Convalesco

The Oxford University

Το μείζων πρόβλημα της Ελληνικής εκπαίδευσης είναι το Ελληνικό πανεπιστήμιο. Οι Έλληνες μαθητές, ξεκινούν με μία ή δύο ξένες γλώσσες στο δημοτικό, πέραν των σχολικών μαθημάτων, για να καταλήξουν σε καθημερινά ιδιαίτερα μαθήματα και σε (έως και) 10 ώρες διάβασμα ημερησίως στο λύκειο. Φυσικά ανάλογα με τον στόχο, τις συνθήκες και την οικονομική δυνατότητα της κάθε οικογένειας, διαμορφώνονται και οι προσδοκίες  του μαθητή για μια καλή σχόλη.

Ακόμη και οι χαμηλότερες σχολές των ΤΕΙ προσφέρουν ένα πολύ σημαντικό προνόμιο έναντι των αποφοίτων λυκείου: μόρια. Τα μόρια θα βοηθήσουν τα Ελληνόπουλα να βρουν μια θέση στον ήλιο, κοινός να μπουν στο Ελληνικό δημόσιο. Το Ελληνικό δημόσιο, μέχρι πρότινος, προσέφερε τα εξής πλεονεκτήματα: υψηλές εισφορές, μονιμότητα, ελάχιστες ώρες εργασίας και κανέναν έλεγχο επιδόσεων. Είναι λογικό να αποτελεί πρώτη επιλογή του 90% των Ελλήνων αποφοίτων λυκείου. Όπως είναι επόμενο, η χώρα μας έχει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά πτυχιούχων, αναλογικά με τον πληθυσμό της, στην Ε. Ε., καθώς κι ένα από τα μεγαλύτερα (αν όχι το μεγαλύτερο) ποσοστό δημοσίων υπαλλήλων, τυχαίο; Δεν νομίζω!

Παρά την έμφυτη, κατά πως φαίνεται, αγάπη των Ελλήνων για μόρφωση, τα Ελληνικά πανεπιστήμια είναι λίγα, αδυνατούν να φιλοξενήσουν μεγάλη μερίδα ενδιαφερομένων μαθητών, παρουσιάζουν από μηδενική έως ανύπαρκτη έρευνα, οργανωτικά είναι άθλια και βρίσκονται σε πολύ χαμηλή θέση στις παγκόσμιες κατατάξεις, αποτελούν προέκταση του Ελληνικού κοινωνικοπολιτικού συστήματος, και παρουσιάζουν όλες τις διαχρονικές παθογένειες της χώρας: πατερναλισμό, διαφθορά, αδιαφορία και προστατευτισμό. Η χώρα μας, σύμφωνα με στοιχεία της εφημερίδας “Καθημερινή”¹, το 2008 είχε εξάγει 5,5% – 51.138 παρακαλώ –  των φοιτητών της, όταν ο μ.ο. στην Ε.Ε. είναι μόλις 2,6%!

Παρόλα τα παραπάνω, υπάρχουν ακόμη σήμερα καρεκλοκένταυροι που αρνούνται κατηγορηματικά την λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημιακών σχολών, στα Βρετανικά πρότυπα, στην χώρα μας. Αν κάποτε αυτή η στάση ήταν απλώς ένα καπρίτσιο ορισμένων καθηγητών που απέφευγαν την αξιολόγηση, σήμερα ισοδυναμεί με σκέτη τρέλα, ειδικότερα από την στιγμή που τα πτυχία των ξένων πανεπιστημίων, εντός Ε.Ε. αναγνωρίζονται κανονικότατα στην χώρα μας!!!

Το επιχείρημα του “ξεπουλήματος της δωρεάν παιδείας” δεν έχει καμία υπόσταση: το κόστος ιδιαιτέρων μαθημάτων που επιβαρύνει την μέση Ελληνική οικογένεια, για να μπορέσει ο απόφοιτος λυκείου να μπει στο πανεπιστήμιο είναι εξωφρενικό. Η ανάγκη για ιδιαίτερα μαθήματα, εκτός σχολίου, θα αφανιζόταν με το άνοιγμα ιδιωτικών πανεπιστημίων. Επίσης θα υπήρχε ένας στοιχειώδεις ανταγωνισμός ανάμεσα στα πανεπιστήμια και τους αποφοίτους των, που μόνο θετικά θα μπορούσε να φέρει στα πανεπιστήμια και στην χώρα μας.

Για να μιλήσουμε με οικονομικά στοιχεία όμως, για την Αγγλία ο ετήσιος τζίρος που παράγει η τριτοβάθμια εκπαίδευση, σύμφωνα με το “Economist”², ανέρχεται στα 25,4 δισ. £ (30,9 δισ. €). Είναι ένας τομέας μεγαλύτερος σε τζίρο από την διαφήμιση ή τα φάρμακα στην Μεγάλη Βρετανία! Το ελάχιστο κόστος εγγραφής, καθορισμένο από την κυβέρνηση, για κάθε βρετανικό πανεπιστήμιο είναι 4.000 € το χρόνο, για πτυχίο bachelor.

Σίγουρα, δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε σε αυτόν τον τομέα χώρες όπως την Μεγάλη Βρετανία, την Γερμανία και τις ΗΠΑ. Αλλά θα μπορούσε η χώρα μας, με ευκολία, να γίνει κέντρο σπουδών των Βαλκανίων. Αντιθέτως, είναι πολλοί οι Έλληνες που καταφεύγουν σε χώρες όπως η Βουλγαρία, η Τσεχία και η Ρουμανία για σπουδές. Οι λόγοι είναι πρωτίστως οικονομικοί, αλλά όχι μόνο: ένα πτυχίο φαρμακευτικής ή Ιατρικής στην Βουλγαρία είναι σαφώς ευκολότερο από το αντίστοιχο Ιταλικό. Το αποτέλεσμα είναι να τελειώνουν πιο γρήγορα οι Έλληνες φοιτητές, σπαταλώντας λιγότερο χρόνο και χρήματα.

Σε κάθε περίπτωση ανοιχτών πανεπιστημίων, είτε πανεπιστημίων χαμηλού κόστους κι επιπέδου είτε ψηλού κόστους κι επιπέδου οι αντίστοιχες χώρες κερδίζουν έσοδα και συνάλλαγμα.

Από όσο γνωρίζω το άνοιγμα των Ελληνικών πανεπιστημίων δεν είναι μέρος του μνημονίου, οπότε αποκλείεται να γίνει σύντομα. Άλλωστε, με τα καινούρια δεδομένα πήγαμε στο άλλο άκρο: εισάγονται στα πανεπιστήμια μαθητές που παρέδωσαν λευκή κόλα. Η υπουργός παιδείας δηλώνει:

«Παρά τις δυσκολίες θέλω να μείνω στο Υπουργείο Παιδείας, δεν υπάρχουν λύσεις “fast food” για την παιδεία» - Άννα Διαμαντοπούλου (Υπουργός Παιδείας)

Συμφωνώ κι επαυξάνω, παρόλα αυτά κι αυτή για λύση «fast food» μοιάζει, καθότι αποτελεί παιχνίδι παραποίησης στατιστικών στοιχείων: οι εγγεγραμμένοι μαθητές στα Ελληνικά πανεπιστήμια δεν καταγράφονται ως άνεργοι στον ΟΑΕΔ, με αποτέλεσμα η τρόικα να μην συλλέγει πραγματικά στοιχεία. Με αυτήν την απόφαση, ρίχνουμε κι άλλο το είδη χαμηλό επίπεδο των Ελληνικών πανεπιστημίων – γιατί δεν υπάρχει σχολή στο εξωτερικό, που να μην έχει εισαγωγικές εξετάσεις, έστω και τυπικές – χωρίς να προσφέρουμε επί της ουσίας κανένα μέλλον στους αποφοίτους που θα επιλέξουν αυτές τις σχολές. Ένας λόγος παραπάνω για να φύγει ένας απόφοιτος στο εξωτερικό.

Το ερώτημα μου παραμένει αναπάντητο λοιπόν: Γιατί δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα;

1. Από άρθρο του 2008, του Απόστολου Λάσκα “Πρωταθλητές των σπουδών στο εξωτερικό” [↩]
2. Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο online “Will They Still Come“. [↩]

Flipboard for the iPad

Τα προγράμματα για iPad αυξάνονται και πληθύνονται με το πέρασμα του χρόνου, γεωμετρικά. Το iPad είναι η ιδανική συσκευή για να “καταναλώνεις” περιεχόμενο (content). Δεν μου είχε κάνει ποτέ μέχρι σήμερα εντύπωση κάποιο application για το iPad. Σημαντικά applications, όπως ένα καλό sponsored facebook app, λείπουν διακαώς από το iPad¹. Πρόσφατα όμως, διάβασα για το Flipboard κι άρχισα να το χρησιμοποιώ ακατάπαυστα, σε καθημερινή βάση! Υπάρχει και μια δυσλειτουργία, δεν γνωρίζω γιατί αλλά κάποια Ελληνικά άρθρα τα βγάζει με Κινέζικους(!!!) χαρακτήρες. Όχι σπασμένο encoding, βλέπω ιδεογράμματα!?!

Το Flipboard διαβάζει τα twitter και facebook streams του χρήστη και δημιουργεί ένα είδους περιοδικού, με φωτογραφίες και βίντεο, τα οποία γίνονται display σε ένα πανέμορφο layout που θυμίζει περιοδικό ή εφημερίδα. Τα άρθρα γίνονται preview, κάποια μερικώς άλλα εξ ολοκλήρου, και τα tweets φαίνονται σε όμορφα τετραγωνάκια, όμορφα στοιχισμένα. Κάτι παρόμοιο, κάτι η υπηρεσία paper.li². Παρόλα αυτά, το Flipboard έχει σαφώς ανώτερο layout από το paper.li .

Το πρώτο πράγμα που αντιλήφθηκα κάνοντας ευρεία χρήση του Flipboard είναι η διαφορά ποιότητας του twitter με το facebook stream μου. Στο facebook έβλεπα μόνο video clip και φωτογραφίες – πολλές ομολογουμένος γελοίες – που μου ήταν άκρως αδιάφορες. Στο twitter stream, με ελάχιστες εξαιρέσεις, πολλά posts ή σχόλια δημιουργούσαν ένα ευχάριστο ψηφιδωτό άρθρων γύρω από την τεχνολογία κυρίως, και την επικαιρότητα, με συνδέσμους και σχόλια από τον παγκόσμιο αλλά και Ελλαδικό τύπο.

Σήμερα διάβασα γι αυτό και στο NewsWeek, issue 23 & 30, August 2010, σε άρθρο του Daniel Lyons, “When you are the editor“, στο οποίο αναφέρεται ότι το Flipboard είναι μια προσπάθεια δύο ανθρώπων, του Mike McCue και του Evan Doll. Ο δεύτερος είναι πρώην υπάλληλος της Apple. Η ιδέα για τους ήρθε όταν συμφώνησαν ότι, το να διαβάζει κανείς ένα twitter stream είναι δύσκολο. Η εταιρία απασχολεί 19 εργαζόμενους κι είχε πάνω από 150 προσφορές για διαφήμιση στο Flipboard τις πρώτες εβδομάδες λειτουργίας. Ακόμη δεν έχουν βρει ένα μοντέλο εσόδων, προσπαθώντας προφανώς να βελτιστοποιήσουν τις επιλογές τους.

Να σημειώσω ότι ακόμη και payware στα 7.99 EUR θα το αγόραζα ευχαρίστως. Το Flipboard έχει χρηματοδοτηθεί από VC με 10.5 εκ δολάρια!

Ελπίζω να δούμε στο μέλλον παρόμοιες αξιόλογες και καινοτόμες προσπάθειες όπως αυτή. Κάνουν την ζωή των χρηστών… Ομορφότερη!

1. Είναι εκνευριστική η αδιαφορία του Zuckemberg για το iPad σαν πλατφόρμα πλοήγησης στο facebook [↩]
2. Μπορείτε για παράδειγμα να δείτε πως φαίνεται το δικό μου twitter stream στο paper.li [↩]

Στις 08/09/2010 ο δεύτερος μεγαλύτερος πάροχος ταχείας διαδικτυακής πρόσβασης (ISP) των Η.Π.Α. η Verizon inc. σε συνδυασμό με την μεγαλύτερη εταιρεία διαδικτυακής έρευνας, το Google inc, αποφάσισαν από κοινού να παρουσιάσουν στο κογκρέσο μια πρόταση¹ για μια μορφή διαδικτύου με προ-πληρωμένα πακέτα περιεχομένου.

Οι πελάτες που θα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν, θα έχουν πρόσβαση σε ταχύτερο internet και υπηρεσίες όπως μουσική, ταινίες, πρόσβαση σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες, προστασία από spam και ιούς, κι άλλα “προνόμια“, τα οποία είναι ακόμη απροσδιόριστα.

Παρότι εκ πρώτης όψεως σαν ιδέα δεν είναι πολύ διαφορετική από την δορυφορική τηλεόραση π.χ. επί της ουσίας είναι πολύ πιο επικίνδυνη για το ευρύ κοινό, γιατί βάζει σε κίνδυνο την μορφή του διαδικτύου όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Η έννοια της “ουδετερότητας του διαδικτύου” γνωστή ως net neutrality βρίσκεται για δεύτερη φορά, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σε Ευρώπη κι Αμερική σε κίνδυνο. Λίγους μήνες πριν είχαμε την υπόθεση ACTA στην Ευρώπη με το γνωστό Telecoms Package που ήθελε να θέσει υπό έλεγχο τις Ευρωπαϊκές διαδικτυακές επικοινωνίες στην Ευρώπη. Σήμερα οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν μια εξίσου σημαντική, και μακράν πιο επικίνδυνη απειλή, καθότι η ελευθερία στο διαδίκτυο απειλείται από εταιρίες που αποτελούν την αιχμή της σύγχρονης τεχνολογίας.

Στην σημερινή του μορφή το διαδίκτυο είναι ελεύθερο. Συχνά χαρακτηρίζεται ως “άναρχο από την φύση του“. Αυτή η, σχετική πάντα, αναρχία έγκειται στο δικαίωμα του κάθε χρήστη να έχει πλήρη πρόσβαση σε οτιδήποτε περιεχόμενο είναι διαθέσιμο σε οποιαδήποτε ιστοσελίδα είναι συνδεδεμένη στο διαδίκτυο, χωρίς να έχει λόγο επί αυτού ο πάροχος ή οποιοσδήποτε άλλος διαμεσολαβητής. Έτσι οι διάφοροι παροχείς υπηρεσιών διαδικτύου, μας προσφέρουν πρόσβαση στο διαδίκτυο χωρίς να έχουν δικαίωμα να παρακολουθήσουν χωρίς εντολή εισαγγελέα το περιεχόμενο της σύνδεσης μας. Με την σημερινή μορφή του διαδικτύου, αρκεί να δημιουργήσω μια ιστοσελίδα, για να αρχίσω να πουλάω μαρμελάδες μέσω διαδικτύου και να ανταγωνιστώ μια πολυεθνική. Μπορώ να διαβάσω την άποψη ενός ακροδεξιού, νεοναζί για τον Χίτλερ ή την άποψη ενός Κινέζου για το Θιβέτ. Μπορώ να επιλέξω να αγοράσω ένα αντικείμενο από την Μολδαβία αντί για τις Η.Π.Α. ή το Amazon. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι χωρίς αυτήν την βασική αρχή της ουδετερότητας του διαδικτύου, πιθανότατα δεν θα είχαμε υπηρεσίες όπως τα γνωστά Twitter, Facebook και Foursquare, γιατί απλούστατα αν δεν επέλεγαν να συμμορφωθούν με τα κριτήρια που θα τους επέβαλαν οι μεγάλοι παίκτες, δεν θα είχαν μέλλον. Μπορείτε να φανταστείτε τι θα γινόταν αν το Twitter έπρεπε να πάρει άδεια λειτουργίας από το Google ή από 3 ή 4 εταιρίες παροχείς διαδικτύου. Θα έπρεπε να είχαν υπογράψει συμβόλαια χιλιάδων δολαρίων κλπ.

Οι αντιδράσεις των bloggers αλλά επώνυμων ΜΜΕ ήταν άμεσες κι όλες αρνητικές προς οποιαδήποτε είδους αλλαγή στην μορφή του σημερινού διαδικτύου. Ο Fred Wilson στο Money-CNN τονίζει γιατί η “ουδετερότητα” του διαδικτύου είναι σημαντική για τους νέους επιχειρηματίες στο άρθρο “Why entepreuners need Net neutrality“.

Διαδικτυακές σελίδες ενημέρωσης με θέμα την τεχνολογία όπως το TechCrunch, και γνωστοί bloggers όπως ο John Grubber έχουν εκφράσει αγανάκτηση με την στάση της Google απέναντι στο ζήτημα, η οποία εγείρει πολλά ερωτήματα καθότι μόλις το  2006 είχε εκφράσει την πλήρη υποστήριξη της στο Net Neutrality με δημόσιο ένα γράμμα του ίδιου του Eric Shmidt και 4 εκ. ευρώ σε διαφημίσεις για την καταψήφιση νομοσχεδίου ενάντια στο Net Neutrality που είχε προωθήσει και τότε η Verizon. Μάλιστα ένας από τους γερουσιαστές που είχαν στηρίξει το Net Neutrality to 2006, ήταν κι ο νυν πρόεδρος των Η.Π.Α. Barrack Obama.

Σύμφωνα με τις διαδικτυακές φήμες, αυτό που ώθησε το Google σε αυτήν την αλλαγή πλεύσης, ήταν θέση που κατέχει στην αγορά το Android καθώς και η απεγνωσμένη εύρεση δεύτερης  πηγής εισοδήματος, έτσι ώστε να διαφοροποιηθεί από τις διαφημίσεις. Τα έσοδα από διαφημίσεις για το Google, παρουσίασαν ύφεση μέσα στο 2010. Παρόλα αυτά ο πόλεμος των διαφημίσεων αναμένεται σφοδρός στον τομέα των smartphones. Περισσότερα επί αυτού μπορείται να διαβάσετε στο πολύ ενδιαφέρων άρθρο του Ryan Singler στο wired, που εν ολίγεις τονίζει ότι η αλλαγή πλεύσης του Google από το 2006 έως σήμερα επί της ουσίας, δεν είναι μια αλλαγή “αρχών”. Είναι απλούστατα αλλαγή συμφωρόντων: Το Android έπρεπε να ανταγωνιστεί (ή να αντιγράψει) ένα επαναστατικό λειτουργικό σύστημα για κινητά, το iOs της Apple, οπότε χρειαζόταν το Net Neutrality για να μπορεί να προσφέρει άμεση και ίση πρόσβαση στην πλατφόρμα της. Τώρα που οι συσκευές με Android έχουν κατακλήσει την αγορά, το Google δεν ενδιαφέρεται πλέον για τον “ελεύθερο ανταγωνισμό” αλλά μόνο για το πως να εκμεταλευτεί το Android, ώστε να βγάλει χρήματα, όπως και η Oracle άλλωστε² .

Η αλλαγή στάσης της Google είναι εριστική. Μέσα σε λίγα χρόνια από εταιρία σύμβολο ανοικτών προτύπων, μετατράπηκε σε μια ακόμη άπληστη εταιρία, και μπήκες στην ίδια γραμμή με τις Microsoft και Apple. Σας παραθέτω το video από την ιστοσελίδα vooglewireless. Αυτό το video είχε χρησιμοποιήσει παλαιότερα η Google για να αντιταχθεί στις απαιτήσεις της Verizon και της AT&T το 2006:

Google’s Net Neutrality Video (when they were still a startup) from Voogle Wireless on Vimeo.

1. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την πρόταση-νομοσχέδιο εδώ [↩]
2.  Η Oracle με την μύνηση που κατέθεσε πρόσφατα ενάντια στο Google, προσπαθεί να πάρει ένα κομμάτι από τον αφρό των λειτουργικών συστημάτων για κινητά τηλέφωνα [↩]

I have been an “Economist” subscriber for almost 3 years – not in a row – and I can say that there were many article, in the G. W. Bush era that were shamelessly pro-USA, even when USA foreign policy where absurd by all means. Indeed the result, that no one can argue now, is that after 8 years of Bush government, the USA is down on it’s knees.

Newsweek Magazine

Since May though, I subscribed to “Newsweek”, another famous political-economic journal that I happened to read from time to time, just to make a switch and get a different opinion. Newsweek magazine was recently acquired to Sidney Harman¹ a successful business man. Quoting the daily beast on Newsweek huge losses:

Revenue dropped 38 percent between 2007 and 2009, to $165 million. Newsweek’s negligible operating loss (not including certain pension and early retirement changes) of $3 million in 2007 turned into a bloodbath: the business lost $32 million in 2008 and $39.5 million in 2009. Even after reducing headcount by 33 percent, and slashing the number of issues printed and distributed to readers each week, from 2.6 million to 1.5 million, the 2010 operating loss is still forecast at $20 million.

Apart from a Newsweek subscriber I am also an Apple fan. I read the news and I use Apple products since 2004 extensively. I own a mac mini, I owned 2 iBooks, I own 2 macbooks, an iMac, an iPhone 3GS, a bunch of iPods and an iPad. I follow the Apple community closely as I am a member. Same goes for linux (I’m writing this post, happily, from a Jolicloud powered acer Aspire One netbook). I think I can understand when an article about an Apple’s product is biased or no.

So judging on a stream of Articles I have read on Newsweek issues, I am totally convinced that NW dislikes Apple. In the July 19 issue, Daniel Lyons, argues that the Android is selling more than the iPhone and that people does not want a phone that drop calls… I could argue with each paragraph. Point is, the iPhone 4, whether we like it or not was a major, actually the biggest, hit in cell-phone history. Probably Google will never reach such levels of selling with a single android powered device. The iOs is like 3 generations upfront and there’s another very important factor: Apple is the 3rd biggest smartphone supplier in the USA using a single device.

On May’s 24 issue, Jacob Weisberg get’s it half right. Publishers who publish on the iPad platform should get with the times and deliver interactive content, not just lazy, disgusting PDF files. And yes, most of the magazine apps are overpriced. But then again it’s not really Apple’s fault, if only for the fact that Jobs did not draw clear guidelines on how to approach the publish issue on the iPad. On the other hand though, Apple’s censorship has so far paid out because of the quality of most apps. So, as a general idea, it actually worked much better than Android’s market place. So far at least, however Apple is trashed again here.

On August 2 issue, “Apple gets brused” from the iPhone antenna issue, for which Steve Jobs gave away free iPhone cases. The entire article is a portrait of an egocentric to the point of idiocy Steve Jobs who preferred a beautiful phone over a working phone. The iPhone 4, with all it’s problems works. If the antenna issue were SO serious the phone would have been recalled. Actually the article states that it should, but it’s hard for Steve Jobs to admit that he got it wrong. He got wrong the iPhone 4? Apple’s shareholders think otherwise I guess.

On August 9 issue, the new Kindle is presenting the new Kindle device. I have read about this device on Cosmix’s blog recently. Apparently it’s a great device for reading. But trashing the iPad in favour of Kindle, come on. Amazon stated that it would be happy to see other device’s like the iPad and it will fully support them. The Kindle and every other e-book reader might be a great device for reading books, maybe reading email’s too, but compared to an iPad? … It’s not worthy dropping more lines on the argument: the iPad “wins” by far hands down.

There are a couple of articles, I can’t recall dates and issues right now, which try to argument about Androids and Blackberry’s supremacy. Well, Apple the last 5 years is the leading end-user IT company in the world. I don’t understand why, there is not even one article in 12 issues, painting the Cupertino company with a bright colour.

Add to that articles like: “In defense of Godlman Sachs” and it’s no wonder that sales have decreased. I understand that Google and probably financial institutions such as Goldman are among the major NW clients, but being at least in line with common sense it’s a positive thing for such a famous magazine.

On the other hand, I like most of the material on it, I still consider the “Economist” a better reading though. Next year I might change my subscription to the “Economist” again, or try something else like “Time magazine”.

1. His wife is in the congress, it’s a good thing to know when reading articles on Newsweek from now on. [↩]

Jolicloud - Linux for Netbooks

Κατόπιν παρότρυνσης (tweet) του dali13gr αποφάσισα να δοκιμάσω στο netbook μου, ένα Aspire One ZG5 την διανομή GNU/Linux για netbooks Jolicloud.

Πριν το Jolicloud στο netbook είχα εγκαταστήσει την έκδοση Ubuntu for netbooks. Το συγκεκριμένο netbook είχε μετατραπεί σε ένα κομμάτι πλαστικό, καθότι οποιοδήποτε πρόγραμμα εκτός το Chrome έτρεχε με μεγάλη δυσκολία. Η διανομή ήταν πολύ “βαριά” για το ZG5.

Το Jolicloud με κέρδισε από την πρώτη στιγμή που επισκέφθηκα την ιστοσελίδα τους συστήματος. Φιλική, όμορφη και με αρκετές πληροφορίες για το σύστημα. Υπεύθυνος γι αυτό το μικρό θαύμα είναι ο Tariq Krim. Ο Tariq ίδρυσε την εταιρία Jolicloud το 2008 στο Παρίσι, με σκοπό να δημιουργήσει ένα ελαφρύ, εύκολο κι άνετο λειτουργικό σύστημα για netbooks που να μην υπολείπεται σε δυνατότητες των είδη υπαρχόντων συστημάτων για netbooks αλλά να είναι σαφέστατα πιο ελαφρύ. Και μπορώ να πω με αρκετή έκπληξη ομολογουμένως, ότι το πέτυχε!

Το Jolicloud είναι βασισμένο στην διανομή Ubuntu, που με την σειρά της είναι βασισμένη στην διανομή Debian GNU/Linux. Η εγκατάσταση προγραμμάτων γίνεται με τρόπο παρόμοιο του Google Chrome.

Η εγκατάσταση του συστήματος είναι πολύ απλή. Επέλεξα να την κάνω από USB stick δημιουργώντας ένα iso image σε USB 1GB. Υπάρχει επιλογή χρήσης ολόκληρου του σκληρού δίσκου ή partition για χρήση δύο λειτουργικών συστημάτων.

Jolicloud Dashboard

Το πρώτο βασικό στοιχείο που το διαχωρίζει από τις άλλες διανομές για netbooks είναι η εμφάνιση. Μπορώ να πω με σιγουριά πως ο τρόπος λειτουργίας και η λογική πλησιάζει το iOs και τον τρόπο λειτουργίας των iPhone και iPad. Προφανώς είναι η σωστή κατεύθυνση αφού το iOs αποτελεί την αιχμή της τεχνολογίας στον τομέα mobile OS. Τα πάντα γίνονται από το “My Jolicloud” application που επιτρέπει την εγκατάσταση/απεγκατάσταση των πακέτων της επιλογής μας.

Η εγκατάσταση προγραμμάτων είναι απλή και γρήγορη. Τα “βασικά” προγράμματα όπως facebook και twitter είναι είδη εγκατεστημένα, ενώ υπάρχουν clients για τα περισσότερα γνωστά web 2.0 προγράμματα που χρησιμοποιούμε: Flickr, Spotify, Last.fm, Google Apps, Evernote, Delicious κλπ.

Ο Ελληνικός ορθογράφος λειτουργεί σωστά τόσο με τον κειμενογράφο gedit (πακέτο aspell-el) όσο και στον Mozilla Firefox αφού εγκαταστήσετε το Greek-dictionary plugin.

Ενώ με Ubuntu Remix δεν μπορούσες να δεις σε καμία περίπτωση με άνεση video στο YouTube, το flash plugin χτυπουσε κόκκινο κι ο επεξεργαστής γονάτιζε, με το Jolicloud καταφέρνω να δω 720p ανάλυση με ευκολία στο YouTube με Firefox.

Το μόνο κάπως ενοχλητικό είναι ότι δεν μπορείς να βάλεις applications στο background με τον κλασικό τρόπο. Δεν μπορείς π.χ. να αφήσεις ανοιχτό τον twitter client γιατί δεν είναι “client” με την συμβατική έννοια. Τα περισσότερα προγράμματα χρησιμοποιούν έναν HTML5 browser που ανοίγει όταν κάνεις διπλό click  στο εικονίδιο με αποτέλεσμα να χρησιμοποιείς τον web-client άσχετα αν πολλοί χρήστες δεν το καταλάβουν γιατί είναι υλοποιημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να λειτουργεί σαν stand-alone app.

Δυστυχώς κάποια προβλήματα αναξιοπιστίας που το GNU/Linux κουβαλάει από τότε που δημιουργήθηκε δεν λείπουν. Αν προσπαθήσετε να ανοίξετε π.χ. το Keyboard Shortcuts menu, δεν ανοίγει. Τουλάχιστον στον δικό μου netbook crash-άρει συνεχώς. Κάποια παράθυρα επιλογών στο administration panel είναι μεγαλύτερα από την οθόνη και δεν υπάρχει ορθολογικός τρόπος για δεις τις επιλογές που βρίσκονται εκτός οθόνης. Οι γραμματοσειρές που χρησιμοποιούνται είναι άσχημες, αλλά γι αυτό φταίνε τα GTK libraries που χρησιμοποιήθηκαν.

Το αποτέλεσμα πάντως, είναι πάρα πολύ καλό και αν εξαιρέσουμε κάποια προβλήματα που υπάρχουν σε οποιοδήποτε παραθυρικό σύστημα GNU/Linux, είναι αξιοσημείωτο το ότι μπορείς να λειτουργήσεις το σύστημα “out of the box” χωρίς την χρήση γραμμής εντολών. Φυσικά το Terminal αλλά για το ευρύ κοινό, δεν χρειάζεται. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο σε ένα σύστημα Linux-based που συναντώ.

Επίσης, το όλο σύστημα είναι ελαφρύ. Τα περισσότερα προγράμματα θα ανοίξουν το πολύ σε 5″. Αν ο χρόνος σας φαίνεται πολύς τότε προφανώς τα netbooks δεν κάνουν για εσάς! Πάρτε ένα iPad