Convalesco

Current revision: 0.4

Last update: 2017-03-22 18:42:07 +0200 UTC

Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.

Ν. Καζαντζάκης , Ασκητική - 1923 μ.Χ.


Το Αεροδρόμιο

Ημερομηνία: 06/12/2016, 14:14

Κατηγορία: tales



Δεν θυμάμαι αν ήταν η πρώτη φορά που ανέβηκα σε αεροπλάνο, θυμάμαι πως ένιωσα. Ήμουν δέκα ή δώδεκα ετών. Μου έβαλαν ένα καρτελάκι και με ρώτησαν αν μιλάω για γερμανικά. Απάντησα «λίγα». Μετά με ρώτησαν αν μιλάω ιταλικά. Μιλούσα ιταλικά. Μετά από λίγο ήρθε μια όμορφη κυρία, με έπιασε από το χέρι και μου είπε «Εγώ είμαι η Κάθυ και για την διάρκεια της πτήσης θα είμαι η συνοδός σας!». Κοίταξα πίσω μου, ένα εξάχρονο παιδί στεκόταν δίπλα μου. Η Κάθυ ασχολήθηκε αποκλειστικά με εμάς καθ’ όλη την διάρκεια της πτήσης. Μας έκαναν δώρο δύο αεροπλανάκια, ένα με τα χρώματα της εταιρίας κι ένα άλλο που δεν θυμάμαι. Αυτό με τα χρώματα της εταιρίας το έκανε δώρο στον φίλο μου, που αργότερα θα γινόταν κουμπάρος μου. Το έχει ακόμη!

Θυμάμαι το αεροπλάνο αλλά αυτό που με μάγεψε ήταν το αεροδρόμιο. Είχε έναν μαύρο πίνακα, που έκανε πολύ θόρυβο κι άλλαζε γράμματα κάθε λίγο και λιγάκι. Κάθε γραμμή είχε κι έναν προορισμό, ήταν πραγματικά «μαγικός». Ένιωσα δέος όταν αντιλήφθηκα πως από εκεί μπορείς να βρεθείς σε όλους τους προορισμούς στον μαύρο πίνακα. Γερμανία, Ελβετία, Ιταλία, Σουηδία, Κρήτη, Η.Α.Ε., κ.α.

Οι άνθρωποι γύρω μας ήταν πολύχρωμοι, θορυβώδης, βιαστικοί και ανήσυχοι. Άλλοι έτρεχαν, άλλοι έψαχναν κι άλλοι συζητούσαν έντονα με το προσωπικό του αεροδρομίου. Για μένα, όλοι τους παρουσίαζαν τρομερό ενδιαφέρον. Είχα μεγάλη περιέργεια να μάθω από που έρχεται ο καθένας ή που πάει, τι γλώσσα μιλάει, γιατί φωνάζει;

Οι περισσότεροι (όλοι;) ήταν βιαστικοί, αδιάφοροι ή δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα με ‘μενα. Δύο συζητήσεις θυμάμαι να έκανα σε ταξίδι με ξένους. Η πρώτη αδιάφορη, η δεύτερη όμως είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Ήταν με μια ηλικιωμένη από τις Η.Π.Α.. Μου μιλούσε για την ανιψιά της. Έλεγε πως ήθελε να μου την γνωρίσει και πως ήταν πολύ «σέξι». Μου έκανε εντύπωση πως μια ηλικιωμένη, θα αποκαλούσε την λατρεμένη ανιψιά της «σέξι». Αφού δεν βρήκε φωτογραφία, πιάσαμε την πολιτική συζήτηση. Μου ανέλυσε το γιατί «μαύρισε» τον Bill Clinton στις εκλογές. Η γιαγιούλα από τις Η.Π.Α. δεν μπορούσε να ξεπεράσει τον γεγονός πως ένας «Καθολικός» της είπε «ψέματα». Το σεξ το είχε απομυθοποιημένο, το ψέμα όμως όχι.

Από τότε, το αεροδρόμιο αποτελεί το προσωπικό μου σύμβολο της ελευθερίας. Από το αεροδρόμιο έχεις την δυνατότητα να βρεθείς παντού, είσαι «ελεύθερος» να πας όπου θέλεις, κι αν δεν είσαι πραγματικά «ελεύθερος», για λίγο τουλάχιστον μπορείς να ονειρευτείς: Πως θα ήταν αν τα παρατούσαμε όλα και πηγαίναμε στον Α ή Β προορισμό;

Μια φαντασίωση που είχα για πολλά χρόνια ήταν να μπω στο αεροδρόμιο, χωρίς να έχω επιλέξει προορισμό. Να το κάνω εκεί, επί τόπου. Να πάω «όπου μου αρέσει»! Πρέπει να είναι κοινότυπη φαντασίωση. Πως θα μπορούσε να μην είναι;

Τα χρόνια πέρασαν, τα ταξίδια πολλά, τα αεροπλάνα πολλά, ο ενθουσιασμός ξεθώριασε. Άρχισα να αγνοώ με την σειρά μου τους άλλους. Ακουστικά στα αυτιά, κινητό, τα γνωστά. Δύο φορές τουλάχιστον, ένιωσα άσχημα για τον ανήλικο πού έκατσε δίπλα μου. Μου θύμιζε τον εαυτό μου, αλλά δεν συγκινήθηκα. Βλέπεις ο μικρός έψαχνε ευκαιρία να ανοίξει την συζήτηση με τον έφηβο (εμένα) ή τον ενήλικα (πάλι εμένα) που ήταν δίπλα του. Εγώ δεν είχα όρεξη, είτε γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος, είτε γιατί είχε άλλα πράγματα «σοβαρά προβλήματα» στο μυαλό του.

Σήμερα το αεροπλάνο είναι απλώς ένα μέσο, δεν προκαλεί συγκινήσεις. Αναρωτιέμαι αν προκαλεί το δέος που προκαλούσε στην δική μου γενιά, στους σημερινούς νέους. Το αεροδρόμιο όμως έχει κρατήσει λίγη από την μαγεία του και μέσα μου υπάρχει ακόμη το παιδικό όνειρο και η αφελής ελπίδα πως ίσως μια μέρα βρω το θάρρος να μπω σε ένα αεροδρόμιο χωρίς να έχω επιλέξει προορισμό!