Convalesco

            Είμαι φαντάρος εδώ και δύο εβδομάδες. Το προηγούμενο Σάββατο ορκίστηκα «να υπερασπίζομαι την πατρίδα και εν τέλη να διάγω ως πιστός και τίμιος στρατιώτης». Ο όρκος είναι το λιγότερο ανόητος. Λοιπόν δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το στρατόπεδο. Είναι πάρα πολύ καλό για στρατόπεδο, το φαγητό είναι άψογο και σε ποσότητες. Οι ανώτεροι μου είναι πολύ καλοί με ελάχιστες εξαιρέσεις.

            Το πρώτο ευτράπελο που θέλω να αναφέρω προέρχεται από (που αλλού) τον Χριστιανικό ναό που έχουμε στο στρατόπεδο. Ο ιερέας έβγαλε έναν φλογερό λόγο. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, μας είπε ότι όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό και την Εκκλησία (την Ελληνική αυτοκέφαλη εννοείτε, δηλαδή μόνο οι Έλληνες…) θα πρέπει να μας απαλλάξουν με τον θάνατο τους.

            Μου έκανε εντύπωση. Το ερώτημα μου είναι: «Γιατί ο στρατός και η εκκλησία είναι τόσο στενά συνδεδεμένοι;». Μετά από 45 δευτερόλεπτα σκέψεις βρήκα την απάντηση. Και οι δύο αυτές «οργανώσεις» απειλούνται θανάσιμα από την αμφισβήτηση. Αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πριν πάμε φαντάροι, τότε θα καταλάβουμε ότι είναι τελείως άχριστη σπατάλη δημόσιου χρήματος. Αν σκεφτούμε για τις καλές προθέσεις που έχει η εκκλησία τότε μπορεί να μάθουμε ότι δεν υπήρξε ποτέ κρυφό σχολείο (1821 κτλ), ότι η καθολική εκκλησία στήριξε τον Χίτλερ στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο παρόλο που γνώριζε για τον αφανισμό των Ευρέων ή μάλλον, για τον αφανισμό γενικότερα.

            Υποκριτές και οι μεν και οι δε, δεινόσαυροι, κατάλοιπα μιας ρατσιστικής αμόρφωτης κοινωνίας. Χρειάζονται; Μακάρι ο στρατός να μην χρειαζόταν καθόλου. Δυστυχώς χρειάζεται. Αναρωτιέμαι τι στρατό μισθοφόρων θα είχαμε αν δίναμε όλα τα χρήματα που δίνουμε, σαν κράτος, σε στρατόπεδα κι υψηλόβαθμα στελέχη που τα ξύνουν όλη μέρα, μέσα σε αυτά τα στρατόπεδα. Ένας Ανθυπολοχαγός από την σχολή ευελπίδων (όνομα για σχολή, «ευελπίδων», βέβαια η ελπίδα, το αύριο της Ελλάδος βγαίνει από αυτήν την σχολή!), παίρνει αρχικό μισθό 1.000 ευρώ καθαρά + ασφάλειες κτλ. Μην ρωτάτε, το εργασιακό περιβάλλων είναι άθλιο. Μόνο από ανάγκη πας εκεί.

            Είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον. Αν και τα τελευταία γεγονότα στην Τουρκία είναι αξιοθρήνητα. Δυστυχώς μας έδειξε για μια ακόμη φορά η Τουρκία πόσο μακριά είναι από τις Ευρωπαϊκές χώρες, φυσικά κι από την Ελλάδα.

            Τέλος να πω ότι τα «σκηνικά» δεν λείπουν, κάθε άλλο. Κάθε ημέρα που περνάει γελάς όλο και παραπάνω με ευτράπελα που συμβαίνουν, a la «Λούφα και Παραλλαγή» στο στρατόπεδο. Πάντως ο στρατός είναι το πιο γραφειοκρατικό, δυσλειτουργικό, σύστημα που έχω δει. Οι διαδικασίες είναι απαρχαιωμένες και τραγικές το λιγότερο. Η οργάνωση δεν υπάρχει. Αυτό πιστεύω ότι γίνεται γιατί η επικοινωνία είναι απόλυτα μονόδρομη, από πάνω προς τα κάτω. Ότι διατάξει ο ανώτερος γίνεται χωρίς συζήτηση. Ακόμη κι αν είναι ανοησία. Φυσικά για αυτό λέμε ότι εκεί που σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός. Μια από τις πιο τραγικές αγγαρίες που έκανα, ήταν να σκουπίσω μαζί με τον υπόλοιπο λόχο, την πλαγιά ενός βουνού. Δηλαδή έλεος! Πως σκατά σκουπίζεις με σκούπα ένα βουνό; Έπρεπε λέει να μαζέψουμε τα φύλλα. Φυσικά την επόμενη μέρα είχαν ξαναπέσει άλλα φύλλα.

            Τώρα είμαι Αθήνα και περνάω πολύ καλά! Η πόλη είναι super πολύ ανώτερη από την Θεσσαλονίκη. Τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον έρθω για να ζήσω. Προς το παρών θα έρχομαι μόνο για διακοπές.

This entry was posted on Monday, May 21st, 2007 at 1:24 pm and is filed under Personal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.