Convalesco

Έχω διαβάσει πολλά κείμενα, παρόμοιου περιεχομένου, κι έχω σκεφτεί πολλές φορές, πως μπορεί να είναι τόσο ανόητοι κάποιοι άνθρωποι και να μην γνωρίζουν πως η κοινωνική ανοχή έχει όρια, κι όταν ξεπερνιούνται, γίνονται επαναστάσεις, μαζικές κινητοποιήσεις κι όλα γίνονται… ρευστά. Για να διατηρηθεί το status quo πρέπει ο “λαουτζίκος” να είναι σε θέση να περνάει την ζωή του με μια σχετική άνεση. Δεν βρήκα όμως κανένα κείμενο που να εκφράζει καλύτερα το όλο concept. Το διάβασα τρεις φορές, αποφάσισα να χάσω μερικές ώρες για να το μεταφράσω γιατί πιστεύω πως αξίζει τον κόπο.

Καλή ανάγνωση!

Το παρών κείμενο αποτελεί μετάφραση στα Ελληνικά του κειμένου “Clash of autonomy and interdependence” που δημοσιεύτηκε στις 06/10/2009 στην ιστοσελίδα NST Online.

Μπορείτε να αντιγράψετε ή/και να τροποποιήσετε το κείμενο σε ιδιωτικό ή δημόσιο μέσω μαζικής ενημέρωσης, blog, website, κλπ. αρκεί να υπάρχει σύνδεσμος (link) στο blog του αρχικού μεταφραστή και στο πρωτότυπο κείμενο του αρθρογράφου.

Η σωτηρία του χρηματοπιστωτικού συστήματος ήταν μια παράξενη στιγμή στην οικονομική ιστορία, γιατί βοήθησε αυτούς που εκμεταλλεύονται περισσότερο από όλους από την “τρέλα των αγορών” – τα αφεντικά των χρηματοπιστωτικών εταιριών.

Πριν την κρίση πάντως, η αναδιανομή του πλούτου (κι ο φόρος και η κοινωνική ασφάλιση που τα καθιστά πραγματοποιήσιμα) θεωρούνταν το μεγαλύτερο εμπόδιο στην οικονομική αποδοτικότητα. Όντως, οι αξίες της αλληλεγγύης έδωσαν την θέση τους σε αυτές της προσωπικής “ικανότητας”, κρινόμενες από το μέγεθος του μισθοδοσίας του καθενός.

Το παράδοξο είναι ότι ένα μέρος αυτής της εξέλιξης μπορεί να αποδοθεί σε δύο θετικούς παράγοντες: την αργή λειτουργία της δημοκρατίας, που ελευθερώνει τα άτομα αλλά την ίδια στιγμή τους αφήνει απομονωμένους· και η ανάπτυξη του συστήματος ευημερίας που μοιράζεται τα ρίσκα και κάνει τα άτομα ποιο αυτόνομα.

Με αυτήν την απομόνωση και την αυτονομία, οι άνθρωποι τείνουν να πιστέψουν , καλώς ή κακώς, ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι της μοίρας τους.

Εδώ κρύβεται το αίνιγμα. Ένα άτομο είναι ελεύθερο κι αυτόνομο μονάχα για τις συλλογικές αποφάσεις που ελήφθησαν σε δημοκρατικές αντιπαραθέσεις, κυρίως εκείνες τις αντιπαραθέσεις που έχουν εγγυηθεί για κάθε άνθρωπο ελεύθερη πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά όπως η παιδεία, η υγεία, κλπ.

Μια αίσθηση κοινωνικής αλληλεγγύης μπορεί να παραμένει, αλλά είναι τόσο αφηρημένη που που αυτοί στους οποίους η τύχη χαμογέλασε με τόση ευκολία, αισθάνονται ελάχιστο χρέος. Πιστεύουν ότι οφείλουν την κοινωνική τους κατάσταση εξ ολοκλήρου στην αξία τους, όχι στο συλλογική προσπάθεια – κρατική εκπαίδευση, δημόσια παιδεία, κλπ – που τους βοήθησε να βελτιστοποιήσουν την δυναμική τους.

Όταν το προσόν μετριέται με χρήματα, δεν υπάρχει ηθικό όριο στο μέγεθος μισθού ενός ατόμου. Εάν βγάζω δέκα, εκατό, ή χίλιες φορές περισσότερα από εσένα είναι γιατί αξίζω δέκα, εκατό, ή χίλιες φορές περισσότερα από εσένα.
Προσόντα και ικανότητες είναι οι τρόπου που χρησιμοποιούμε για να δώσουμε μια εγγενής αξία στο χρήμα. Η ανθρώπινη φύση – εγωισμός ή/και αλαζονεία – κάνει τα υπόλοιπα. Δεν είναι έκπληξη, οπότε, το ότι πολλοί άνθρωποι θεωρούν τους εαυτούς τους ανεκτίμητους.

Το κεντρικότερο σημείο στο οποίο αυτή ή αυτο-(ύπερ)εκτίμηση βρίσκει τα λιγότερα εμπόδια είναι η χρηματιστηριακή αγορά. Τα χρήματα είναι μια αφηρημένη έννοια – “Η αφηρημένη έννοια των αφηρημένων εννοιών”, όπως το έθεσε ο Goerg Wilhelm Friedrich Hegel – πράγμα που εξηγεί γιατί οι μισθοί δεν έχουν πλέον επαφή με την πραγματικότητα.

Φυσικά, όταν η κρίση χτύπησε, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ήταν τα πρώτα που δήλωσαν ότι η αυτονομία είναι ουτοπική, κι ότι είμαστε όλοι αλληλεξαρτημένοι. Έπειτα, για ποιον άλλο λόγο έπρεπε οι φορολογούμενοι να συμφωνήσουν σε οποιοδήποτε σχέδιο σωτηρίας τους;

Αλλά τώρα, αυτά τα ιδρύματα αποφασίζουν ότι πρέπει να τραβήξουν και πάλι τον δικό τους δρόμο. Οπότε ο χθεσινός (προ-κρίσης) κόσμος έχει αναστηθεί. Απαξιώνοντας τα ρίσκα που φορολογούμενοι διέτρεξαν, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα χρησιμοποίησαν την απαλλαγή τους για να επαναφέρουν την κερδοφορία κι επανέρχονται τώρα στις παλιές τους συνήθειες, που λειτούργησαν τόσο καλά γι αυτούς και τόσο άσχημα για όλους τους άλλους.

Κανένας δεν θα πρέπει να εκπλαγεί από αυτό. Τα οικονομικά διακυβεύματα, ενθαρρύνουν τους πάντες να εκμεταλλευτούν όσο το δυνατόν περισσότερο των συνθηκών. Η σωτηρία των τραπεζών οδήγησε σε κύμα συγχωνεύσεων. Αν ήταν είδη πολύ μεγάλοι για να αποτύχουν παλαιότερα, τι θα πρέπει να πούμε σήμερα που οι τράπεζες έχουν γίνει μεγαλύτερες; Η αγοραστική τους δύναμη έχει αυξηθεί, κι όμως γνωρίζουν ότι δεν διατρέχουν ρίσκο, στηριζόμενοι στην συστημική επιδείνωση της κοινωνικής κατάστασης, σε περίπτωση πτώχευσής τους.

Επιπλέον, αντικρίζουν μια οικονομία που διψάει για πίστωση, στην οποία πολλές εταιρίες που αντιμετώπιζαν προβλήματα πτώχευσης εξαφανίστηκαν, πράγμα που αν συνέβαινε με φυσιολογική ροή δεν θα είχε αντίκτυπο στην αγορά. Το να εργάζεσαι σε μια τόσο μη ανταγωνιστική αγορά είναι ένα πραγματικό χτύπημα της τύχης. Δεν γνωρίζω πολλούς επιχειρηματίες που δεν θα το εκμεταλλεύονταν· για να είμαι ειλικρινείς δεν γνωρίζω κανένα.

Το δόγμα της ελεύθερης αγοράς, το οποίο έχει γίνει σχεδόν θρησκεία, ενίσχυσε την πεποίθηση: οι αγορές είναι αποδοτικές, κι αν με πληρώνουν τόσο πολύ (δυνητικά ένα εξωφρενικό ποσό όπως είδαμε σε πρόσφατες περιπτώσεις), είναι επειδή η δική μου ικανότητα το εγγυάται. Επίσης συμμετέχω έμμεσα κι αφηρημένα στο κοινό καλό, δημιουργώντας αξία με την εργασία μου, κι ανταμείβομαι δεόντως γι αυτό.

Όμως ξαφνικά το σύστημα καταρρέει, η δημιουργία αξίας γίνεται καταστροφή και παράλληλα σύμπαντα συγκρούονται. Κανένας μαθηματικός δεν θα μπορούσε να θυμηθεί ένα τόσο πρωτοφανές και εντυπωσιακό αποτέλεσμα: παράλληλες γραμμές να τέμνονται, με την αυτονομία να γίνεται (για την σύντομη στιγμή της σωτηρίας/απαλλαγής τουλάχιστον) αλληλεξάρτηση.

Διότι οι συνδέσεις μεταξύ της οικονομίας και των χρηματοπιστωτικών αγορών είναι τόσο δυνατές και η αλληλεξάρτηση ανάμεσα στα αποκαλούμενα παράλληλα σύμπαντα είναι τόσο στενή που δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Τα μάτι άνοιξαν· η ουτοπία της εξισορρόπησης ανάμεσα στην ικανότητα και την αλληλεγγύη εξασθενίζει. Η κρίση μας θυμίζει ότι ο κάθε άνθρωπος χρωστάει σε άλλους, υπογραμμίζοντας μια ηθική αλήθεια που βιαστήκαμε να ξεχάσουμε: οι πλούσιοι ωφελούνται περισσότερο από τους φτωχούς από την συνεργασία τους με τα άλλα μέλη της κοινωνίας.

Δύο συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε από όλα αυτά.

Το πρώτο είναι ότι όλοι χρωστάμε, τουλάχιστον λίγο από την επιτυχία μας στους άλλους, δεδομένων των κοινωνικών αγαθών που η κοινωνία παρέχει. Αυτό δημιουργεί μια παράκληση για περισσότερη ταπεινότητα και συγκράτηση στην δημιουργία ανώτατου ορίου αποδοχών, όχι για ηθικούς λόγους αλλά κυρίως για την στήριξη του κοινωνικοπολιτικού συστήματος.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι οι πιο προνομιακές τάξεις, που έχουν πορευθεί περισσότερο από την αλληλεγγύη των άλλων, κυρίως των φτωχών, δεν μπορούν πλέον να αρνηθούν την συνεισφορά των τελευταίων. Αλλά μην κρατήσετε την αναπνοή σας περιμένοντας να συμφωνήσουν.

- JEAN-PAUL FITOUSSI

Ο συγγραφέας είναι καθηγητής οικονομικών κι εξέχων μέλος του Observatoire Français des Conjonctures Economiques.

Πέρασαν κι αυτές οι Ευρωεκλογές Η αποχή έφτασε στο ιστορικό 47%, ένας στους δύο Έλληνες δεν ψήφισε, πράγμα που σημαίνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό επέλεξε να διαλέξουν οι άλλοι, αυτοί που ξέρουν καλύτερα, την γνώμη του.

Ενδιαφέρων αποτέλεσμα, ειδικά αν πούμε ότι ήμαστε στα μισά μιας κρίσης. Τελικά, μόνο κρίση δεν βλέπω. Αν είχαμε πραγματική κρίση θα είχαν πάει στις κάλπες ένα ποσοστό 95-98%. Αυτό σημαίνει κρίση, το αποτέλεσμα αυτό δηλώνει απλή αδιαφορία. Εξαιρετικό το άρθρο στο blog G700. Η γενιά λοιπών των G700 ψήφισε φραπέ. Έχω φίλους που έχουν ισχυρή πολιτική άποψη και επέλεξαν διακοπές στην Χαλκιδική αντί μια ψήφο. Την επόμενη φορά που θα τους ακούσω να διαμαρτύρονται φυσικά, η αντιμετώπιση θα είναι χειρότερη από αυτήν της κακιάς πεθεράς.

Πρέπει να το χωνέψουμε τελικά, έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει. Δυστυχώς αυτοί που δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να ψηφίσουν είναι οι δύο τάξεις που δεν θα έπρεπε να ψηφίζουν: οι ηλικιωμένοι & οι διαπλεκόμενοι. Συνήθως πάνε μαζί αυτά τα δύο.

Διαπλεκόμενοι είναι αυτοί που έχουν άμεσο προσωπικό κέρδος, με την νίκη του ΧΥ κόμματος. Ισχύει για τα δύο πρώτα κόμματα που έχουν τα τσιράκια τους σε κάθε πόλη αλλά ισχύει και για το ΚΚΕ, το ΛΑΟΣ, κλπ. Είναι το Ελληνικό “σοσιαλιστικό” σύστημα. Δεν νομίζω ότι λέξεις όπως “Δεξιά“, “Αριστερά“, “Σοσιαλισμός” σημαίνουν κάτι. Γι αυτό ακριβώς θέλω να αλλάξω το σύστημα και να σταματήσω τον δικομματισμό. Δεν με ενδιαφέρει αν αυτός που θα έρθει από πίσω θα αλλάξει τα πράγματα ή θα είναι χειρότερος. Απλά δεν μου αρέσει καθόλου το τοπίο.

Οι ηλικιωμένοι είναι αυτοί που ψηφίζουν όχι με βάση το τι γίνεται, αλλά με βάση το τι έγινε το 1920, τι έπαθε η γιαγιά τους ή ο παππούς όταν ήταν μικροί. Ήταν αριστερός και του έκαναν την ζωή πατίνι οι δεξιοί; “Να μου κοπεί το χέρι αν ψηφίσω ποτέ δεξιά! Ξέρω τι έκανα οι δικοί σας!“, κι αντίστροφα φυσικά. Οι περισσότεροι αγνοούν ότι υπάρχουν κι άλλες επιλογές και δεν θα μάθουν ποτέ, αφού είναι τόσο πεπεισμένοι για τα ακλόνητα επιχειρήματα της πολιτικής τους πεποίθησης! Κανείς δεν μπήκε στην διαδικασία να τους πει ότι ο εμφύλιος τέλειωσε κάπου εκεί, όταν πέθανε ο παππούς τους… Γίνομαι κυνικός; Τότε αυτοί τι γίνονται; Απλά ηλίθιοι; Κι ως γνωστών οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι!

Αν συνέβαινε όμως μόνο στην Ελλάδα θα ήμουν ευχαριστημένος, αρκετά ευχαριστημένος, για να πω πως, εντάξει θα μας βάλουν φρένο οι Ευρωπαίοι. Δυστυχώς στην Γαλλία συνεχίζουν να στηρίζουν τον Σαρκοζί που είναι τσιράκι Αμερικανικών συμφερόντων. Από την μια του αρέσει να κοκορεύεται για το Γαλλικό μοντέλο τώρα που η Αγγλία και οι ΗΠΑ έπιασαν πάτο, ως οικονομικό μοντέλο, αλλά από την άλλη δεν χαλάει χατίρι στους κύριους χρηματοδότες τους και περνάει νόμους που καταπατούν βασικές ελευθερίες του πολίτη όπως το HADOPI.

Στην Ιταλία η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Στην πρώτη μορφή σύγχρονης δικτατορίας η χώρα-ντροπή της Ευρώπης με τον πρωθυπουργό-τσίρκο και το δικηγορικό του επιτελείο για βουλευτές, έδωσαν τέτοιο ρεσιτάλ δύναμης, που παρά τα γνωστά σκάνδαλα, οργίων στην βίλα του, λίγες μέρες μετά την ηθική στάση του απέναντι στο θέμα της Eleonora Englano, κατάφερε να αποσπάσει μεγάλο ποσοστό ασφαλείας, αρκετές μονάδες πάνω από τα άλλα κόμματα. Φυσικά εδώ και πολλά χρόνια, κανείς δεν γνωρίζει τον πολιτικό του αντίπαλο στις εκλογικές αναμετρήσεις. Οι άλλοι απλά δεν υπάρχουν στο Berlusconistan.

Οπότε ας δούμε και την θετική πλευρά των πραγμάτων. Ένα μικρό κόμμα στην Σουηδία και το αντίστοιχο του στην Γερμανία, τα πήγαν περίφημα. Να κι ένα κόμμα που πρεσβεύει κάτι ορθολογικό: την ελευθερία στο διαδίκτυο. Το Pirate Party κατάφερε να αποσπάσει 1 θέση για την ώρα, στο Ευρωκοινοβούλιο αν και το πιο λογικό είναι να πάρει δύο θέσεις έως το τέλος του 2009. Το αντίστοιχο κόμμα στην Γερμανία κέρδισε αρκετές ψήφους έτσι ώστε να χρηματοδοτηθεί από το κράτος για τις επόμενες εκλογές. Πράγμα που σημαίνει ότι θα είναι σαφώς ενισχυμένο στο μέλλον.

Αν υπήρχε δυνατότητα να ψηφίσω το συγκεκριμένο κόμμα από Ελλάδα, που λογικά θα έπρεπε να υπάρχει, αφού δεν υπάρχει κάτι που να με αντιπροσωπεύει σε μεγάλο ποσοστό εγχώρια, θα έπρεπε να μπορώ να ψηφίσω στο εξωτερικό.

Εν Ελλάδι υπάρχουν μικρά πολιτικά κόμματα όπως η Φ. Σ. του κ. Περλίκου, οι Οικολόγοι Πράσινοι του κ. Τρεμόπουλου και άλλα νέα κόμματα της Αριστεράς τα οποία δεν γνωρίζω, αλλά σίγουρο κάτι παραπάνω θα έχουν να πουν από την κ. Παπαρήγα και τον κ. Τσίπρα που προσγειώθηκε σαν πυροτέχνημα. Υπάρχουν κι άλλα μικρά κόμματα τα οποία θα μπορούσα να έρθουν στο προσκήνιο. Όχι όμως με το 47% της αποχής.

Θα προτιμούσα να είχαμε 5% ποσοστό αποχής κι ας ψήφιζαν όλοι ΠΑΣΟΚ η ΝΔ. Αλλά το να βλέπω αδιαφορία από τους νέους που υποτίθεται ότι βγαίνουν μόνο για να τα σπάσουν, να διαμαρτυρηθούν, είναι εξωφρενικό…

Το μήνυμα που πήραν τα ΜΜΕ ήταν μήνυμα διαμαρτυρίας. Προσωπικά, το μόνο μήνυμα που εξέλαβα ήταν αυτό του STAR Channel: “Ψηφίζω Μύκονο“. Ε ψήφισε Μύκονο, είναι δικαίωμα σου. Θα ήθελα να αναφέρω το εξής ποίημα του Martin Niemoller, διότι πιστεύω ότι έρχονται άσχημες ημέρες για την δική μου γενιά και οι περισσότεροι νέοι πλέουν σε πελάγη ανοησίας…

“In Germany, they came first for the Communists, And I didn’t speak up because I wasn’t a Communist;

And then they came for the trade unionists, And I didn’t speak up because I wasn’t a trade unionist;

And then they came for the Jews, And I didn’t speak up because I wasn’t a Jew;

And then… they came for me… And by that time there was no one left to speak up.”

Twitter is my favourite micro-blogging engine. It’s not filled up with nonsense like Facebook, it does not require for the user to switch the focus from the current application or screen¹ or whatever you are doing. If you have Linux or Macintosh², tweeter pops up a bubble on the left upper side of the screen without disturbing your work. It does not pop up windows like MSN or ring like Skype while you’re in the middle of something. It’s very polite and smooth.

While there are some alternatives, I never tried one. Actually I just saw a few alternatives on some Adobe Air clients, like twhirl, which I like and others. But none of my friends ever requested a new service, similar to twitter, so I’m fine with tweeter I guess. You all know by now that, in order for you switch to an application, even it’s better by far, i.e. iChat is far better than MSN for im or video conference or you-name-it, you need your peers to switch too. Some times this is not possible, due to high incapability of your peers to understand basic things how to make a bookmark of an internet page and other times just because your client is not fully compatible with their operating system, or they are lazy like me and dislike having 51 IM’s open running on the background, even if the computer is an iMac 2.88 Ghz dual core duo.

Tweeter of course, does not have this problem, because you can find clients for every operating system. Different clients may exist, depending on your desktop, but all of them use the same simple API. A twitter client is simple. No need for video or audio support. Just a “jingle” when the message arrives! While there many clients that will allow you to post to twitter and facebook at once, I found facebook annoying as hell. I join to facebook regularly because two of my closest friends hang in there all day long, through office or home and I know that I don’t have to text them. I just log in to facebook and send them a message. I’m pressing them to install and actually use twitter, but I did not converted them yet! I’m working on it though!

The only thing that could mess up your twitter account is, as in facebook but in a much larger scale, accepting friends and following people that you are not interested in. Although it’s a simple as a concept, most people in the urge to make friends alias followers, they accept people who are not in the same area, they don’t have the same interests and they don’t know them even remotely! I made this mistake on facebook. I hit “accept” every time someone asked a friendship. I found myself deleting almost 3 pages of friends because, we were not friends and most likely we would never be. Why would I care if they took a quiz test and find out that they look like Paris Hilton. Even worst is when you do something like that on twitter. You will receive the apparently, most silly and less important updates on you twitter account. Of course there are people out there who think that if they do get 7 millions of followers who will never reply or care about them, they will instantly become… what? A celebrity? No, I don’t want to be like Paris Hilton. I may sound a little narcissist but I like my self and my life as it is.

Recently I’m receiving a dozen of invitations on twitter. When I see people following more than 50 or 60 persons on twitter, I get a bit nervous on letting receive my tweets too. It’s not that I care about my privacy, I won’t issue my credit card on twitter, nor I think that the Matrix has me but I prefer to keep it low and give a chance to the people who have the same interest as me and people that I know personally. Right now on my twitter followers are: People I know from the Greek Linux and Macintosh community. I may never see them, but I’ve spend hours of litigation with them through mailing lists or on line (IRC, Forums, etc). I have a couple of friends that I know them personally. These people unfortunately don’t use tweeter often so, I have to text them elsewhere and three people I don’t know, nor have a clue about who they are, but I accepted them because I found interesting their profile. I must say, that I don’t find interesting their updates though.

So, here is my advice: Don’t accept or ask randomly for friendliness and followups if you are not hired by some social entertainment industry and you don’t get paid for having many friends. It sucks and it’s utterly stupid and most of the times.

1. I assume that you as me, use a client and not the web interface to tweet. Now which client, you might ask? A good one! Is my answer! [↩]
2. On the Mac you need Growl installed I guess [↩]

Μια νύφη, όταν μπαίνει σε ένα σπίτι και ενδιαφέρεται πραγματικά για τον άντρα που σκοπεύει να κάνει δικό της, πρέπει να μπει στην διαδικασία να κερδίσει την συμπάθεια των συγγενών του. Κυρίως των γονέων Φυσικά, δεν αποτελεί πρωταρχικό στόχο κάτι τέτοιο, σημασία έχει η σχέση που έχει με τον άντρα της, κι όχι με την οικογένεια του, αλλά κακά τα ψέματα, αν κερδίσει την συμπάθεια των ανθρώπων γύρω του, είναι κάτι πολύ θετικό.

Βλέπετε, οι γονείς, πιστεύουν ότι το παιδί τους, είναι άγγελος ο οποίος έχει έλθει στην γη για να δώσει και να πάρει χαρά κι ευτυχία. Κυρίως για να πάρει! Κάθε νοήμον γονέας θα ήθελα, αρχικά ένα πράγμα για το παιδί του: να βρει κάποιον που να τον αγαπάει και να τον σέβεται πραγματικά. Δεν είναι καθόλου παράλογο άλλωστε. Τι να τα κάνεις τα πτυχία και τα πλούτη αν δεν σ’ αγαπάει ο άλλος; Αυτό είναι το πρώτο πράγμα στο οποίο θα σταθούν οι γονείς. Του άντρα ή και της κοπέλας αντίστοιχα.
Ποιες προϋποθέσεις πρέπει να πληρεί μια νύφη που θέλει να κερδίσει την συμπάθεια από τα πεθερικά της; Ο πρώτος και βασικότερος κανόνας είναι να είναι συνετή και να προσέχει τι λέει. Το ποιο πιθανό, κυρίως στις πρώτες συναντήσεις, είναι οι γονείς να διηγούνται όλα τα ευτράπελα που έχει κάνει το παιδί τους από τότε που ήταν στην κούνια. Μπορεί να του μιλήσουν κι άσχημα ή απότομα. Κανένα πρόβλημα, το πρόβλημα ξεκινάει αν δουν ότι ο σύντροφος του παιδιού είναι στο ίδιο μοτίβο. Άπαξ και ακουστεί οτιδήποτε υποτιμητικό ή χρήση προστακτικής απέναντι στο παιδί τους, από τρίτο άτομο είναι η αρχή του τέλους. Μπορεί να έχει τα χίλια δίκια με το μέρος του κάποιος, δεν υπάρχει περίπτωση να έχει την στήριξη τον γονέων και συγγενών του άλλου εάν δεν τον σέβεται απόλυτα μπροστά τους. Ένας γλυκός λόγος και πολύ υπομονή είναι τα βασικά συστατικά για την βγάλετε λάδι.
Εάν συμπαθείτε τα πεθερικά σας, τότε έχει καλός, όλα θα γίνουν πιο εύκολα, εάν όχι… Τότε κουράγιο! Ένα άλλο μυστικό, είναι να τους δείξετε ότι προσπαθείτε κι ότι σας ενδιαφέρει ή άποψη τους. Οι ψυχολόγοι λένε ότι, το ενδιαφέρων για την άποψη τρίτων, δείχνει αδυναμία. Μπορεί να είναι κι έτσι, σε αυτήν την περίπτωση όμως, δείξτε αδύναμοι. Κατά την άποψη μου, πρέπει να σας απασχολεί η άποψη που έχουν για εσάς τα άτομα που είναι κοντά στον άνθρωπο που αγαπάτε, για πολλούς λόγους.
Όταν θα σας δουν για πρώτη φορά, ειδικότερα αν αυτό γίνει σε μεγάλη οικογενειακή συνάντηση, καλύτερα να ακούτε παρά να μιλάτε. Μπορεί να έχετε δυσάρεστες εκπλήξεις αν εκφράσετε πρώτοι απόψεις, ειδικά σε θέματα που μπορεί να αποδειχτούν λεπτά όπως η πολιτική. Καθίστε στο τελευταίο κάθισμα, τέρμα πίσω κι αν σας χρειαστούν θα σας φωνάξουν! Είναι προτιμότερο να μην μιλάς από το να λες πολλά και να δώσεις την εντύπωση του ηλίθιου. Να έχετε υπόψη ότι ακόμη κι όταν δεν μιλάτε ή δεν πρωταγωνιστείτε σε μια συζήτηση, θα έχετε πάντοτε τα μάτια των γονέων του συντρόφου σας, επάνω σας. Κάθε σας κίνηση μετράει. Πρέπει να δίνεται σημασία στα λόγια τους, αλλά όχι τόσο ώστε να σας φέρουν σε δύσκολη θέση, πριν να σιγουρευτείτε για τον χαρακτήρα του κάθε μέλους της οικογένειας και την θέση που έχει σε αυτήν. Να θυμάστε ότι είστε εκτός έδρας κι ότι εσείς, προσπαθείτε να τους κερδίσετε, όχι το αντίθετο. Αν αυτό σας έρχεται βαρύ, σκεφτείτε ότι το κάνετε για τον άνθρωπο που αγαπάτε κι όχι γι αυτούς.
Επίσης καλό είναι να συζητάτε με τον σύντροφο σας, όλες τις αντιδράσεις, απόψεις ή απορίες που σας προβληματίζουν σχετικά με την οικογένεια του, με την πρώτη ευκαιρία. Η επικοινωνία είναι αυτή που θα σας σώσει. Ο σύντροφος σας, μπορεί να μην δώσει βάση σε πάρα πολλά πράγματα που θα συμβούν και μπορεί να σας προσβάλουν ή να σας πειράξουν γιατί αυτός βρίσκεται στο οικείο περιβάλλον του, άρα θα είναι χαλαρός και καλοπροαίρετος.
Προσπαθήστε να εκφράσετε την άποψη σας, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην προσβάλει κανένα κι αν μπορείτε αποφύγετε με κάθε τρόπο τα ψέματα. Θα σας εκθέσουν ανεπανόρθωτα!
Μην αστειεύεστε ποτέ εις βάρος κανενός! Κυρίως του συντρόφου σας!!! Μπορεί όταν είστε μεταξύ σας, να του πείτε ότι θέλετε, αλλά μπροστά τους θα μετρήσει πολύ διαφορετικά ακόμη κι αν γελάσουν με το αστείο σας! Να ξέρετε ότι στα μάτια τους, δεν έχετε αποδείξει ακόμη ότι είστε άξιος σύντροφος του παιδιού τους, αυτό θα το κερδίσετε μόνο με τον χρόνο, τίποτε άλλο δεν πρόκειται να τους πείσει.
Οι Άγγλοι λένε “Patience is half genius” κι έχουν δίκιο. Πριν από οποιαδήποτε αντίδραση μπορεί να έχετε σε μια κακή, απαράδεκτη για τα δικά σας δεδομένα συμπεριφορά, κάντε υπομονή. Πρέπει να έρθει ο σύντροφος σας, σε τέτοια θέση ώστε να αντιληφθεί μόνος τους τι γίνεται, κι αυτό δεν είναι πάντοτε απλό.

Αυτό που σας εύχομαι είναι να σας τύχουν καλά πεθερικά και να μην χρειαστεί να γίνεται η οσία Μαρία για να ξεπεράσετε κάποιες καταστάσεις θετικά. Πάντως, επειδή στο τέλος της ημέρας δεν κοιμάσαι ούτε μοιράζεσαι με τα πεθερικά σου τίποτε, σημασία έχει να υπάρχει επικοινωνία κι αγάπη με τον σύντροφο σας, όλα τα άλλα διορθώνονται!

Η υπόθεση Ζαχόπουλου είναι το τελευταίο σκάνδαλο μιας κυβέρνησης η οποία θα μείνει στην ιστορία. Αν μη τι άλλο, για τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην σύγχρονη ιστορία. Η υπόθεση των υποκλοπών και Ζαχόπουλου, ο κάκιστος τρόπος διαχείρισης της υπόθεσης τότε όπως και τώρα, με τις χειρότερες δυνατές επιλογές. Η στάση του πρωθυπουργού, η στάση σιωπής, που έχει επιλέξει, έχει επιτυχία λόγο της ανικανότητας του άμεσου πολιτικού του αντιπάλου να πείσει ακόμη και τους ομοϊδεάτες του ότι είναι ικανός για κάτι παραπάνω από τον ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος ξεκίνησε μια έρευνα, η οποία δεν γνωρίζουμε που θα σταματήσει. Έχει μεγάλο ενδιαφέρων η υπόθεση. Η αντιπάθεια μου για τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο είναι δεδομένη. Παρόλα αυτά, πρέπει να πω ότι αυτήν την φορά ξεπέρασε τον εαυτό του. Έχει ξεκινήσει έναν αγώνα που δεν ξέρουμε που θα τελειώσει και πως θα τελειώσει για τον ίδιο. Δεν νομίζω ότι από εδώ κι εμπρός οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι θα τον αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο. Πέρα από όλα τα παραπάνω το εριστικό ύφος, του αδιάφθορου, που συχνά υιοθετεί στις εμφανίσεις του, ο τρόπος ομιλίας και ο τρόπος αντιμετώπισης συναδέλφων του ή πολιτικών αφήνουν μια άσχημη εντύπωση. Δεν μπορώ να δεχτώ, ακόμη κι όταν πρόκειται για πολιτικό που δεν αντιπροσωπεύει τα δικά μου πιστεύω, ότι ένας δημοσιογράφος, υπάλληλος καναλιού απευθύνεται με τόση αυθάδεια σε έναν άνθρωπο, που έχει επιλεγεί από την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου! Το θεωρώ εξοργιστικό! Είναι πασιφανές ότι το μεγαλύτερο μέρος των δημοσιογράφων-star, όπως τους αποκαλεί ο Λάκης Λαζόπουλος, έχει μείνει άναυδο. Δεν πίστευαν ότι ο κ. Τριανταφυλλόπουλος θα έφθανε σε τέτοιο σημείο, στην αντιπαράθεση του με τον Θέμο Αναστασιάδη που μοιάζει περισσότερο με εικονικό σάκο του μποξ παρά με οτιδήποτε άλλο.

Προσωπικά δεν συμπαθώ ούτε τον Λάκη Λαζόπουλο. Η εκπομπή του έκανε στις 22/01/2008 είναι καταπληκτική. Πιστεύω ότι επικεντρώθηκε περισσότερο από όσο θα έπρεπε στην περίπτωση του Ζαχόπουλου. Αλλά δεν μπόρεσα παρά να συμφωνήσω με την στάση που επέλεξε. Το 70% της τηλεθέασης, τον δικαιώνει. Θα τον αποκαλούσα Έλληνα “Beppe Grillo“, αλλά ο Ιταλός super star είναι, όχι απλά προκλητικός, αλλά επικίνδυνος για την Ιταλική πολιτική σκηνή. Τόσο που του έχει απαγορευτεί η εκπομπή σε δημόσια κανάλια!?! Ένα show του θα σας πείσει για το πόσο τρελός είναι. Ο Λαζόπουλος όμως, έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν είχε το θάρρος να κάνει. Τα έβαλε με τον Τριανταφυλλόπουλο. Το σκεπτικό του είναι διαδεδομένο ανάμεσα στο κοινό. Δεν είπε τίποτε καινούριο, απλώς “τα είπε”. Οι συνέπειες για έναν άνθρωπο που κάνει σάτιρα με το μεγαλύτερο μέρος του κοινού με το μέρος του, θα είναι μηδαμινές. Η εκπομπή του με εξέπληξε, μπράβο του δεν περίμενα να είναι τόσο άμεσος στον λόγο του. Επίσης πολύ μεγάλη εντύπωση μου έκανε το απόσπασμα από το ρεπορτάζ που έδειξε ένα μικρό παιδί να λέει στον δημοσιογράφο, που πουλάνε ναρκωτικά στην περιοχή του, καθώς και τα σχόλια που ακολούθησαν.

Η υπόθεση Ζαχόπουλου έρχεται να ταράξει τα νερά, σε μια εποχή όπου οι πολιτικοί αλλά και τα ΜΜΕ έχουν αποτύχει παταγωδώς. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανένα, όλες οι αξίας έχουν χαθεί. Δεν υπάρχει τίποτε, που να μην αμφισβητείται από την νεολαία αλλά και τον μέσο Έλληνα. Αυτό είναι καλό.