Convalesco

Small-Medium Business

Η δημιουργία “αξίας” είναι το βασικότερο στοιχείο ενός επιχειρηματία. Η επιχειρηματικότητα ως στοιχείο προσδιορίζεται από την προδιάθεση του οικονομικού παίκτη να ρισκάρει. Μια ημιτελής προσέγγιση του ορισμού της “επιχειρηματικότητας” ταυτόχρονα και η λιγότερη λανθασμένη. Οι περισσότεροι παίκτες είναι ορθολογικοί, κατά συνέπεια είναι ενάντια στο ρίσκο. Το χαρακτηριστικό αυτό ονομάζεται από τους Ιταλούς οικονομολόγους avversione al rischio (αποστροφή στο ρίσκο), κι αποτελεί τον λόγο που οι περισσότεροι μαθητές του “Α” γίνονται υπάλληλοι μαθητών του “Γ”. Οι μαθητές του “Α” τις περισσότερες φορές υπολογίζουν με ορθολογικό τρόπο το ρίσκο με αποτέλεσμα να προτιμούν το Ελληνικό ρητό “καλιό πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι”.

Αν κρίνω από την εμπειρία μου, η παραπάνω θεωρεία επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) υψηλόβαθμοι φίλοι μου των κορυφαίων σχολών οικονομικών της χώρας δουλεύουν για το δημόσιο, για τράπεζες ή έχουν φύγει στο εξωτερικό. Κανένας δεν έχει ξεκινήσει κάποια ατομική οικονομική δραστηριότητα. Αντιθέτως γνωρίζω πολλούς απόφοιτους λυκείου, οι οποίο δεν έχουν λάβει πανεπιστημιακή εκπαίδευση, οι οποίοι έχουν ξεκινήσει διάφορες δραστηριότητες¹.

Η έλλειψη βασικών γνώσεων οικονομικής θεωρίας κάνει την εμφάνιση της αμέσως μόλις η δραστηριότητα μεγαλώσει και οι απαιτήσεις της πλέον δεν καλύπτονται από τον άνθρωπο-ορχίστρα. Εκεί οι περισσότεροι μικρομεσαίοι κάνουν το τραγικό λάθος και στελεχώνουν τις επιχειρήσεις τους με συγγενείς και γνωστούς, με αποτέλεσμα η κρίση τους να αλλοιώνεται σημαντικά από το επίπεδο σχέσης που έχει με τον κάθε υπάλληλο. Η έλλειψη γνώσης, έστω και θεωρητικής, διαχείρισης προσωπικού είναι εμφανής σε όλο το φάσμα των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων της Ελληνικής οικονομίας. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γίνει ο έλεγχος των εργασιών που έχουν ανατεθεί σε έναν υπάλληλο της επιχείρησης. Είναι όλα τα “περίπου” και στο “παραλίγο”.

Το ημι-επαγγελματικό επίπεδο της πλειοψηφίας των Ελληνικών επιχειρήσεων, δημιουργεί ένα μολυσμένο περιβάλλον στο οποίο είναι δύσκολο να τηρείς όρους και προϋποθέσεις δυτικών επιχειρήσεων. Όταν το ΤΕΒΕ χάνει τα βιβλιάρια, ο λογιστής ξεχάσει να κολλήσει 3 ένσημα, ο ΟΤΕ δεν έρχεται ποτέ στο προγραμματισμένο ραντεβού να επισκευάσει την τηλεφωνική βλάβη, το κράτος επιβάλει έκτακτες εισφορές και οι τράπεζες έχουν δώσει την δυνατότητα στον κάθε επιχειρηματία να δημιουργεί αξία - μέσω επιταγών που κόβει σε πελάτες - χωρίς πλαφόν με αποτέλεσμα οι εισπράξεις - για τις οποίες έχεις φορολογηθεί - να είναι πλασματικές, διότι οι επιταγές σου δεν έχουν χρήματα την δεδομένη χρονική στιγμή κλπ, κλπ. Το παραπάνω σκηνικό μετατρέπει το εγχείρημα της υγιούς επιχείρησης εν Ελλάδι, έναν άθλο.

Τι φταίει για τα παραπάνω; Έχω την εντύπωση ότι είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων: έλλειψη μακροχρόνιου σχεδιασμού²  έλλειψη βασικής οικονομικής εκπαίδευσης, έλλειψη στελέχωσης με άτομα ικανά (κι όχι γνωστά ή αρεστά) σε θέσεις κλειδιά και κακή ψυχολογία η οποία δημιουργείται από όλα τα παραπάνω.

Τους τελευταίους μήνες έχουμε ξεκινήσει μια νέα δραστηριότητα με έναν παιδικό φίλο. Παρά την υπαρκτή οικονομική κρίση και την κάκιστη ψυχολογία της Ελληνική κοινωνίας την δεδομένη χρονική στιγμή, η προσπάθεια μας πάει πάρα πολύ καλά. Στην ουσία έχουμε μετατρέψει την κρίση που περνάει η νυχτερινή ζωή της πόλης και η αναζήτηση ποιοτικής διασκέδασης σε ευκαιρία. Ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι και στο μέλλον.

Λόγο της καινούριας δραστηριότητας λοιπόν, έχει τύχη πολλές φορές να έρθω σε επαφή με μικρομεσαίους Έλληνες επιχειρηματίες, που ασχολούνται με πολύ μικρές, ατομικές ή μεσαίες επιχειρήσεις³ τοπικού επιπέδου. Παρότι οι περισσότεροι μας αντιμετωπίζουν θετικά, δυστυχώς υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σε θέσεις κλειδιά οι οποίοι αποβλέπουν απλά και μόνο στο άμεσο κέρδος – αρπαχτή – χωρίς να μπουν στην διαδικασία να δημιουργήσουν μια σχέση ή ένα περιβάλλον το οποίο δυνητικά θα τους φέρει περισσότερο κέρδος μακροχρόνια.

Είναι ασύλληπτο αλλά άνθρωποι που κάνουν τζίρους άνω των 500.000 € τον χρόνο, άσχετα με το ποσοστό κέρδους, να αδυνατούν να δουν την δύναμη της “υπεραξίας” που δημιουργούν από τρίτες συνεργασίες.

Με τα σημερινά δεδομένα ένας, επιχειρηματίας με όραμα στόχο και με απώτερο σκοπό την μακροχρόνια επιτυχία, έχοντας σταθερές και διαχρονικές αξίες, είναι απίθανο να αποτύχει ανταγωνιζόμενος, επιχειρηματίες της “αρπαχτής”. Κρίση-ξεκρίση το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο κακός εαυτός μας…

1. Δεν αναφέρομαι απαραίτητα σε εταιρίες με την ευρεία έννοια του όρου. Οι περισσότεροι έχουν ξεκινήσει ατομικές επιχειρήσεις: fast food, πιτσαρίες, βιβλιοπωλεία, καταστήματα ρούχων, κλπ. [↩]
2. Δεν είναι ανάγκη να δώσει ο επιχειρηματίας ένα όραμα στην επιχείρηση του, επιπέδου Martin Luther King, αρκεί να έχει ένα σαφές στόχο για ένα προμελετημένο χρονικό διάστημα. [↩]
3. Ως μικρές στην Ελλάδα ορίζονται οι επιχειρήσεις που έχουν έως 10 άτομα προσωπικό, κι ως μεσαίες ορίζονται αυτές που έχουν έως 50 άτομα προσωπικό. Στην Ευρώπη τα αντίστοιχα νούμερα είναι 0-50 και 50-250 [↩]

This easter I stayed home. Last easter too. Easter at home sucks, big time. Okay, first thing first… Easter in Greece consists of the following things: Watching old movies – especially “Jesus from Nazareth” - eating anything but meat and derivatives - I never made it for an entire week, this time is no exception of course – skew a lamb on Sunday to celebrate Jesus and all these boring staff. Wait there is more, in theory you have to go to the church and listen some naive, right-wing speech from a mid-school preacher with no idea of sociology, politics, psychology or maths for what matters… Then, there’s this entire thing with the relatives. It’s widely known that you can’t choose your relatives. Well there is a good reason for that! If we could choose our relatives they would be considerably less…

So what remains? Except from you getting more weight, not much. But wait!!! Yes, wait again! We don’t live in Athens!! We live in a small country city!!! Since we are “a” modern town we don’t have universities here, so we expect people who left for universities or in order to find a decent job come back for hollydays, so it’s a good opportunity to see people you don’t usually see every day.

The problem is that the place remains the same, which adds an utterly bored theme to the already fucked up situation. Now that I’m thinking of it, it’s boring to see the same faces, listen the same answers to the same questions.

The only solution I can come up with is leave the fucking town while you can. Yes, organise your self with a couple of friends and leave!

After 12 o’clock, the religious ceremony is over. We will come home, eat a chicken soup then hang out with our friends. Try to have good time and note the word “try“. Rarely you have good time, when it’s holly-days. This is mostly true, when you pass over 25 and you’re relatively independent from your parents or tutors and you can go out and have fun every fucking day of the 365 and a half.

Then, there’s this fine collection of candles that goes out every year at the same and date to celebrate the rise of Christ from the dead. Okay, so imagine like 2.000 people holding a candle with FIRE on it. How many are the chances of someone NOT getting on fire? Well, considering that the IQ of most people is approximate to 80 here, if “n” is the number of possibilities for someone NOT getting on fire, “n” is converging to zero. If you listen the conversations taking place at the spot, you will agree on the IQ avg!

The one thing I never understood, although I steadily do it every “this time of the year” is the bars that we choose to dump ourselves like chickens. I mean, it’s the culmination of irony: We prepare ourselves for about 40 minutes or – for mens – 2 hours maybe more – for women – to go and stuck in a small bar that was made to hold half the people it has. So we cross each other foot, avoid cigarettes, the waiter who is acting like a moving bomb, holding about 3 lt of several alcoholic liquids – If you are *lucky* you get the wine glass of wine on the new Gucci sark you spend your pay-check on – and when you’ve done all that… There you go! You face the girl with whom you slept a couple of days earlier without clearly explaining that this was not meant to be a relationship… And you change like what? 5 colours in a raw, try to be nice because hey, this is a small city and it’s really unprofessional to act like a bastard. After all she has friends that you don’t want to know that you slept with her, so you just play nice, but your temper is about to explode. So, while you feel like Dexter¹ when he fails to capture the victim and complete the kill, you have to salute all the dear friends and the friends of friends because HEY!! YOU MADE IT!! You reached this holly table where you will be stuck all night wondering why the fuck you’re not sleeping or how the hell you’re going to reach the toilet and then get back before the clock shows 6 a.m. .

There’s a good part though. Tomorrow we will go to a family friend’s house, whose cooking is the finest! So we will happily kill our selfs eating like porks. I like it, can’t wait actually, because it’s the only really good part that stays the same every fucking year.

Don’t get me wrong, I loved this ritual for years but now I’m just repelled to the idea of having a night like this. I love well dressed people and I spent money on Gucci jackets just because I found them beautiful. Yes I love fast cars and fancy ladies with long legs and tight assess accompanied by a sweet, sexy or just plain beautiful face. But, Jesus, I’m too old for this. I’ll get the ladies and the cars and all the glamorous environment a regular day when the expectations will be low and the actual happenings will be interesting.

The good thing though is that, I’m too old to create my own fate, so If it’s boring I just say “bye” with the same lightning speed I say “hi” and change place or bar. If this does not work for three times, there’s always my bed waiting along with a fine reading.

1. It’s one of my favourite series – should I be alarmed? – check out wikipedia for more. [↩]

Since 2010 came , there have been important changes in my personal life. The professional one added just one little extra activity. Time is not enough though. While I’ve had this feeling even before, now is as strong as it could be.

I have my day-2-day job which, is not as stressed and under pressure as it was a couple of years ago, it’s however demanding. Depends from the days actually, but this last week went all the way under heavy pressure.

I like the gym. I try to go every day, but it’s impossible lately. I can’t go directly after lunch, it’s unhealthy. I usually don’t have the time to go late in the evening and of course I can’t go before lunch, which leaves me a spare window from 18:30 to 20:30 if and when it’s possible of course.

Along with a friend, we decided to create a small teams that organizes events. We started with an R & B Party which was a good idea in the end of the day. The result was more than acceptable. Our next eve is scheduled for 17/04. A party consists in finding the DJ, dealing with the sponsors, after you’ve found them that is, then dealing with the flyers, etc. etc. It’s really time consuming, although the result both financially and – especially – psychologically is worth the headache.

I stopped programming a while ago, because of lack of time and I want to restart with Ruby from where I stopped. If I wait another 15 days I’ll to go all the way through the book again.

I’m feeling the strong need to learn an instrument. I’m quite good with guitar, I’ve took a few lessons when I was a kid. Apparently I can still manage to find my way through chords easily but I’m not good enough to put properly a song together. With just a year of guitar lessons I will be fine. But it’s not guitar that I like much. I’m in love with the sound of the Saxophone. I think of it as the most amazing of instruments along with the piano.

So how can I manage to make my daily workout, learn and instrument and study a couple of hours per day? It’s probably impossible, but I need to focus on my daily schedule and optimize it as possible.

I’ve even grabbed some books about time management. Nothing impressed much, but truth that I didn’t even try most the things written on them.

Add to that, that I’d love to learn French and I’m toasted. At least I have spare time on the weekend for my hobbies!

Two days I went for the first ride of the season. I wanted to buy a new board, although my current one is acceptable (I guess) since 2008. I always wanted the Burton 2008/09 Custom ICS model but since I found none in Blue-tomato’s online store the last season, I’ve lost every hope of getting that specific design.

However, I’ve found a 1.56 cm Burton Custom at Amazom.co.uk on-line store! I didn’t think of it twice and on Saturday, before going to mountain Falakro I ordered the board + bindings. I’ll post some pictures as soon as I get them! I can’t wait to ride a new board… I’m riding my old Oxygen board since 2002. Although I own the board 7 years or so, I started getting seriously interested in snowboarding after 2007 trip to Grindelwald.

Last year I start working at some simple “jibbing” exercises. The thing is that, at my level, I can easily get up and down on every single snow-track I’ve been. However it’s not funny, not even close getting up and down. Maybe for people in Austria/Italy/Swiss it’s fine… With these huge tracks all over their (amazing) Alpine mountains, but it’s not like that where I live.

So, when you own a snowboard and not a boring pair of Ski’s, first thing you can go out of the track for some powder. But again there’s nothing that hits my adrenaline so high as a couple of twists, turns and jumps!

This years first ride went really great. It seems that last season was not so far and I hold up to my improvements. When you start trying ground tricks with the snowboard, you realise after a while that your stability on the board along with the ability to absorb small shakes increases exponentially.

However, as with all things, if you want to do them correctly, there’s the “right way” order to learn things. So when you feel really comfortable with your front foot and your rear foot, and you’re able to stop in every way and go up and down to a black-level track, you are ready to try shifting feet. You don’t have to change your stance, you just have to learn how to ride with your “behind” foot in front. It’s almost a need, in order to do ground correctly. It helps enormously because when you do a trick you can’t always tell if you’re gonna need to ground the board with your “correct” foot in front or behind… It’s the most common problem most snowboarders that try jumps or small 180′s face.

I can’t wait for next weekend to ride on the snow again. Thank God we have two mountains near by, so I may go to Bansko for the weekend… Bigger mountain more interesting tracks and (probably) better snow. If it’s not possible, I’ll stick to Falakro.

Σε προηγούμενο post είχα γράψει για το δίλημμα του podcaster. Λοιπόν λύθηκε με τον καλύτερο ή χειρότερο τρόπο. Ο χρόνος θα δείξει. Αποφάσισα να κάνω ένα podcast διαφορετικό από την ζωντανή εκπομπή για πολλούς λόγους, τεχνικούς και μη.

Το TechnoCast μου πήρε σχεδόν μια βδομάδα, κι αρκετά χρήματα για να ετοιμαστεί. Δεν είχα υπολογίσει καθόλου σωστά τους χρόνους. Αν γύριζα πίσω θα το σκεφτόμουν δύο φορές πριν ξεκινήσω ένα τέτοιο εγχείρημα. Παρόλα αυτά, ξεκίνησε, είμαι ικανοποιημένος από το πρώτο επεισόδιο. Είναι πολλά τα σημεία που μπορούν να βελτιωθούν αλλά το βασικό συστατικό είναι ο χρόνος.

Ένα σωστό podcast θέλει πολύ χρόνο και διάβασμα. Σκέφτηκα αντί για εβδομαδιαίο να το κάνω δεκαπενθήμερο ή μηνιαίο. Κι αν δω ότι δεν προλαβαίνω και ζορίζομαι πολύ έτσι θα γίνει.

Τα θέματα της εκπομπής είναι γύρω από τον κόσμο των υπολογιστών. Λίγο πολύ ότι γράφω σε αυτό το blog. Στο πρώτο επεισόδιο έχουμε και δύο πολύ ενδιαφέρων συνεντεύξεις.

Μέσα σε όλα να πω ότι μέχρι να ακούσεις την φωνή σου, έχεις πολύ διαφορετική άποψη γι αυτήν. Όχι απαραίτητα καλύτερη ή χειρότερη απλά διαφορετική. Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει, αλλά κάθε φορά είναι σαν να είναι η πρώτη.

Για την ώρα θα ήθελα να ακούσω σχόλια από όσο περισσότερους γίνεται. Οπότε επισκεφθείτε την ιστοσελίδα κι αφήστε ένα σχόλιο αν θέλετε.

Καλή συνέχεια