Convalesco

Pericles in Athens

If you ask Europeans about Greece’s main problem, they will answer you “the economy!“. Truth is, a decadent economy is surely the reason, hardly the cause.

Bureaucracy that in modern western countries is long gone, in Greece has it’s roots deeper than a foreigner could ever imagine.

For example, the law says that in order to complete any kind of legal action like creating a company, changing your company’s name, buying land, building a corporate building and so on, you need a public notary. The notary takes a percentage of the transaction. Apart from the notary you need to pay the lawyers public insurance fund. Since the notaries are a so called “closed profession“, the few that have a notary license make money out of it, just by existing. There’s nothing, in a contract, that a lawyer couldn’t do. So why do we need a notary? There many more professions that are likewise protected. Public pensions and the Greek insurance system is a total mess, but that’s a result too.

The reason for a trembling economy is mainly the lack of a trustworthy judicial system. Justice has long gone in Greece. Bribery is unavoidable on every scale of social life. The big scandals that hit the news, rarely cause any surprise to the average Greek who needs to pay extra money to accomplish even the most common tasks like get a license from urban planning office or have a scheduled surgery on a national hospital¹.

What current PASOK governement’s leader George Papandreou has failed to do, is to resurrect a broken justice system. This failure, makes impossible for Greeks to accept any kind of needed actions like salary cuts, pension cuts etc, to save the country from bankruptcy.

Justice: The cornerstone of Democracy

The sad thing for Greece as a state, is that the prime minister proved to be  not capable to deal with corrupted party members, corrupted deputies or corrupted businessmen. Mr. Papandreou doesn’t have the character that it takes to release the Greek justice system from the government, in order to clean up the parliament.

Everyone in Greece knows more than 15 officially corrupted politicians, for both (main) parties (ND, PASOK) who are accused for alleged corruption by the media at least once if not more. Some cases had much more then just “alleged” charges² but no action was ever taken. As a result in about thirty years of corrupted politicians no one has ever gone to jail, or even officially punished for breaking the law, stealing or mishandling large amounts of public money.

The very same day Mr. Papandreou requested for aid publicly, he asked from Greek’s to help the government to overcome the public finances crisis, by announcing that in the next months, none of his pre-election promises will be fulfilled, due to hard actions required by the European Union (and the IMF), to avoid Greece’s bankruptcy. The same day, two possibly huge scandals arise: Mr. Provopoulos, the head of Bank of Greece, among the officially most paid bankers in the world³, was accused of silencing a financial scandal taking place on the stocks market. A couple of days earlier, the famous Greek businessmen and MIG chairman, Andreas Vgenopoulos accused two main PASOK deputies, Mr Sifounakis and Mr Pangkalos, on a TV interview for money mishandling of 50 million €, providing proofs of the transaction. Nothing happened the next day: Mr Provopoulos is not under investigation and Mr Sifounakis after lying publicly, denied all charges and responded in the most naive – if not plain stupid - way on public TV show zougla. Yet Mr Papandreou seeks for public consent.

If the Greek prime minister does not face this unhealthy situations with immediate legal response, by exemplary punishing politicians who stand aside him and show a total lack of skill, honesty and common sense, Greece is doomed. It is assured that strikes will go on, public unrest will unfold and worst things are yet to happen.

There is no doubt, not even from not-supporters, that Mr Papandreou is trying hard. However, he is working in the wrong direction. If the Greek justice system continues to totter like it does today, the country will not avoid financial default in the next few months, no matter what policies the EU and the IMF try to apply and no matter how much money the country will be able to withdraw.

1. In Greece almost 50% of the salary is kept away for health insurance purposes by the Greek state. So in theory, most kind of interventions and/or medical exams are already paid by the state. [↩]
2. Like Pavlidis case, Roussopoulos case and many many others that pop up every day [↩]
3. Bank of Greece Governor Giorgos Provopoulos is among the most well-paid central bank governors in the world, according to Reuters. A list prepared by the news agency showed that Provopoulos earns 362,500 euros, or $465,885 per year, versus 345,252 euros paid to European Central Bank (ECB) President Jean-Claude Trichet. US Federal Reserve Chairman Ben Bernanke is paid $191,300 [€150,000]. Bank of Italy Governor Mario Draghi tops the list of EU central bankers, earning 500,000 euros. [↩]

Truth is, I’ve received such an overflow of information and different aspects, of an admittedly complicated matter, that I can’t quite form an opinion on my own. Worst thing for me, as a citizen, is that I can’t even judge the current government administration on the matter. Except from the review process and the probably faked deficit¹ in order to appear positive to Greeks and Europeans alike when they will announce the end-year deficit at 9-10% of the GDP.

I feel that this entire game the is being played by Germany, France and this strange and weird uncontrolled “thing” called “The Markets”. What and who is “The Markets”. Well, these evil markets are mostly Banks, financial institutions and huge capital holders like George Soros Warren Buffet and other hedge funds². And speculating is what they do for a living, is it good for Greece? Sure not. But speculators are the result, not the cause.

So in this huge mess and this variety of opinion from so called “specialists” and “important” economists that gets it wrong every time, probably because macro-economics are not exactly what they should, or for whatever other reason – I don’t really care – the song remains the same. No one knows really nothing.

The feeling I get, is that several totally different forces, unknown to each other, get involved and the result is a total mess. There not only financial issues concerning the matter of the Greek crisis. Supposedly, speculators attack on the Euro made this a European Union crisis and rumors say that if Greece collapses Spain, Portugal and Italy are next. But they have a different political approach which can face these issues with much bigger success.

So far so good. In Greece we were in desperate need of regulation. Someone has to regulate the state. It’s turning to a new kind of government, it’s not communism it’s “State-o-cracy”. The ones that survive are the extremely capable – we don’t have much of these in Greece – the ones who’s business is involved somehow with the state and the direct or indirect state-employees, which are in huge numbers and who’s power controls the government more than any European could imagine. Most of the strikes about these new regulations coming from Brussels to regulate the unsustainable social-economic, distorted I may add, model are powered by the same people that receives unreal salaries working for the state, in a job with no risk, rush, pressure. Of course they don’t deserve this salary.

So all this makes it impossible for me to judge the current situation. Thank God I’m good for know. I know that our faith as a nation is not on our hands anymore – if it ever were – but now, I will stop judging, I’ll just take a sit and watch. I’ll have a clue when this entire thing gets on a railway, only time can tell.

1. No, I can not believe that it went from 6 to 12% overnight. [↩]
2. Here you can read more at the WSJ about the € crisis link [↩]

Ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Barrack Obama πρόσφατα κέρδισε το βραβείο Nobel ειρήνης. Ο λόγος για τον οποίο πήρε το βραβείο, είναι η ελπίδα ότι θα βοηθήσει την ειρήνη στον κόσμο.

Ο Hugo Chavez, τα είπε όλα μέσα σε λίγες προτάσεις:

For the first time, we are witnessing an award with the nominee having done nothing to deserve it: rewarding someone for a wish that is very far from becoming reality. – Hugo Chavez

Κι ενώ είναι αστείο κι άκρως εξευτελιστικό για έναν τόσο σημαντικό θεσμό, το να κερδίζει κάποιος το βραβείο, χωρίς να έχει επιδείξει έως τώρα τίποτε άλλο πέρα από μια (σαφώς) θετικότερη στάση σε διεθνή ζητήματα από έναν φιλοπόλεμο και πλήρως ανίκανο προκάτοχό του. Ο G. W. Bush θα έκανε τον οποιονδήποτε να μοιάζει με σωτήρα. Σε οκτώ χρόνια διοίκησης κατάφερε να διαλύσει μια υπερδύναμη.

Παρόλα αυτά, ας μην ξεχνάμε ότι το 2001, υπήρξαν φήμες για υποψηφιότητα του G. W. Bush στον ίδιο διαγωνισμό. Με βάση τις επιδόσεις του Bush σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, σπατάλης χρημάτων, νεκρών και πολέμων ο Obama πραγματικά… Αξίζει το βραβείο…

Παρόλα αυτά, ας μην ξεχνάμε ότι ο πρόεδρος των Η.Π.Α. έχει στηρίξει πλήρως τον πόλεμο στο Αφγανιστάν κι ακόμη δεν έχει αποχωρήσει από το το ΙΡΑΚ. Στο ΙΡΑΚ δεν βρέθηκαν ποτέ όπλα μαζικής καταστροφής, οπότε ο μόνος που εξυπηρετήθηκε πλήρως ήταν οι πετρελαϊκές εταιρίες. Επίσης, ο Obama έχει διατάξει την εγκατάσταση καινούριων βάσεων, για τον στρατό των ΗΠΑ στην Κολομβία. Οπότε για ποιο Nobel ειρήνης μιλάμε;

Έως σήμερα, ο Obama έδειξε μια αποκρουστική ανεκτικότητα στις χρηματοπιστωτικές εταιρίες της χώρας που προκάλεσαν την κρίση. Πως τολμά να ζητά από τους Γάλλους και τους Γερμανός οικονομική στήριξη και πλάνα διάσωσης την στιγμή που δεν μπόρεσε να θέσει όρια στην εξόφθαλμη οικονομική κατάχρηση των τραπεζικών οργανισμών στην ίδια του την χώρα; Ο Paul Krugman στο άρθρο του The banks are not alright ασκεί κριτική στην κυβέρνηση των ΗΠΑ για την χαμένη ευκαιρία που δεν εκμεταλλεύθηκε για το καλό του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος.

Όταν οι τράπεζες και οι οργανισμοί που προκάλεσαν την κρίση με τις αλόγιστες στρατηγικές τους, βρέθηκαν στο χείλος του γκρεμού, έσπευσε να τους βοηθήσει. Πράγμα, άκρως αντίθετο με το (υποτιθέμενο) Αμερικανικό φιλελεύθερο μοντέλο αγοράς. Εκείνο ήταν το σημείο στο οποίο θα έπρεπε ο Obama να επιβάλει τους “όρους τους”. Κι όμως δεν επέβαλε τίποτε. Τώρα γίνονται κάποιες προσπάθειες για ρύθμιση μετοχών υψηλού ρίσκου, αλλά οι τραπεζίτες και κυρίως η Goldman Sachs¹ δεν θέλουν με τίποτε να μπουν σε καλούπια.

Οπότε, ο Obama παίρνει το Nobel για κάτι που δεν έχει κάνει, εξευτελίζοντας έτσι έναν ολόκληρο θεσμό, ενώ δεν κάνει αυτό για τον οποίο τον ψήφισαν οι πολίτες των Η.Π.Α. . Αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να τον θεωρούμε ικανό ή όχι. Το buzz γύρω από την εικόνα που του δημιούργησαν έχει αρχίσει να ξευτίζει.

Προς τιμήν του Obama είναι η στάση του απέναντι σε άσπονδους πολιτικούς όπως ο Silvio Berlusconi. Πάντοτε υπομονετικός και θετικός, ακόμη κι απέναντι σε αυτούς που τον προσβάλουν ή τον έχουν προσβάλει δημόσια.

Αλλά στην ουσία τον πραγμάτων, μπορώ να πω ότι έχασε ίσως την μεγαλύτερη ευκαιρία έως σήμερα, για να αλλάξει την κατάσταση σε ένα διεφθαρμένο άδικο και σκληρό, οικονομικό σύστημα που έχει φέρει την χώρα και μαζί πολλές άλλες του στο χείλος του γκρεμού.

1. Έχω γράψει και σε άλλο άρθρο για τα κατορθώματα της εν λόγω εταιρίας [↩]

Πριν από λίγες ημέρες η Goldman Sachs ανακοίνωσε 3,44 $ δισ. κέρδη τριμήνου, 65% παραπάνω σε σχέση με πέρυσι. Πραγματικά αξιοσημείωτο για μια εταιρία που δανείστηκε 10 $ δισ πριν από λίγους μήνες ως κρατική βοήθεια. Χρήματα που άφησε το κράτος να επιστραφούν για να σταματήσει η επιτήρηση τον προηγούμενο μήνα.

Τα bonus που μοιράστηκαν δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητα: 700.000 $ ανά εργαζόμενο, είναι περίπου 14 φορές το μέσω ετήσιο Αμερικανικό εισόδημα. Η εταιρία δηλώνει ότι τα κέρδη προέρχονται από διαμεσολλαβήσεις σε αγοροπωλησίες, διαχείριση μετοχών, συνάλλαγμα και χρηματιστήριο εμπορευμάτων (capital market).

Ήταν στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, περίπου έναν χρόνο όταν η μεγαλύτερη αντίπαλος της Goldman Sachs, Lehman Brothers, πτώχευσε. Λίγο πριν πτώχευσε η τρίτη της κατηγορίας, Bear Stearns που αντλούσε το 80% των εσόδων από το χρηματιστήριο εμπορευμάτων. Ο μόνος μεγάλος παίχτης που έμεινε στην “πιάτσα” ήταν η Goldman Sachs, κι έτσι πήρε το μερίδιο των άλλων δύο.

Εντελώς τυχαία λοιπόν, επί Henry Paulson, δύο από τις τρεις μεγαλύτερες τράπεζες επενδύσεων δήλωσαν πτώχευση καθώς τηρήθηκε το δόγμα του ελεύθερου ανταγωνισμού γι αυτές, ενώ για την Goldman Sachs η κυβέρνηση έσπευσε να βοηθήσει, έτσι ώστε να εξυγιάνει τον κολοσσό της Wall Street. Η θέση του Henry Paulson όμως, γεννά πολλές υποψίες ως προς το γιατί επέλεξε να σώσει τις AIG και Goldman Sachs. Κι αν έπρεπε όντως να σωθούν για το καλό της παγκόσμιας οικονομίας γιατί να μην κρατικοποιηθούν τα κομμάτια των δύο εταιριών που ήταν υγιεί και να αφεθούν τα άλλα στην μοίρα τους. Ο Paulson λοιπόν, πρώην υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ, υπό την προεδρία G. W. Bush, ήταν ο άνθρωπος κλειδί.

Ο Henry Paulson το 1973 εργάζεται δίπλα στον John Ehrlichman, που αργότερα θα φυλακιστεί για το σκάνδαλο Watergate. Το 1974 μπαίνει στην Goldman Sachs ενώ το 1982 γίνεται συνέταιρος (partner). Διευθύνει όλες τις κινήσεις της GS στην κεντρο-δυτική Αμερική έως ότου γίνεται managing partner στο γραφείο του Σικάγου για την Goldman Sachs.

Σήμερα η περιουσία του υπολογίζεται περί τα 700 εκ. $, τα περισσότερα από τα οποία προήλθαν από την καριέρα του στην Goldman Sachs. Το 2004 ήταν ο διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs όταν οι γίγαντες της Wall Street ζήτησαν από την κυβέρνηση να καταργήσει το “net capital rule“, το μοναδικό εμπόδιο που είχε απομείνει για τις επενδύσεις εξωφρενικά υψηλού ρίσκου, με ανάλογα εξωφρενικές αποδόσεις.

Το 2008 στην περίοδο της κρίσης η κυβέρνηση των ΗΠΑ υπό τον Henry Paulson άφησε τις δύο μεγαλύτερες αντιπάλους της Goldman Sachs να χρεοκοπήσουν, ενώ έσωσε την AIG με ένα γιγαντιαίο κρατικό δάνειο και την Goldman Sachs. Ο μεγαλύτερος πελάτης της AIG ήταν η ίδια η Goldman Sachs η οποία πήρε τα 12.1 δις $ από τα 80 δις $ κρατικής βοήθειας της AIG. Η απόφαση για την βοήθεια στην AIG πάρθηκε με την συμβολή του Loyd Blankfein, του τρέχων διευθύνων συμβούλου της… Goldman Sachs. Για την διευθέτηση της κρίσης ο Paulson προσέλαβε τον Neel Kashkari, πρώην… Goldman Sachs, ο οποίος αλλάζει την μορφή της Goldman σε “bank holding” έτσι ώστε να μπορέσει να μπει στο κρατικό πρόγραμμα διάσωσης. Αργότερα τον ρόλο του θα αναλάβει ο Gary Gensler, ο οποίος είναι πρώην εταίρος, που αλλού, στην Goldman Sachs. Αλλάζοντας μορφή η Goldman Sachs σε bank holding, αλλάζει και επιτηρητή, τώρα βρίσκεται υπό την FED της οποίας διοικητής είναι ο Stephen Friedman, πρώην διευθύνων σύμβουλος και στέλεχος της Goldman Sachs. Επειδή πέραν των άλλων ο Friedman είχε μετοχές καθώς και διοικητική θέση στην GS κατά την περίοδο της θητείας του στην FED, ειπώθηκε από κάποιους κακόπιστους ότι μπορεί να υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων. Την απόφαση για κάτι τέτοιο, την πήρε ο Tymothy Geithner ο σημερινός Υπουργός οικονομίας των ΗΠΑ παρακαλώ, δίνοντας έναν χρόνο όριο στον Friedman να ξεκαθαρίσει την θέση του. Στο μεταξύ ο Friedman, όχι μόνο κρατάει τις μετοχές του στην GS αλλά αγοράζει άλλες 52.000 μετοχές της Goldman Sachs και βγάζει στο περίπου 3 εκ $ κέρδος.

Αν ψάξει κανείς την κυβέρνηση των ΗΠΑ, θα βρει σχεδόν σε όλες τις θέσεις κλειδιά, στελέχη με παρόμοια καριέρα με αυτήν του Henry Paulson, κι όλοι τους με θητεία στην Goldman Sachs. Θα έλεγε κανείς πως ο επενδυτικός κολοσσός ελέγχει σε μεγάλο ποσοστό την πολιτική των ΗΠΑ. Φυσικά αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, από τις ημέρες του Clinton αν όχι πριν υπάρχουν υπόνοιες για την σχέση των του επενδυτικού οίκου με την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Με όλα τα παραπάνω λίγη σχέση έχει ο φιλελευθερισμός και το “δόγμα” της οικονομίας των ΗΠΑ. Δυστυχώς ο  Barrack Obama αν κι έχει μια έξοχη θητεία σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική, δεν έχει δείξει την παραμικρή δύναμη να αλλάξει το μείζον πρόβλημα στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Την διαφθορά, σε ένα ανεξέλεγκτο οικονομικό σύστημα που καταστρέφει την χώρα του και δημιουργεί ανισότητες άνευ προηγουμένου.

Τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ελλάδα, είναι απίθανο να περιμένεις από αυτόν που δημιούργησε το πρόβλημα να το λύσει. Οπότε, όσο έχουμε κυβερνήσεις των ΗΠΑ υπό την επήρεια της GS είναι απίθανο να αλλάξουν τα πράγματα.

Άρθρo για το συγκεκριμένο θέμα έχει γράψει κι ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman, μπορείτε να το διαβάσετε στο blog του, στους  New York Times.

UPDATE 23-10-2009. Κάποιες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες εδώ.

Σύμφωνα με τις απόψεις του κ. Αχμαντινετζάντ σε σύνοδο του ΟΠΕΚ για την διεθνή ανάπτυξη, οι Η.Π.Α. ευθύνονται για τις αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου. Οι “σπόνδες” ήταν σαφέστατες, για την εξωτερική πολιτική του G. W. Bush, των Η.Π.Α. και τα συμφέρονται που έχουν οι 7 αδελφές εταιρίες πετρελαίου.

Κατά παράδοξο τρόπο, η φημολογία για τον πόλεμο του Αφγανιστάν, τον πόλεμο του Ιράκ αλλά και την μετέπειτα πολιτική των Η.Π.Α. καθώς και την προκλητική στάση των Η.Π.Α. απέναντι στο Ιράν, πέρνει και πάλι σάρκα και ωστά. Είναι όλο και περισσότεροι οι Ευρωπαίοι που υποστηρίζουν ότι στην υπόθεση της 11ς Σεπτεμβρίου, υπάρχει δάκτυλος της κυβέρνησης των Η.Π.Α. .