Convalesco

With approximately 45 days left, I can’t wait for this period of my life to end. My military term didn’t teach me much. It confirmed what others say, war is not a solution. You can see the lack of common sense even by playing around war, without never really going to one, but hey there’s no way to bypass this time-losing estate.

I’m loosing, oh boy I think I’ve already lost it some time back, the interest in introductions and even the opposite sex. I’m just too bored to do whatever, I just wanna have fun and even this is turning hard lately. I feel like I’m loosing time in every way, professional and personal. Nothing feels right. Is this a complete feeling of emptiness or I’m just ungrateful? A spoiled little guy! Hah, who can tell?

I had travel plans after the end of my military term, which is 07 May 2008, but I’m seriously thinking not to go nohere. I was about to go to Italy, visit my college mates in Milan, Rome and Naples first and then getting ten days of rest in my parents in Sicily. On the other hand I will never get mentally rest unless I take over my day-to-day job completely. This takes time and I feel like I’ve lost already too much. I have other things to do, like getting an English degree and finishing the ECDL examinations, which is completely Microsoft driven shit-storm, especially for my level it’s completely useless, but since I joined I’ll get the degree.

It’s like riding on the storm, what the fuck does it take in order to be smooth? I never wanted a placable course of life. But what tempers you, are your inner feelings. It takes clear thought and strength to follow your dreams and risk the comfort of an easy, compromised life. But some things come from inside. It’s like a childhood dream that takes something more to follow it, because you never thought what you will lose by following it, only what you’re gonna gain. Still, feels like destiny.

Maybe I’m doing a big deal of what something that’s not. Maybe I just have too much to think, guarding on an average of six hours per day, gives you much time to think…

Disclaimer: Δηλώνω ρητά ότι, οτιδήποτε διαβάσετε σε αυτό το post δεν έχει καμιά σχέση με τον κάτοχο της ιστοσελίδας ο οποίος είναι φαντάρος και δεν έχει ουδέποτε, μα ουδέποτε παραβεί τα καθήκοντά του για οποιονδήποτε λόγο όσο “διέγαγε σαν πιστός και τίμιος στρατιώτης”! οεο!

Δεν θέλει και πολύ, ένα iPod μια καλή playlist και η σκοπιά γίνεται ανεκτή. Τα δίωρα φαίνονται αστεία μπροστά στα τρίωρα που έκανα για πολλούς μήνες. Υπάρχει σύστημα, δεν σκέφτεσαι ποτέ την επόμενη ώρα, την ώρα που πέρασε, δεν μετράς ποτέ σε λεπτά… Η ακόμη καλύτερα δεν μετράς. Απλά υπολογίζεις τα μισάωρα. Έτσι έλεγε ένας φίλος μου στο κέντρο. Δεν είχε άδικο, αν κι ακούγεται ανόητο για έναν φαντάρο έχει νόημα. Τόσες ώρες που θα λιώσει το κορμί σου, κοιτώντας στην περίπτωση μου βαρέλια, δέντρα, την Κομοτηνή εξ αποστάσεως 14 χιλιομέτρων παλιότερα… Δεν είναι καθόλου κακή ιδέα να μετράς τα μισάωρα. Αν μπορούσα να σταματήσω και το μυαλό μου. Να το βάλω σε idle mode σαν τους επεξεργαστές θα ήταν υπέροχο.

Η μουσική στην σκοπιά απαγορεύεται δια ροπάλου. Περνάς στρατοδικείο αν σε πιάσουν, αλλά αν δεν σε πιάσουν περνάς πολύ όμορφα. Ειδικότερα τις κρύες νύχτες, που έχει ξαστεριά. Λίγο οι U2, λίγο το ολόγιομο φεγγάρι και η φαντασία σου οργιάζει. Αναμνήσεις, πολλές αναμνήσεις χωρίς αρχή και τέλος, κι όλες έχουν την δική σου εκδοχή, την ευχάριστη, την ρομαντική, την άγρια… Ο Bono τραγουδάει:

It’s no secret that the stars are falling from the sky…
It’s no secret that our world is in darkness tonight…

κι έχεις την εντύπωση ότι φιλούσε κι αυτός σκοπιά κοιτώντας το ίδιο φεγγάρι. Σκοπιά δεν φιλούσε σίγουρα, αλλά ευτυχώς αναφέρεται στο ίδιο φεγγάρι με αυτό που βλέπεις… Οι στίχοι που ακούς και σου αρέσουν είναι μόνο η αρχή, μετά το μυαλό ξεφεύγει, ταξιδεύει και δεν μπορείς να το μαζέψεις, τόσο που όταν καταλάβεις ότι έχει το τραγούδι, θέλεις να γυρίσεις τον χρόνο πάλι πίσω… Απίθανο κι όμως…

Θυμάμαι τον πρώτο καιρό που ήμουν στην Κομοτηνή, στην μονάδα που μετατέθηκα μετά το κέντρο, ότι έχει ένα φυλάκιο κάπου 10 λεπτά με τα πόδια από τον θάλαμο. Ήταν καλοκαίρι όταν πήρα την μετάθεση, τέλη Ιουνίου. Μετά από δύο μήνες είχα γνωριστεί με παιδιά και στελέχοι. Ήξερα που έπρεπε να είμαι χύμα και που όχι, είχα μάθει τις συνήθειες του Διοικητή και των στελεχών πολύ γρήγορα. Ήμουν αρκετά δημοφιλής λόγο του επιθέτου μου έτσι κι αλλιώς… Στο φυλάκιο λοιπόν, οι σκοπιές αρχίζανε από τις 12:00 το βράδυ, τρίωρα. Τον πρώτο καιρό, ένιωθα πραγματικά πολύ άσχημα εκεί πάνω μόνος μου. Αν και ήταν ένα μέρος που μπορούσες να χαλαρώσεις μόνος σου, τρεις ώρες είναι πάρα πολλές. Το φυλάκιο ήταν σε ένα πολύ ψηλό σημείο, από την μια μεριά έβλεπες όλο το στρατόπεδο χαμηλά και ψηλά το πόρτο Λάγος ενώ από την πίσω μεριά φαινόταν απομακρυσμένα αλλά καθαρά τα φώτα της Κομοτηνής. Είχα την άνεση της καρέκλας και του iPod. Έτσι κι αλλιώς ήσουν τέρμα Θεού ξεχασμένος. Αν ερχόταν ο οποιοσδήποτε μέσα στην νύχτα θα τον έβλεπες από χιλιόμετρα. Ακόμη και την πύλη την έβλεπες πολύ καθαρά, ειδικά όταν είχε φεγγάρι, ήταν σχεδόν ημέρα. Μετά τις 12:30 στην μονάδα δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα. Το πολύ να άκουγες από μακρυά τις συζητήσεις της εφόδου… Τίποτε άλλο. Εγώ λοιπόν κι ο φίλος μου Αστέρης αρχίζαμε την συναυλία. Δεν ξέρω τι ακριβώς έκανε ο Αστέρης αλλά εγώ, γυρνούσα το όπλο ανάποδα, για να μοιάζει περισσότερο με μικρόφωνο, κι άρχιζα, μονάχους-μονάχους:

Oh, Hi! I just died in your arms tonight, it must have been something you said…

εννοείτε ότι έπαιζα πολύ Depeche Mode και 60′s σαν το Runnaway, πάρα πολύ Frank Sinatra… Ξέρετε μωρέ.. “My Way” κτλ… Τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να το κλείνω το κομμάτι με το “I sing it, my way…” γιατί είναι σίγουρο, ότι ήταν εντελώς “my way”

Before joining the army I was addicted to sleep. I was sleeping 11 hours per day. It was really hard for me to wake up when I was sleeping. After joining the army, sleep became something rare for a list of reasons. Most of them are related with the army. You rarely sleep more than three hours straight. Every three hours you have to wake up and do something. This means, that I rarely achieved REM status.

Although I am very happy with being to sleep just three hours per night for a few days and be fully functional, without the apparent need for sleep as before joining the army, I had a few bad experiences. The first one was four months, when after of four days of not sleeping, for various reasons, I had a sequence of illusions. I had to stay awake until 14:00. Before 11:00 the same day, I was not able to hold my eyebrows up for more than fifteen seconds. I was closing my eyes and watching dreams instantly. Not just random scenes, I’m talking about entire dreams. What I understood is that my dreams were related with the people that were joining the room I was sitting too. Yes, I was falling asleep while sitting on a wheelchair. The words and the laughs of the people that were joining the room were a part or the introduction of a dream. A dream, often, doesn’t have a logical script. I see people flying, or see weird scenes, apparently not correlated. While I understand the meaning of these random scenes put together in that specific order, it’s hard to explain them in a reasonable way to others, or even describe them here. Although this seems oxymoron, because we dream in REM status. In order to achieve REM status, you need to sleep for a few hours. Seven is the optimal number of hours, for my age. I’m 26 now.

Today, I came home at 16:28 . I took a hot bath and fell asleep. I just opened up my eyes, I can’t remember nothing, the ring phone woke up me. My sister called at 21:54 . I was still deeply sleeping. I woke up and ate a hot soup with my mother. I’m still feeling the desperate need for sleep. Probably I accumulated many (almost) sleepless nights. It’s the second time since I joined the army that I feel so tired. I’m feeling physically tired. Snowboarding and guarding came all together these last five days without much sleep, three to four hours per night max. However, I didn’t felt tired in the morning.

Anyway, I’m looking forward to get some sleep after my term finishes on May 07 2008.

Finally I managed to change hosting from Pair Networks to DreamHost. The change was mainly because of the price policy and the multiple possibilities that my new offers compared to the old one. I have to say that Pair Networks proved to be a very serious partner. Maybe this behaviour is the default in the United States. I live in Greece however and when you have to do with OTE, the Greek state-owned Telecoms and Internet provider you are thankful if the other acts professionally. I look forward to have the same treatment from my new partner. Until now I’ve seen a stunning organisation at all levels from DreamHost.

            Είμαι φαντάρος εδώ και δύο εβδομάδες. Το προηγούμενο Σάββατο ορκίστηκα «να υπερασπίζομαι την πατρίδα και εν τέλη να διάγω ως πιστός και τίμιος στρατιώτης». Ο όρκος είναι το λιγότερο ανόητος. Λοιπόν δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το στρατόπεδο. Είναι πάρα πολύ καλό για στρατόπεδο, το φαγητό είναι άψογο και σε ποσότητες. Οι ανώτεροι μου είναι πολύ καλοί με ελάχιστες εξαιρέσεις.

            Το πρώτο ευτράπελο που θέλω να αναφέρω προέρχεται από (που αλλού) τον Χριστιανικό ναό που έχουμε στο στρατόπεδο. Ο ιερέας έβγαλε έναν φλογερό λόγο. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, μας είπε ότι όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό και την Εκκλησία (την Ελληνική αυτοκέφαλη εννοείτε, δηλαδή μόνο οι Έλληνες…) θα πρέπει να μας απαλλάξουν με τον θάνατο τους.

            Μου έκανε εντύπωση. Το ερώτημα μου είναι: «Γιατί ο στρατός και η εκκλησία είναι τόσο στενά συνδεδεμένοι;». Μετά από 45 δευτερόλεπτα σκέψεις βρήκα την απάντηση. Και οι δύο αυτές «οργανώσεις» απειλούνται θανάσιμα από την αμφισβήτηση. Αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πριν πάμε φαντάροι, τότε θα καταλάβουμε ότι είναι τελείως άχριστη σπατάλη δημόσιου χρήματος. Αν σκεφτούμε για τις καλές προθέσεις που έχει η εκκλησία τότε μπορεί να μάθουμε ότι δεν υπήρξε ποτέ κρυφό σχολείο (1821 κτλ), ότι η καθολική εκκλησία στήριξε τον Χίτλερ στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο παρόλο που γνώριζε για τον αφανισμό των Ευρέων ή μάλλον, για τον αφανισμό γενικότερα.

            Υποκριτές και οι μεν και οι δε, δεινόσαυροι, κατάλοιπα μιας ρατσιστικής αμόρφωτης κοινωνίας. Χρειάζονται; Μακάρι ο στρατός να μην χρειαζόταν καθόλου. Δυστυχώς χρειάζεται. Αναρωτιέμαι τι στρατό μισθοφόρων θα είχαμε αν δίναμε όλα τα χρήματα που δίνουμε, σαν κράτος, σε στρατόπεδα κι υψηλόβαθμα στελέχη που τα ξύνουν όλη μέρα, μέσα σε αυτά τα στρατόπεδα. Ένας Ανθυπολοχαγός από την σχολή ευελπίδων (όνομα για σχολή, «ευελπίδων», βέβαια η ελπίδα, το αύριο της Ελλάδος βγαίνει από αυτήν την σχολή!), παίρνει αρχικό μισθό 1.000 ευρώ καθαρά + ασφάλειες κτλ. Μην ρωτάτε, το εργασιακό περιβάλλων είναι άθλιο. Μόνο από ανάγκη πας εκεί.

            Είμαι πολύ αισιόδοξος για το μέλλον. Αν και τα τελευταία γεγονότα στην Τουρκία είναι αξιοθρήνητα. Δυστυχώς μας έδειξε για μια ακόμη φορά η Τουρκία πόσο μακριά είναι από τις Ευρωπαϊκές χώρες, φυσικά κι από την Ελλάδα.

            Τέλος να πω ότι τα «σκηνικά» δεν λείπουν, κάθε άλλο. Κάθε ημέρα που περνάει γελάς όλο και παραπάνω με ευτράπελα που συμβαίνουν, a la «Λούφα και Παραλλαγή» στο στρατόπεδο. Πάντως ο στρατός είναι το πιο γραφειοκρατικό, δυσλειτουργικό, σύστημα που έχω δει. Οι διαδικασίες είναι απαρχαιωμένες και τραγικές το λιγότερο. Η οργάνωση δεν υπάρχει. Αυτό πιστεύω ότι γίνεται γιατί η επικοινωνία είναι απόλυτα μονόδρομη, από πάνω προς τα κάτω. Ότι διατάξει ο ανώτερος γίνεται χωρίς συζήτηση. Ακόμη κι αν είναι ανοησία. Φυσικά για αυτό λέμε ότι εκεί που σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός. Μια από τις πιο τραγικές αγγαρίες που έκανα, ήταν να σκουπίσω μαζί με τον υπόλοιπο λόχο, την πλαγιά ενός βουνού. Δηλαδή έλεος! Πως σκατά σκουπίζεις με σκούπα ένα βουνό; Έπρεπε λέει να μαζέψουμε τα φύλλα. Φυσικά την επόμενη μέρα είχαν ξαναπέσει άλλα φύλλα.

            Τώρα είμαι Αθήνα και περνάω πολύ καλά! Η πόλη είναι super πολύ ανώτερη από την Θεσσαλονίκη. Τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον έρθω για να ζήσω. Προς το παρών θα έρχομαι μόνο για διακοπές.