Convalesco

Οι Ιταλοί το ονομάζουν “Settimana Bianca”. Σημαίνει “Λευκή Εβδομάδα”. Είναι η συνηθισμένη ονομασία για τις διακοπές μιας εβδομάδας σε χιονοδρομικό κέντρο. Είναι σχεδόν δεδομένο ότι οι οικογένειες σε Αυστρία, Βόρεια Ιταλία, Ελβετία και νότια Γερμανία θα περάσουν μια εβδομάδα στα χιόνια.

Αυτού του είδους οι διακοπές δεν όπως οι καλοκαιρινές. Είναι διακοπές με συγκεκριμένο σκοπό. Είσαι στο βουνό και κάνεις snowboard, Ski, Snowblades κλπ.

Το καλό είναι ότι ακόμη και οι αρχάριοι, σε οργανωμένα χιονοδρομικά θα έχουν την καλύτερη ευκαιρία να μάθουν σκι, γιατί υπάρχουν πολύ καλοί εκπαιδευτές και υποδομές που επιτρέπουν στον αρχάριο να κάνει πολλά χιλιόμετρα χωρίς να χρειάζεται να αναπτύξει μεγάλες ταχύτητες που θα τον κάνουν να πανικοβληθεί.

Παρόλα αυτά, αυτό το post είχε ως σκοπό την περιγραφή μιας από τις πιο διασκεδαστικές εβδομάδες που πέρασα ποτέ, μαζί με κάποια σχόλια για τις τοποθεσίες που επισκεφθήκαμε.

Αρχικά κατεβήκαμε στην Στουτγάρδη. Είδαμε μετά βίας το αεροδρόμιο και φύγαμε για την Κονστάντζα. Η “Konstanz” είναι μια μικρή όμορφη Γερμανική πόλη, που βρίσκεται στα σύνορα Γερμανίας-Ελβετίας. Κι όταν λέω στα «σύνορα» εννοώ πάνω σε αυτά. Η μισή πόλη είναι στην Γερμανική πλευρά και η άλλη μισή είναι στην Ελβετική. Φυσικά δεν μπορείς (πλέον) να καταλάβεις σε πια μεριά βρίσκεσαι με ευκολία, γιατί δεν υπάρχει κανενός είδους έλεγχος, όπως είναι φυσιολογικό ανάμεσα σε δύο εξελιγμένες δημοκρατίες όπως οι παραπάνω. Αξίζει να αναφέρω ότι έκανε υπερβολικό κρύο για τα γούστα μου στην Κονστάντζα κι ότι η πόλη φιλοξενεί τη μεγαλύτερη λίμνη στην Ευρώπη.

Μετά από λίγες ώρες φύγαμε για το Soelden. Ο δρόμος ήταν δύσβατος λόγο χιονοπτώσεων. Κάναμε περίπου 5 ώρες να φτάσουμε στον προορισμό μας.

Το Soelden είναι ένα μικρό χωριό των Αυστριακών Άλπεων. Παρόλα αυτά, μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν του λείπει τίποτε. Φυσικά αν δεν κάνεις Ski/Snowboard ή οτιδήποτε άλλο έχει άμεση σχέση με το βουνό τα πράγματα είναι σκούρα, το πρωί έως τις 14:30 τα περισσότερα καταστήματα δεν λειτουργούν, διότι όλοι είναι στο βουνό!

Το chalet που μείναμε ήταν περίπου 10 λεπτά με τα πόδια και 3 λεπτά με το λεωφορείο από τα teleferik. Το βουνό έχει πάρα πολλά km πίστα. Κάναμε όλες τις μπλε και κάποιες κόκκινες. Οι πίστες είναι εκπληκτικές και παρά τον τεράστιο αριθμό ανθρώπων που βλέπει κανείς να ανεβαίνουν πάνω στο βουνό δεν δημιουργείται συνωστισμός. Υπάρχουν δύο διαφορετικά μέρη από τα οποία μπορεί κάποιος να ανέβει στο βουνό, στην αρχή και στο τέλος του χωριού.

Οι εγκαταστάσεις στο βουνό είναι πολύ καλές, ενώ διοργανώνονται συναυλίες και διάφορα events πάνω. Δεν ξέρω πως αντέχουν τις θερμοκρασίες βέβαια, γιατί ως μεσογειακός τύπος, την «άκουσα» κανονικά από το κρύο. Κάθε φορά που κρυβόταν ο ήλιος μόνο με full face ήταν ανεκτή η κατάσταση. Ειδικά στα 3.000+ μέτρα.

Το snowpark είναι φανταστικό! Έμαθα να κάνω άλματα και να περνάω τα χαμηλά rails. Φυσικά θέλω πολύ δουλειά ακόμη, όμως το snowpark που έχει προσφέρεται για όποιους ενδιαφέρονται να μάθουν να κάνουν άλματα. Είναι διαβαθμισμένο σε τρία διαφορετικά επίπεδα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Το soelden θα σας ανταμείψει σαν προορισμός αν αγαπάτε το βουνό και θέλετε να ασχοληθείτε κυρίως με αυτό. Δεν υπάρχουν πολλών ειδών διασκεδάσεις και δεν υπάρχουν πολλές παρέες νεαρών. Οι περισσότερες είναι “κλειστές παρέες” ή οικογένειες. Οι τουρίστες είναι κυρίως από Ολλανδία και Γερμανία. Έχει και λίγους Άγγλους, Ιταλούς και Γάλλους. Έλληνες δύσκολα να δείτε εκεί.

Το Inssbruck απέχει περίπου 2,5 ώρες και αξίζει να το δείτε. Δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε, αλλά ούτε με άφησε αδιάφορο. Στο Inssbruck είχε αρκετά όμορφες γυναίκες αλλά και καλή αγορά για ψώνια.

Οι Αυστριακοί κάθε φορά που άκουγαν ότι ήμαστε από την Ελλάδα, μα ρωτούσαν τι κάνουμε εκεί, αφού στην Ελλάδα είναι όλοι φτωχοί. Δεν ξέρω πως το έβγαλαν το συμπέρασμα ή τι τους δείχνουν στις τηλεοράσεις αλλά έχουν την εντύπωση ότι η χώρα μας είναι τριτοκοσμική. Σε πολλά πράγματα είναι, πάντως από ευγένεια μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα, μάλλον το αντίθετο. Σε αντίθεση με τους Γερμανούς αλλά και τους Ελβετούς οι Αυστριακοί αλλά και πολλοί Ολλανδοί δεν ήταν ότι καλύτερο έχουμε δει. Έγιναν αρκετά σκηνικά, που έτυχαν σε διάφορα άτομα της παρέας σε διαφορετικές φάσεις, για τα οποία δεν αξίζει να γράψω εδώ, απλά το αναφέρω για να τονίσω ότι το συμπέρασμα δεν προέκυψε από μεμονωμένα συμπεράσματα.

Σε ότι αφορά τις τιμές δεν μπορώ να πω ότι είναι ιδιαίτερα φθηνά ούτε ακριβά. Το Σαλέ βγήκε περίπου 350 € το άτομα για 6 βράδια. Το Ski pass κόστισε198 € για 5 ημέρες με την δυνατότητα αυτές οι 5 ημέρες να μην είναι συνεχόμενες. Προσωπικά μου έδωσαν την εντύπωση ότι και τον αέρα που αναπνέω τον πληρώνω. Το φαγητό στο βουνό ήταν μέτριο και πανάκριβο. Προτιμήστε τις Αυστριακές ταβέρνες στο χωριό, έχουν πολύ νόστιμο φαγητό. Οι τιμές είναι τσουχτερές αλλά τουλάχιστον τρως καλά. Το Σαλέ έχει δική του κουζίνα, ψυγείο κλπ. Μπορείς εύκολα να αγοράσεις από το super market υλικά και να τρως σπίτι για να γλιτώσεις έξοδα. Αν είστε μεγάλη παρέα δεν είναι κακή ιδεά.

Το Soelden είναι καλός προορισμός για αρχάριους, μεσαίους αλλά κι έμπειρους Skier/Snowboarder. Το χωριό είναι τυπικό Αυστριακό. Το σημαντικότερο είναι η καλή παρέα, κι αυτήν την είχαμε, έτσι όλα τα άλλα έγιναν από μόνα τους ροζ

Το τετραήμερο της καθαράς Δευτέρας, είχα την τύχη να βρεθώ με τα αγαπημένα μου πρόσωπα στο Βερολίνο. Η εντύπωση που είχα για το Βερολίνο παλαιότερα, περιοριζόταν, στην extravaganza, σε ότι αφορά τις σεξουαλικές προτιμήσεις του καθενός, ένα άσχημο τοίχος με πολλά Graffiti να συμβολίζει με την πτώση του την ήττα του Κομουνιστικού συστήματος, όλα σε μουντά χρώματα. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, προφανώς από άγνοια και μόνο, το είχα σαν πόλη, αρκετά υποδεέστερο από τις άλλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Μόνος μου, δεν θα το επέλεγα ούτε κατά λάθος σαν προορισμό.

Τελικά, κάθε άλλο παρά “υποδεέστερη” από οποιαδήποτε άλλη πόλη αποδείχτηκε. Μάλλον, είναι η ανώτερη πόλη από όλες τις Ευρωπαϊκές. Θα αρχίσω όμως με τα αρνητικά. Έχοντας ταξιδέψει σε Γαλλία και Ιταλία, μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι Γερμανοί και οι συγγενείς τους (Αυστρία, Ολλανδία, κλπ.) δεν μπορούν να προσδώσουν στα μνημεία και τα επιβλητικά κτήρια τους, την ομορφιά που δίνουν οι Ιταλοί ή οι Γάλλοι. Τα υλικά που χρησιμοποιούν οι Γερμανοί, αλλά και η αρχιτεκτονική τους, στερείτε αισθητά των Ιταλών και Γάλλων. Αυτό όμως, είναι κάτι γνωστό, είτε μιλάμε για κτήρια, είτε για αυτοκίνητα, είτε για ρούχα. Η κουλτούρα των Γάλλων και των Ιταλών από καταβολής έθνους, είχε την τάση να ασχολείται περισσότερο με την εξωτερική εμφάνιση παρά με την ουσία. Σε αυτό το σημείο μπορώ να πω με σιγουριά, ότι σταματάνε τα πλεονεκτήματα του Μιλάνου, της Ρώμης και του Παρισιού σε σχέση με το Βερολίνο.

Η πόλη του Βερολίνου, έχει περίπου 3.500.000 πληθυσμό, αλλά σε διαστάσεις είναι σαν την Νέα Υόρκη. Πράγμα που σημαίνει, ότι τα κτήρια είναι απλωμένα και η αποστάσεις μεγάλος. Δεν σε πνίγει η πόλη σε καμιά περίπτωση. Οι Βερολινέζοι, θύματα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, αναγκάστηκαν να δουν την πόλη τους να σχίζεται στα δύο από το τερατούργημα που δημιούργησαν οι κομμουνιστές, για να προστατέψουν τους ανατολικούς από την κακή δυτική επιρροή¹, αναγκάστηκαν να ξαναχτίσουν την πόλη τους από την αρχή συνδυάζοντας το παλιό με το καινούριο άλλοτε με επιτυχία κι άλλοτε δίχως αυτήν. Η πόλη έχει πάρα πολλά ιστορικά μνημεία, που δείχνουν το μεγαλείου της παλαιάς πόλης, όπως το Berlin Dom π.χ. Δεν είναι λίγες οι αναφορές στον Engels και τον Marx, δύο από τους μεγαλύτερους στοχαστές-κοινωνιολόγους των τελευταίων αιώνων.

Το Βερολίνο είναι μια καταπράσινη πρωτεύουσα. Τολμώ να πω, ότι δυνητικά είναι η πιο πράσινη πρωτεύουσα της Ευρώπης, με μοναδική εξαίρεση την Βέρνη. Υπάρχουν δέντρα παντού, πάρκα και δρόμοι για ποδηλάτες. Είναι ιδανική πόλη γι αυτούς που τους αρέσει να χρησιμοποιούν το ποδήλατο. Η κίνηση των αυτοκινήτων είναι μειωμένη στους δρόμους και σπάνια θα δεις τον συνωστισμό που βλέπουμε καθημερινά στις Ελληνικές πόλεις, ακόμη και τις επαρχιακές όπως η Δράμα. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς λειτουργούν άψογα και η πόλη παραμένει πεντακάθαρη.

Οι Βερολινέζοι κάθε άλλο παρά αγχωμένοι φαίνονται. Είναι ευγενικοί και πρόθυμοι να υποδείξουν τον δρόμο στους τουρίστες που ψάχνουν να βρουν έναν από τους εκατοντάδες τουριστικούς προορισμούς της πόλης. Μερικά από τα πιο γνωστά σημεία είναι το Alex Platz, το Check Point Charlie, το Dom, ο πύργος της τηλεόρασης, η βουλή κλπ.

Μιλήσαμε με έναν οδηγό ταξί. Μας είπε ότι το Βερολίνο είναι πολύ πιο απλό κι εύκολο να το ζήσεις από ότι το Παρίσι ή το Λονδίνο. Δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβουμε και μόνοι μας. Μας ανέφερε επίσης ότι με 1.500 € τον μήνα μπορείς να ζήσεις αξιοπρεπώς, χωρίς να στερηθείς τις εξόδους σου, τα εστιατόρια, το θέατρο, συντηρώντας ένα αυτοκίνητο κι ένα σπίτι. Μπορεί να φαίνεται πολύ, αλλά πρέπει να αναλογιστούμε ότι ένας χαμηλός μισθός στην Γερμανία είναι 1.250 €, οπότε τα 1.500 € δεν είναι και απαγορευτικό νούμερο.

Κι όμως, τα ποτά, οι καφέδες και σε κάποιες περιπτώσεις και το φαγητό ή η μεταφορά με ταξί είναι πιο φθηνή σε σχέση με την Ελλάδα.

Πραγματικά το Βερολίνο, είναι μια πόλη όπως θα έπρεπε να είναι. Για να μην φανώ ονειροπόλος ή υπερβολικός, να αναφέρω ότι κι εκεί οι άνθρωποι έχουν τα δικά τους προβλήματα: Οι νότιοι Βερολινέζοι δεν έχουν ενταχθεί πλήρως, έχουν μεγάλο ποσοστό ανεργίας σε κάποιες περιοχές, ενώ υπάρχουν και ενδείξεις για στοές νεοναζί στο ανατολικό Βερολίνο.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε την ψυχολογία και το άγχος των Γερμανών. Μια χώρα, που έχει υποστεί τα πάνδεινα σε δύο παγκόσμιους πολέμους, η ήττα στον πρώτο και τα αυστηρά μέτρα, έθεσαν τις βάσεις για να γίνει ο δεύτερο, που μια χώρα σχεδόν μόνη της, παραλίγο να τον κερδίσει², μια χώρα που εξάγει στην κυριολεξία τα πάντα, από φιλοσόφους, μουσικούς, μέχρι αυτοκίνητα και hackers. Κι όλα αυτά σε πολύ ψηλό επίπεδο. Γνωρίζοντας τους Γερμανούς μέσα από την εργασία τους αντιπάθησα αρχικά, για το αίσθημα ευθύνης και τάξης που έχουν. Τους δημιουργεί πολλά ψυχολογικά προβλήματα και τους κάνει συχνά στρυφνούς κι ανελαστικούς. Παρόλα αυτά, μετά από ελάχιστους μήνες εργασίας, μπορώ να πω ότι ακριβώς αυτά τα στοιχεία είναι που κάνουν τους Γερμανούς και τις επιχειρήσεις τους leaders σε κάθε τομέα: Η τάξη και οργάνωση. Όλα τα άλλα, ακόμη και η ποιότητα έχουν λίγη σημασία αν δεν υπάρχουν τα πρώτα δύο.

Μετά την επίσκεψη μου στο Βερολίνο, ο θαυμασμός μου γι αυτό το έθνος δεν έχει όρια. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ζήσω για πάντα στο Βερολίνο. Είχα πει ότι αν γύριζα πίσω, θα πήγαινα να σπουδάσω στο Παρίσι κι όχι στο Μιλάνο. Ε λοιπόν, αν γύριζα πίσω, θα πήγαινα να σπουδάσω στο Βερολίνο. Είναι πολύ βαρύ για έναν Έλληνα, να ζει μακρυά από την Ελλάδα. Δεν ξέρω αν θα το άντεχα για πολλά χρόνια εγώ ή κάποιος άλλος που έχει ζήσει και μεγαλώσει εδώ, στην Ελλάδα. Αλλά αν υπάρχει ένα μέρος που θα δοκίμαζα ένα τέτοιο εγχείρημα, αυτό είναι το Βερολίνο.

UPDATE: 13/03/2009

Ζήτησε ένας σχολιαστής μια μικρή “ToDo” λίστα. Για να γράψω μια ολόκληρη θα έπρεπε να έχω μείνει πάνω από 3 μήνες στο Βερολίνο. Με βάση λοιπόν τα όσα είδα και έζησα εγώ εκεί, η λίστα μου είναι η εξής:

1) Επίσκεψη στο Friedrichstadt Palast – Απίθανο να βρείτε κάτι παρόμοιο σε οποιοδήποτε σημείο της Ευρώπης. Το Moulin Rouge είναι κατά σαφώς υποδεέστερο!
2) Κόκτεϊλ και φαγητό στο Juleps New York Bar θα βρείτε κι έναν Έλληνα εκεί, κρητικό που μένει χρόνια στην Γερμανία. Να δοκιμάσετε οπωσδήποτε τα κοκτέιλ τους, αν σας αρέσει το άθλημα, θα φείγετε σταφίδες από εκεί! Το φαγητό είναι επίσης, φρέσκο και πολύ, πολύ νόστιμο. Το συγκεκριμένο μαγαζί, αν και casual συμπεριλαμβάνετε στα καλύτερα Bar worldwide..
3) Ο ζωολογικός κήπος του Βερολίνου, μαζί με το ενυδρείο, είναι ένα όμορφο θέαμα, ειδικά αν έχεται παιδιά μικρής ηλικίας στην παρέα σας. Δύσκολα θα δείτε κάτι τόσο πλήρες σε ζωολογικό κήπο. Υπάρχουν από λιοντάρια και πάντα, μέχρι καρχαρίες. Προσέξτε μόνο να μην είναι βροχερή η μέρα που θα πάτε!
Ένας από τους πιο γνωστούς τόπους συνάντησης στο Βερολίνο, είναι το Check Point Charlie. Προσωπικά, μου αρέσει πολύ η περιοχή εκείνη. Είναι κοντά στην Alexander Platz.
4) Το Γερμανικό κοινοβούλιο είναι εξαιρετικό. Το γνωστό σε όλη την Ευρώπη Bundestag είναι πάρα πολύ επιβλητικό. Αξίζει να το δείτε από κοντά! Δεν θα χρειαστεί να πληρώσετε είσοδο, όπως στα μουσεία, αλλά η αναμονή στην είσοδο, καθώς κι ο έλεγχος κάνει την επίσκεψη χρονοβόρα διαδικασία.

5) Ο πύργος της τηλεόρασης. Ο γνωστός Fernsehturn! Μπορείτε να ανεβείτε επάνω για ένα καφέ. Φανταστείτε κάτι σαν τον πύργο του Eiffel στο Παρίσι, τεχνολογικά σαφώς πιο προηγμένο, κι έχω την εντύπωση πως είναι και ψηλότερο.

6) Το Berliner Doom. Είναι πραγματικά, ότι πιο εντυπωσιακό έχω δει σε καθεδρικό. Κι έχω δει αρκετούς στην Ιταλία. Αξίζει να το δείτε έστω από έξω!

Το Βερολίνο δεν είναι μια μικρή πόλη, ούτε μια κεντρικοποιημένη πόλη. Έχει άπειρα πράγματα να δεις. Θα σας πρώτεινα να πάρετε ένα ποδήλατο από τον πύργο της τηλεόρασης και με αυτό να γυρίσετε σε εκείνη την περιοχή. Ειδικά αν είναι Κυριακή. Υπάρχουν πολλά αξιοθέατα να δείτε κι αρκετά όμορφα πράγματα να αγοράσετε. Το φαγητό στο κέντρο είναι καλό, προσπαθείστε να δοκιμάσετε Γερμανικές γεύσεις όσο μπορείτε. Αυτά τα λίγα, για τους τυχερούς που θα πάνε στα κοντά!

1. Το σύμβολο του ψυχρού πολέμου που κράτησε σχεδόν μισό αιώνα, έπεσε το 1989. Το ιστορικό τοίχος του Βερολίνου, σήμανε το τέλος του ψυχρού πολέμου και την απελευθέρωση των ανατολικών χωρών από την τυραννική κομμουνιστική Ρωσία. [↩]
2. Ευτυχώς για όλους μας, ο Χίτλερ και οι Ναζί έχασαν τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, αλλιώς θα μιλούσαμε όλοι Γερμανικά τώρα… [↩]

Το περασμένο 4ήμερο επισκέφθηκα την κοπέλα μου στην Χαλκιδική. Είχα ξεχάσει πόσο όμορφα μέρη έχει η Χαλκιδική. Μείναμε στο ξενοδοχείο Olympion Sunset Hotel. Είναι πολύ οργανωμένο ξενοδοχείο και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους θέλουν να πάνε σε ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων στην Χαλκιδική, χωρίς να πληρώσουν τα μαλλιοκέφαλα τους. Το ξενοδοχείο βρίσκεται λίγο πριν την περιοχή “Φούρκα”. Το service είναι πολύ καλό και τα δωμάτια φανταστικά. Είναι οικογενειακό ξενοδοχείο, η πισίνα του προσφέρεται για μικρά παιδιά αλλά και μεγάλους, έχει internet στο δωμάτιο μέσω LAN ενώ στην reception αλλά και στην πισίνα, που είναι ακριβώς κάτω από την reception, υπάρχει ασύρματο δίκτυο WiFi για laptop. Επίσης έχει πολύ καλό piano bar το συγκεκριμένο ξενοδοχείο. Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή παίζει μουσική ένας Ιταλός, ονόματι “Fausto”.

Δεν ξενυχτήσαμε, καμιά από τις 3 βραδιές. Πήγα για μπάνιο στον Άνεμο, στο Σάνι και στην Άφυτο, στο Λιώσι. Η παραλίες της Αφύτου είναι φανταστικές. Από τις καλύτερες που μπορείτε να βρείτε στην Ελλάδα. Δίπλα στο bar Άνεμος, βρίσκεται το υπέρ-πολυτελέστατο ξενοδοχείο / resort “Sani Beach Hotel“. Ένα από τα λίγα resort τέτοιου επιπέδου. Το λιμανάκι, ονομάζεται Αγία Μαρίνα. Μπορώ να πω ότι αξίζει να πάει κανείς να το δει, σαν αξιοθέατο. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω κάτι που να μοιάζει τόσο πολύ με το Monte Carlo στην Ελλάδα. Κότερα και χλιδή παντού. Οι ταβέρνες που έχει στο λιμανάκι, είναι προσιτές. Τα καλύτερα άκουσα για το εστιατόριο “Τομάτα” στην Αγία Μαρίνα, αλλά οι τιμές είναι μάλλον απαγορευτικές για τους περισσότερους.

Το βράδυ ήταν η Χάρις Αλεξίου στην Καλλιθέα Χαλκιδικής αλλά προτιμήσαμε τον Fausto και ένα τρομερό αναλκολικό coctail που έκανε ο bar man του ξενοδοχείου και δεν ήθελε με τίποτε να μας δώσει την συνταγή(!). Η κοπέλα μου όμως, κατάφερε να κάνει “debug” το ποτό, οπότε έχουμε: Blue Baracao, χυμό ανανά, χυμό βύσσινο και πάνω σαντιγί! φυσικά σε παγωμένο ποτήρι, καλύτερα από ψυγείο… Αν το πετύχετε θα έχει πράσινο χρώμα! Μην βάλετε πολύ blue caracao, δεν πρέπει να το αισθάνεστε καθόλου στην γεύση! Το άλλο coctail είναι το γνωστό στην περιοχή, sex on the beach, το οποίο αν και γλυκό, χτυπάει αρκετά… Όλα τα γλυκά ποτά είναι λιγάκι ύπουλα άλλωστε! Αυτό μπορείτε να το ζητήσετε σε οποιοδήποτε μεγάλο bar & beach bar της Χαλκιδικής.
Την Κυριακή το βράδυ πήγαμε σε ένα club που ονομάζεται Caprice στην Σίβηρη. Το μέρος ήταν φανταστικό, ειδικότερα δε για ηλικίες από 17 έως 24. Το πάρτι ξεκίνησε εκεί από τις 21:00 και κρατάει έως τις 00:45. Γυναικεία κορμιά παντού, μπόμπες ποτά, πολλά coctails, κοπελίτσες με μαγιό πάνω στο bar κτλ. Ότι χρειάζεται ένας νεαρός τουρίστας

Η καλύτερη παραλία ήταν αυτή, που επισκεφθήκαμε την τελευταία ημέρα, στην Άφυτο. Το Λιώσι είναι φανταστική παραλία, τα νερά του μπορούν να συγκριθούν άνετα με τις ακτές της καραϊβικής. Να το επισκεφθείτε!