Convalesco

Σύμφωνα με άρθρο που αναρτήθηκε στο in.gr ο ΓΑΠ ζητάει την βοήθεια των Ελλήνων πολιτών για να ξεπεράσουμε την κρίση. Προσωπικά, με όσα βλέπω κι όσα διαβάζω από τον Ελληνικό και ξένο τύπο, οι κερδοσκόποι και οι Γερμανοί μπορεί να φταίνε για την κατάσταση αλλά το να κατηγορείς τους άλλους για τα χάλια σου, προσβάλει την νοημοσύνη σου. Φυσικά με κάτι τέτοιο δεν έχει πρόβλημα η βουλή μας!

Το κομμάτι που μου άρεσε περισσότερο από όλα, είναι το εξής: «Θα είμαι πάντα μπροστά, θα είμαι πάντα πρώτος στη μάχη, αλλά δεν θα τα καταφέρω, η χώρα δε θα τα καταφέρει, χωρίς εσάς, χωρίς τη δική σας ενεργή συμμετοχή, αν η αναγέννηση της Ελλάδας δε γίνει υπόθεση όλων μας, του καθενός μας.»

Ε σαν πολίτης λοιπόν, θέλω να απευθύνω κι εγώ μια έκκληση στους βουλευτές μας και στον Πρωθυπουργό, ΕΜΕΙΣ οι μικρομεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες χωρίς ΕΣΑΣ, τους πολιτικούς και τους δημοσίους υπαλλήλους, δεν θα τα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την κρίση.

Ωραία και τώρα που έκανα την έκκληση θα ήθελα κι εγώ σαν ελεύθερος επαγγελματίας να κάνω ότι οι βουλευτές μου, να μου δώσουν ένα επίδομα αγοράς κινητού 2.000 €. Ε να μην πάρουμε κι εμείς ένα καλό κινητό, αυτοί πως πήραν laptop με 5.500 €; Τι laptop είναι αυτό τέλος πάντων, ας μας δείξουν κι εμάς τους άμπαλους τι τεχνολογία είναι αυτή που στοιχίζει τόσο πολύ, γιατί 1.500.000 € έφυγε με το “καλημέρα” της κρίσης. Δεν είναι λίγο προκλητικό όλοι να έχουμε 14 ή 12 μισθούς (οι επιδοματίες Δημ. Υπάλληλοι) και οι υπάλληλοι της βουλής να έχουν 16; Εν μέσω κρίσης;

Οπότε ας αφήσει τις μαλακίες ο ΓΑΠ για εκεί που τον παίρνει, έως τώρα στον “αγώνα” κατά της διαφθοράς έχουμε δει κάποιες σποραδικές συλλήψεις της ΔΟΥ για κάτι ψευτο-ποσά στην περιφέρεια. Όσο οι καρχαρίες της προηγούμενης κυβέρνησης και οι ανίκανοι της σημερινής κυκλοφορούν «γύρω μας» εμείς θα παίρνουμε το καλό παράδειγμα. Γιατί όπως είπε η Μητέρα Τερέζα – τι ξέρει κι αυτή μπροστά στον Ρουσσόπουλο θα μου πεις – το ζωντανό παράδειγμα δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις κάτι σε κάποιον, είναι ο μόνος τρόπος.

Η διαφαινόμενη ανικανότητα του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης έχει αρχίσει να παίρνει σάρκα κι οστά. Δυστυχώς αυτοί που δεν τον είχαν σε υπόληψη και δεν πίστεψαν ότι ένας γόνος απλά και μόνο με το όνομα του, θα μπορέσει να δώσει λύση στα προβλήματα που ταλανίζουν την χώρα δικαιώθηκαν. Όπως κι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έτσι κι ο ΓΑΠ, δεν μπορεί να απαλλαγεί από το «παλιό κατεστημένο» που σάπισε και ρήμαξε οικονομικά και ηθικά την χώρα.

Οι πρώτοι μήνες διακυβέρνησης έχουν περάσει, τα γεγονότα σε μια σύντομη σύνοψη είναι τα εξής: Η κυβέρνηση μας προσπάθησε να «στριμώξει» την Γερμανική κυβέρνηση, έτσι ώστε να μας στηρίξει στην αγορά δανεισμού με χαμηλό, ορθολογικό επιτόκιο, με την απειλή του ΔΝΤ το οποίο για προφανείς λόγους καμία Ευρωπαϊκή χώρα δεν θέλει μέσα στην ενωμένη Ευρώπη. Φυσικά δεν πέτυχε ο «εκβιασμός» με αποτέλεσμα η προσφυγή στο ΔΝΤ να αποτελεί μονόδρομο.

Οι Γερμανοί, πέρα από τα micro-macro οικονομικά παιχνίδια με το € ή τις διάφορες θεωρίες αναλυτών και μη, έχουν εναντιωθεί στην μισή Ευρώπη απλά και μόνο γιατί τηρούν κατά γράμμα την συνθήκη που έχουν υπογράψει (Maastricht 1992), όπως κι όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. .

Όλοι ελπίζουμε η λύση που θα βρεθεί να μην είναι επίπονη για μια, έτσι κι αλλιώς, παραπαίουσα Ελληνική οικονομία. Το ερώτημα όμως είναι: Γιατί να δανειστούμε κι άλλα χρήματα; Για ποιο λόγο; Δεν βλέπω καμία απολύτως λογική στην διαιώνιση του προβλήματος. Η εμπειρία λέει ότι η παρούσα κυβέρνηση θα κάνει τα αδύνατα-δυνατά για να στείλει το πρόβλημα σαν καυτή πατάτα στην επόμενη.

Το δημοσιονομικό πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερων διαστάσεων από ότι εκτιμούν οι περισσότεροι. Δεν υπάρχει δημόσια υπηρεσία που να λειτουργεί βελτιστοποιημένα παράγοντας θετικό ισοζύγιο. Οι θεσμοί έχουν καταρρεύσει και την πλήρη ευθύνη την έχουν οι κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων.

Είναι λογικό ο κόσμος να μην θέλει επ’ ουδενί να συμμετέχει σε οποιαδήποτε προσπάθεια θα μειώσει το, έτσι κι αλλιώς, χαμηλό του βιοτικό επίπεδο. Είναι γελοίες οι σκηνές με τα παιδιά και τον κουμπαρά στην βουλή. Σαφώς, θεωρώντας υπεύθυνο το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του, είναι κάπως αφελές να περιμένει κάποιος να διορθωθεί το πρόβλημα από αυτούς που το δημιούργησαν. Παρόλα αυτά μόνο αυτό μας έμεινα, οπότε αυτό κάνουμε.

Ο κάθε νοήμον άνθρωπος, θέλοντας να διορθώσει την Ελληνική πραγματικότητα, δεν θα ξεκινούσε έναν πόλεμο εντυπώσεων με τους Ευρωπαίους, τους κερδοσκόπους, τις ανεξέλεγκτες κι απρόσωπες αγορές, τους διάφορους υπευθύνους οργανισμών, τους Γερμανούς ή τους εξωγήινους. Θα τον απασχολούσαν περισσότερο αυτά που «μπορεί». Οι αρχαίοι έλεγαν “Συν Αθηνά και Χείρα Κίνει“, δε φτάνει να επικαλείσαι βοήθεια από τα θεία ή την τύχη, αλλά οφείλεις να καταβάλεις και τις απαιτούμενες προσπάθειες. Δεν μπορεί η κυβέρνηση, ο ΓΑΠ ή ο οποιοσδήποτε να περιμένει βοήθεια από τους άλλους, χωρίς να ματώσει πρώτα ο ίδιος.

Αν λοιπόν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ θέλει να πολεμήσει το παρελθόν και να αλλάξει οτιδήποτε σε αυτήν την χώρα πριν την αναγκάσουν οι «κακοί ξένοι» να το κάνει πρέπει να δείξει στοιχεία. Το πιο σημαντικό βήμα είναι η επαναφορά της αξιοπιστίας στο σύστημα δικαιοσύνης. Είναι το πιο λογικό, το πρώτο και πλήρως αναγκαίο βήμα για να γίνουν όλα τα άλλα. Οι Έλληνες έχουν φιλότιμο. Όλοι οι λαοί έχουν φιλότιμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ηλίθιοι. Βλέποντας την ατιμωρησία και τον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, της αστυνομίας και της δικαιοσύνης, θα πρέπει να είναι πολύ «αγαθός» ένας Έλληνας πολίτης για να πιστέψει ότι με μια κατάθεση στην τράπεζα θα λύσει το «πρόβλημα». Τόσο όσο ένα παιδί 8 χρονών, σαν αυτά που πήγαν τον κουμπαρά τους στην βουλή.

Το «πρόβλημα» δυστυχώς δεν είναι η οικονομία. Η οικονομική κατάρρευση είναι το αποτέλεσμα όχι η αιτία. Το αποτέλεσμα ενός συνόλου διεφθαρμένων κυβερνήσεων κι ανίκανων ανθρώπων σε καίριες θέσεις που δημιούργησαν ένα κράτος βασισμένο σε μια κάκιστη δημοσιονομική πολιτική. Αυτό μοντέλο δεν είναι βιώσιμο, ποτέ δεν ήταν και το γνωρίζαμε όλοι.

Υπάρχουν πάρα πολλά που πρέπει να αλλάξουν. Ίσως όλα. Ειδικότερα ότι έχει σχέσει με τον δημόσιο τομέα: Εξωφρενικοί μισθοί, συντάξεις, δώρα, επιδόματα, ψηφοθηρία, φορολόγηση, αριθμός υπαλλήλων, κλπ. Αλλά το σύστημα δικαιοσύνης πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί και να ανακτήσει την χαμένη του αξιοπιστία το συντομότερο. Αλλιώς το μέλλον προβλέπεται δυσοίωνο για την χώρα μας.

Το ΠΑΣΟΚ στις πρόσφατες εκλογές δεν κέρδισε με 10 ποσοστιαίες μονάδες διαφορά επειδή ήταν καλή αντιπολίτευση, ούτε επειδή έπεισε το ευρύ κοινό ότι μπορεί να βρει χρήματα για να λύσει την κάκιστη Ελληνική οικονομία, που είναι το μείζον πρόβλημα του έθνους. Το ΠΑΣΟΚ κέρδισε με 10 ποσοστιαίες μονάδες διαφορά επειδή η Νέα Δημοκρατία διασύρθηκε από τον χειρότερο και πιο διεφθαρμένο σχηματισμό κυβέρνησης που είχε η Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση.

Δυστυχώς, το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ κάθε άλλο πάρα ασφάλεια προμηνύει σε θέματα πολιτικής διαφθοράς. Η σύγκρουση συμφερόντων κατά την γνώμη μου, πρέπει να αποφεύγεται από το ΠΑΣΟΚ πάση θυσία, όσο αθώο κι αν είναι το θέμα. Ακόμη κι αν υπάρξουν θύματα, αυτήν την φορά το δόγμα πρέπει να πάει ανάποδα: Στην αμφιβολία, σταυρώστε τον. Δεν ξέρω πως σκέφτεται το σύνολο των πολιτών, οπότε δεν θα γράψω πως τάχα το εκφράζω, αλλά είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί που κοιτούν την υπόθεση “Κερατσίνι” με μεγάλη δόση καχυποψίας, όχι για τα αντικείμενα που βρέθηκαν εκεί, αλλά για τον ρόλο που θα διαδραματίσει ο κ. Νιώτης.

Ανεξάρτητα από το πόρισμα της δικαιοσύνης για την υπόθεση, κι από το αν μερικές εκατοντάδες άδεια μπουκάλια καθιστούν βάσιμη ένδειξη για συλλήψεις, το σημείο στο οποίο στέκομαι είναι η στάση του κ. Νιώτη και του Γ. Παπανδρέου. Σε αυτήν την υπόθεση λοιπόν, έχουμε μια σύγκρουση συμφερόντων η οποία μάλιστα, άρχισε να παίρνει διαστάσεις εσωκομματικής κόντρας, σε μια κυβέρνηση πολύ νεαρή. Κατά την γνώμη μου ο Γ. Νιώτης, με αυτήν την συνέντευξη βάζει πάνω από το γενικό συμφέρων το δικό του, προσωπικό συμφέρων. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μου αρέσει καθόλου.

Δυστυχώς, με βάση τις επιλογές και τις στάσεις σε παρόμοια θέματα, της προηγούμενης κυβέρνησης έχω τεράστιες αμφιβολίες για την αμερόληπτη, αλλά κυρίως ανενόχλητη εκδίκαση της υπόθεσης από την δικαστική αρχή. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της δίκης, κατά την γνώμη μου ο Γ. Νιώτης, θα οφείλει άμεσα να παραιτηθεί, πριν εκδικαστεί η υπόθεση. Κι αν δεν έχει την δύναμη να το κάνει ο ίδιος γιατί είναι στενά συνδεδεμένος με την εξουσία και τις οικονομικές αποδοχές της θέσης που διαθέτει, θα πρέπει να το κάνει ο Γ. Παπανδρέου.

Το ότι τα παιδιά του είναι άνω των 18 χρόνων δεν έχει σημασία στην προκειμένη περίπτωση. Μπορεί να είναι παιδιά χωρισμένων γονέων και να μην μεγάλωσαν δίπλα στον πατέρα τους, κι αυτό όμως δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι έχουμε από πού νωρίς μια άσχημη ιστορία, που πάνω της υπάρχει υποψία αδιαφάνειας. Κανένα πολιτικό υψηλά ιστάμενο πολιτικό πρόσωπο δεν θα πρέπει να έχει άμεσο ή έμμεσο συμφέρων να παρεμβάλει το έργο της δικαιοσύνης, γιατί η νωπή προϊστορία λέει ότι θα το κάνει. Δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ πήρε καμμένη γη. Ε λοιπόν αυτό είναι από τα άσχημα του έργου που πρέπει να επιτελέσει, δεν ευθύνεται άμεσα το ίδιο γι αυτό. Ευθύνεται έμμεσα, διότι σε σκάνδαλα όπως του χρηματιστηρίου και Siemens είναι και το ίδιο μπλεγμένο.

Αν δεν είχε προηγηθεί η κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, θα είχα διαφορετική άποψη γι αυτό το θέμα. Άλλωστε το προφίλ του «Ρεσάλτο» καθώς και το προφίλ του παιδιών του κ. Νιώτη, πολύ λίγο ταιριάζει σε κακοποιά στοιχεία. Στον αντίποδα βέβαια, είναι δύσκολο να δικαιολογήσει κάποιος τις μάσκες αερίου που βρέθηκαν στο «Κερατσίνι». Ας είναι, σημασία δεν έχει αν φταίνε ή δεν φταίνε οι συλληφθέντες, σημασία έχει ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε την αλήθεια γιατί το Ελληνικό σύστημα δικαιοσύνης είναι βαθύτατα διαβρωμένο. Εάν ο Γ. Παπανδρέου θέλει να στείλει ένα μήνυμα, τόσο στην κοινωνία όσο και στα στελέχη του, έχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Η ανοχή μου, ως πολίτης στο συγκεκριμένο θέμα της ατιμωρησίας έχει υπερχειλίσει. Δεν μπορώ ούτε να αντιδράσω διότι πολύ αδύναμος, ούτε να το δεχτώ διότι πολύ καχύποπτος.

Ο κ. Νιώτης θα μπορέσει να ξανά κατέβει στις επόμενες εκλογές ή να αναλάβει έναν διαφορετικό ρόλο για μια τετραετία. Εξ άλλου, αν κάποιος αξίζει αυτήν την θυσία είναι τα παιδιά του και η πατρίδα του¹. Θεωρώ ότι η «θυσία» αυτή, είναι πολύ μικρή κι αποδεκτή, αν πραγματικά αγαπάει την πατρίδα του, με μια κίνηση μπορεί να δώσει λίγη αξιοπρέπεια σε ένα σύστημα που παραπαίει.

Αν δεν κάνω λάθος, το ΠΑΣΟΚ με συνέντευξη τύπου έχει είδη αθωώσει τον κ. Νιώτη. Πράγμα που μας ξυπνάει αναμνήσεις… Και είμαστε εδώ περιμένοντας τον καινούριο Ρουσσόπουλο λοιπόν…

Όλα αυτά σε ένα κοινωνικοπολιτικό σκηνικό, άκρως επικίνδυνο. Μετά τον Ιανουάριο του 2010 περιμένουμε τον κ. Παπακωνσταντίνου και τον κ. Λοβέρδο να ανακοινώσουν μέτρα. Ας δώσουν λοιπόν κι αυτοί ένα δείγμα, ότι αυτά τα καινούρια μέτρα θα είναι για όλους κι όχι για εμάς «τους άλλους».

UPDATE: Παρακολούθησα την υπόθεση Ρόβλια η οποία ήταν σαφώς πιο σοβαρή από την υπόθεση “Ρεσάλτο-Νιώτη”. Ήταν καλή κίνηση, από την κυβέρνηση ΓΑΠ αλλά περιμένουμε να δούμε πόσο βαθιά θα μπει το μαχαίρι στο κόκαλο…

1. Θα έλεγα και το κόμμα του, αλλά μέχρι στιγμής κανένα από τα δύο κόμματα δεν έχει πείσει ότι “αξίζει” το παραμικρό [↩]