Convalesco

Ένας μικρός πρόλογος είναι αναγκαίος εδώ. Δεδομένου του ότι, το να κλείνεις του δρόμους είναι αντισυνταγματικό, δεν συμφωνώ σε καμιά περίπτωση με το κλείσιμο των δρόμων. Είναι ξεκάθαρος εκβιασμός. Οι περισσότεροι από αυτούς, ψήφισαν το κόμμα της κυβέρνησης και στην ώρα “της κρίσεως” δεν συμφωνούν με την άποψη της πλειοψηφίας. Δεν είναι δημοκρατία, είναι “αγροτο-κρατία”, “λιμενεργατο-κρατία”, κλπ.

Επίσης να αναφέρω ότι δεν είμαι ειδικός στο θέμα των αγροτών και κρίνω τα αγροτικά ζητήματα με την άγνοια που περιβάλει έναν μέσο Έλληνα πολίτη. Παρόλα αυτά, υπήρξαν στιγμές στο παρελθών που η επιχείρηση μου πλήρωσε πάρα πολύ ακριβά τα “καπρίτσια” των αγροτών.

Φυσικά, είμαι ανοιχτός σε οποιοδήποτε σχετικό σχόλιο, ανάλυση ή άποψη περί οποιουδήποτε από τα ζητήματα που εγείρουν οι αγρότες.

* Μη διαχωρισμό των αγροτών σε κατά κύριο επάγγελμα και μη.
Αν έχω έναν κήπο, ή ένα στρέμμα στο χωριό και βγάζω ντομάτες, είμαι αγρότης, κι απολαμβάνω όλα τις προνομιακές συνθήκες που απολαμβάνει ένας αγρότης; Είναι δυνατόν να ζητούν κάτι τέτοιο; Καταλαβαίνω ότι κάποιοι αγρότες, κάνουν περισσότερες από μια εργασία. Δεν συμβαίνει μόνο με τους αγρότες. Πιστεύω πως είναι κάτι αρνητικό για την πλειοψηφία των αγροτών, κυρίως των επαγγελματιών αγροτών.
Το ερώτημα “πως μπορούμε να καθορίσουμε τον επαγγελματία αγρότη;” πιστεύω πως απαντάτε μόνο του, όταν το 55-60% του ετήσιου εισοδήματος προέρχεται από την αγροτική εργασία.

* Αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος και εγγυημένες τιμές στα γεωργοκτηνοτροφικά προϊόντα.
Αυτό είναι άδικο για όλες τις άλλες κοινωνικές ομάδες. Δεν μπορεί να υπάρχουν εγγυημένες τιμές σε αγροτικά προϊόντα την στιγμή που δεν αποτελούν είδη πρώτης ανάγκης, όπως π.χ. τα φάρμακα. Άλλωστε το ίδιο το κοινωνικοπολιτικό σύστημα προστάζει διαφορετικά, η ελεύθερη οικονομία έχει αρνητικά. Ένα από αυτά είναι ακριβώς οι ανταγωνιστικές τιμές, τις οποίες απολαμβάνει το ευρύ φάσμα τις κοινωνίας, οι καταναλωτές.

* Προστασία της ντόπιας παραγωγής από ομοειδή εισαγόμενα.
Δεν γίνεται για λόγους που εξήγησα ποιο πάνω. Τηρουμένων των αναλογιών το μόνο που θα μπορούσε να γίνει είναι μια καμπάνια περί Ελληνικής παραγωγής προϊόντων. Παρόλα αυτά, δεν αποτελεί ασφάλεια για τους αγρότες, ούτε για καμία άλλη κοινωνική ομάδα, μια τέτοια προσέγγιση. Πρέπει να προσφέρουν κάτι παραπάνω, είτε σε ποιότητα είτε σε τιμή, να διαφοροποιήσουν τα προϊόντα τους με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν ελκυστικά για την αγορά, στις τρέχουσες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες.

Σε αυτόν τον τομέα θα μπορούσε να βοηθήσει σημαντικά το κράτος παρέχοντας την απαραίτητη πληροφόρηση, σε προσιτή μορφή μακρυά από γραφειοκρατικά συμπλέγματα, για να προετοιμάσει τον αγροτικό πληθυσμό τις δυναμικές τις ελεύθερης οικονομίας.

* Σύνδεση των επιδοτήσεων με την παραγωγή και κατάργηση όλων των «νόμιμων» και «παράνομων» παρακρατήσεων.
Δεν μπορώ να κρίνω γιατί γνωρίζω πολύ λίγα σχετικά με το πως λειτουργεί το σύστημα των αγροτικών επιδοτήσεων.

* Μείωση του κόστους παραγωγής με κατάργηση του ΦΠΑ σε εφόδια και μηχανήματα και των φόρων στο πετρέλαιο κίνησης, με μείωση των επιτοκίων της ΑΤΕ και επιδότηση βασικών αγροτικών εφοδίων κ.α.΄
Συμφωνώ στην μείωση επιτοκίων της ΑΤΕ καθώς και στην εξωφρενική πολιτική παρακράτησης διαφόρων εξόδων που βαφτίζονται αυθαίρετα από αυτήν. Σε ότι αφορά το ΦΠΑ δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να είναι για το ευρύτερο κοινωνικό συμφέρων, δεδομένου του ότι στην Ελλάδα υπάρχουν είδη πολλές κοινωνικές ομάδες που απολαμβάνουν εξαιρετικά προνομιακά μέτρα.

* «Πάγωμα» των αγροτικών χρεών για τρία χρόνια και παραγραφή όλων των πανωτοκίων.
Ολόψυχα, ναι. Κι όχι μόνο για τους αγρότες, θα έπρεπε και οι εμπορο-βιοτέχνες, να κλείσουν τους δρόμους ΑΝ οι αγρότες καταφέρουν να αποσπάσουν αυτό το μέτρο από την κυβέρνηση.

* Πλήρη ασφάλιση της αγροτικής παραγωγής και του αγροτικού κεφαλαίου από όλους τους φυσικούς κίνδυνους, με αποκλειστικά δημόσιο ΕΛΓΑ που θα επιχορηγείται από το κράτος και άμεση αντιμετώπιση των χρεών του.
Δεν συμφωνώ. Τι θα κάνουμε δηλαδή, μια δεύτερη ομάδα δημοσίων υπαλλήλων; Βρέξει χιονίσει θα πληρωθούν; Όχι και πάλι όχι. Κάθε δουλειά έχει τα ρίσκα της. Ένα τέτοιο μέτρο ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου για πολλές ομάδες ελ. επαγγελματιών.

* Μη φορολόγηση των χωραφιών.
Το ίδιο με παραπάνω. Απλά “δεν γίνεται”.
* Μείωση του χρόνου σύνταξης στα 60 για τους άνδρες και στα 55 για τις γυναίκες, καθώς και τη μεταφορά δικαιώματος της σύνταξης από τον αποθανόντα αγρότη σύζυγο στη σύζυγο και διπλασιασμό της ελάχιστης αγροτικής σύνταξης.
Δεν γνωρίζω πόσο είναι η αγροτική σύνταξη. Το θέμα των συντάξεων αγροτικών και μη, είναι εξωφρενικά άδικο στην Ελλάδα. Αν θέλουν να κάνουν ένα καλό στην κοινωνία ας απαιτήσουν αλλαγή του ασφαλιστικού συστήματος, κυρίως του μέρους που αφορά τους δημοσίους υπαλλήλους, που παράγουν 0, πληρώνονται 100 και παίρνουν σύνταξη για 200.

Στην Ευρώπη το δόγμα της φιλελεύθερης αγοράς και των κλειστών επαγγελμάτων, είναι βαθιά στερεωμένο ως πρότυπο, στις αντιλήψεις των ανθρώπων. Με την σοσιαλιστική τακτική της η κεντρική Ευρώπη έχει κρατήσει τα επαγγέλματα κλειστά, δημιουργώντας με το πέρασμα του χρόνου status quo που έχει θετικά κι αρνητικά στοιχεία.

Ένα κλειστό επάγγελμα δίνει ένα σαφές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα απέναντι στην ζούγκλα της ανοιχτής αγοράς. Αποτελεί εισιτήριο για καλές, έως πολύ καλές, αποδοχές με λιγότερο κόπο, τηρουμένων των αναλογιών, απέναντι σε ένα επάγγελμα που δεν είναι κλειστό. Σπάνια έχουμε δει φαρμακοποιό, συμβολαιογράφο, οδοντίατρο, αρχιτέκτονα, κλπ. να αλλάζει επάγγελμα ή να αφήνει την εργασία του για κάποια άλλη πιο κερδοφόρα εργασία. Πέραν του εισοδήματος, δημιουργείται κι ένας κοινωνικό status το οποίο, ακόμη κι αν οι αποδοχές ήταν μικρότερες, δύσκολα το αποχωρίζονται, ειδικά άνθρωποι μεγάλης ηλικίας. Συνήθως όμως, κοινωνικό status κι αποδοχές πάνε χέρι- χέρι.

Τα περισσότερα κλειστά επαγγέλματα, ελέγχονται έμμεσα ή άμεσα από τον κρατικό οργανισμό. Οι τιμές των φαρμάκων είναι προεπιλεγμένες για όλα τα φαρμακεία. Είναι είδος πρώτης ανάγκης για τον πολίτη οπότε το κράτος προσπαθεί να τηρήσει μια ισότητα σε ότι αφορά την διάθεση τους. Το ίδιο ισχύει και με τους συμβολαιογράφους, τους οδοντιάτρους, τους οδηγούς ταξί κλπ. Αλλά επί της ουσίας δεν υπάρχει έλεγχος. Έχουμε δει κυριολεκτικά τα πάντα: αγοροπωλησίες κτηρίων που δεν υπάρχουν ή ανήκουν σε άλλους, συνταγές σε ασθενείς που δεν υπάρχουν, κλπ.

Αυτές οι κοινωνικές ομάδες, που διατηρούν το προνόμιο των κλειστών επαγγελμάτων, έμμεσα ανακατανέμουν τον πλούτο, διατηρώντας τον απόκεντρικοποιημένο σε μεγάλο βαθμό. Με αποτέλεσμα να έχουν αγοραστική δύναμη και να αναδιανέμουν τον πλούτο τοπικά.

Ο καταναλωτής πλήττεται από την κρατική προστασία, αφού στερείται την δυνατότητα να αγοράσει όσο φθηνά θα του επέτρεπε μια ανοιχτή ανταγωνιστική αγορά. Δεν είναι λίγοι αυτοί που θα προτιμούσαν μια πλήρως ανοιχτή αγορά σε όλα τα επαγγέλματα, άλλωστε γιατί να ζορίζονται οι ελεύθεροι επαγγελματίες κι όχι οι πτυχιούχοι φαρμακοποιοί ή συμβολαιογράφοι; Πως να δεχτώ ότι ένας μέσος εργαζόμενος πρέπει να δουλέψει 7 ημέρες¹ για να βγάλει τα χρήματα που ένας συμβολαιογράφος θα βγάλει με μια απλή υπογραφή;

Αν δούμε τι γίνεται σε ελεύθερες αγορές όπως των Η.Π.Α. ή της Ολλανδίας στα συγκεκριμένα επαγγέλματα, όπου το φιλελεύθερο δόγμα έχει επικρατήσει, βλέπουμε ότι ο καταναλωτής μόνο σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, βγαίνει κερδισμένος, γιατί μακροπρόθεσμα μπαίνουν στον επαγγελματικό χώρο εταιρείες, οι οποίες έρχονται κυριολεκτικά σαν βροχή στην έρημο κι αλλάζουν τα δεδομένα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Ο φαρμακοποιός πλέον γίνεται υπάλληλος, ο συμβολαιογράφος το ίδιο, και δημιουργείται στην θέση του η εταιρεία.

Δυστυχώς, η εμπειρία έχει αποδείξει ότι η ελεύθερη αγορά δεν είναι και τόσο ελεύθερη. Διότι, όταν οι εταιρείες γίνουν δύο, τρεις η τέσσερις, μπορούν πλέον να έρθουν σε επικοινωνία, να κλειδώσουν την αγορά αυξάνοντας με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα τα κριτήρια εισόδου στον τομέα τους, κι όντας πραγματικό ολιγοπώλιο με ενιαίο κέντρο αποφάσεων για μια ολόκληρη επικράτεια αποκτούν αρκετή ισχύει ώστε να διαπραγματεύονται επί ίσης όροις με το κράτος. Όπως είναι γνωστό μόνο, θεμιτός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ο ανταγωνισμός κι ο τρόπος που προωθείται από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες.

Στην παρούσα κατάσταση, δεν μπορεί ένας επαγγελματίες να κάνει μήνυση στο κράτος, δεν έχει ούτε τα υλικά μέσα ούτε την κοινωνική επιρροή έτσι ώστε να αναμετρηθεί επί ίσης όροις με τον κρατικό μηχανισμό. Πράγμα που σημαίνει ότι κάποιες φορές υποκύπτει θέλοντας και μη στον κρατικό μηχανισμό², πράγμα θετικό για το κοινωνικό σύνολο.

Το ερώτημα που τίθεται είναι: Αν στην παρούσα κατάσταση υπάρχει μια κοινωνική αδικία, αδυναμία κρατικού ελέγχου,  και η εναλλακτική είναι τα εταιρικά καρτέλ, τι είναι καλύτερο για το κοινωνικό σύνολο.

Η απάντηση είναι: Καμία ή και οι δύο καταστάσεις υπό προϋποθέσεις! Η μόνη και αναγκαία προϋπόθεση είναι ο έλεγχος. Όταν η κατάσταση δεν είναι ελεγχόμενη υπάρχουν διαρροές χρήματος με αποτέλεσμα το κοινωνικό σύνολο να ζημιώνεται από την κατάσταση, για να επωφελούνται λίγοι.

Στην παρούσα κατάσταση, το κράτος δεν μπορεί αν ελέγξει τις συνταγογραφήσεις των φαρμακείων. Δεν μπορεί να ελέγξει τις αποδείξεις που κόβονται. Και τα δύο κομμάτια είναι σημαντικά, γιατί στερούν από το κοινωνικό σύνολο σημαντικές εισφορές έναντι οικονομικού πλεονεκτήματος μερίδας του συνόλου.

Στην περίπτωση των καρτέλ, θα μπορεί το κράτος να ελέγχει εύκολα τις πωλήσεις, γιατί οι εταιρίες που έχουν π. χ. 5.000 φαρμακεία στην διάθεση τους είναι μηχανογραφημένες. Οι εργαζόμενοι κι ο φαρμακοποιός είναι υπάλληλοι και δύσκολα θα μπορέσουν να εκτελέσουν μια συνταγή που δεν υπάρχει αν αυτές ελέγχονται από την εταιρεία. Όχι ότι θα εξαφανιστούν αυτά τα φαινόμενα, αλλά θα περιοριστούν σημαντικά και το βάρος της παρακολούθησης τους θα βαραίνει την εταιρία κι όχι τον κρατικό μηχανισμό. Όταν αυτή η εταιρεία όμως αποφασίσει να δώσει τιμή 20 € στο Depon, δεν θα έχει λόγο ούτε το κράτος: Η θα πληρώνει το κράτος την διαφορά οπότε “εμείς”, ή θα την πληρώνουμε εμείς, οπότε πάλι “εμείς”. Τα χρήματα από τις συναλλαγές δεν θα πηγαίνουν σε μερίδα του συνόλου αλλά σε ανθρώπους που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Οπότε, μόνο αναδιανομή δεν θα γίνει…

Η μόνη περίπτωση να λειτουργήσει σωστά το σύστημα είναι κρατικός έλεγχος. Είτε στην μια περίπτωση είτε στην άλλη ο καταναλωτής είναι χαμένος από χέρι. Αν δεν υπάρχει ένα ισχυρό κράτος που να μπορεί στην πρώτη περίπτωση να ελέγχει τους επαγγελματίες με τέτοιο τρόπο ώστε να μην ξεπερνούν τα όρια του νόμου ή να διατηρεί την ισχύει, στην δεύτερη περίπτωση, να επιβάλει τα θέλω του στις εταιρίες, δεν μπορεί να βγει κερδισμένος ο καταναλωτής, ούτε από την σοσιαλιστική ούτε από την φιλελεύθερη αγορά.

Για μια ακόμη φορά λοιπόν, η ρίζα του προβλήματος δεν είναι το σύστημα αλλά η υλοποίηση του. Αν ο υπεύθυνος του ΙΚΑ ή ο υπουργός υγείας είναι διεφθαρμένος, δεν υπάρχει κανένα σύστημα που να σταματάει καμία κατάσταση. Η ελεύθερη αγορά γίνεται ζούγκλα και η κλειστή αγορά πλιάτσικο των βολεμένων.

Ο Πλάτωνας όταν έγραψε την πολιτεία είχε αντιληφθεί ότι χρειάζεται μια κοινωνία φιλοσόφων για να μην υπάρχουν κανόνες. Δυστυχώς αυτό 2.000 χρόνια μετά αποτελεί ουτοπία. Δεν είναι το σύστημα – ως σύστημα ορίζω μια σειρά κανόνων που καθορίζουν την λειτουργία και συμπεριφορά μιας κοινωνικής ομάδας σε ένα συγκεκριμένο χωροταξικό πλαίσιο- είναι οι άνθρωποι που κάνουν την διαφορά.

1. Ο υπολογισμός έγινε ως εξής 300 / 40 ~ 7. Πήραν σαν ενδεικτική τιμή ημερησίας εργασίας τα 40 € / ημέρα [↩]
2. π. χ. Τα ταμεία δεν πλήρωναν του φαρμακοποιούς για μήνες ενώ την ίδια στιγμή αν κάποιος φαρμακοποιός δεν κατέβαλε το ΦΠΑ δεν μπορούσε να λειτουργήσει. [↩]

Σήμερα διάβασα ένα συνταρακτικό νέο από το πρακτορείο “The Independent“: 1.500 Αγρότες στην Ινδία κάνουν μαζική αυτοκτονία επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν τα χρέη. Το επίπεδο του νερού, λόγο ξηρασία, έχει φτάσει 250 μ. κάτω από το έδαφος. Λίγα χρόνια πριν ήταν στα 40 μ. και ήταν εύκολο να τραβήξουν στην επιφάνεια την απαιτούμενη ποσότητα.

Σίγουρα είναι ακραίος τρόπος αντίδρασης στην κρίση, οικονομική, κοινωνική, καιρική ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κρίσης. Η αυτοκτονία είναι δειλία, δεν είναι λύση. Είναι ξεκάθαρη αποφυγή ευθυνών & προβλημάτων. Παρόλα αυτά, θα έπρεπε να μας προβληματίζει πολύ ο τρόπος που επέλεξαν να απαλλαγούν από το χρέος που δημιουργεί το οικονομικό μας σύστημα.

Αυτό το κείμενο μου το έστειλαν σαν email. Ένας φίλος από την Ιταλία και το βρήκα τόσο ενδιαφέρων που αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας! Η αλήθεια είναι ότι, όταν είμαι εν ώρα εργασίας είναι σαν να κάθομαι σε πάνω σε κάρβουνα και δεν έχω χρόνο για τίποτε άλλο. Παρόλα αυτά, είναι ενδιαφέρων.

Όπως είπε ο Παπανδρέου την τελευταία που τον άκουσα στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ. Η Ελλάδα περνάει κρίση. Αυτό κράτησα από τον λόγο του, γιατί τα υπόλοιπα είναι τόσο πεζά και ανούσια που δεν πιστεύει ούτε ο ίδιος.

Σήμερα διάβασα στο Reuters ότι η Chicago Tribune υπέβαλε δήλωση πτώχευσης. Μιλάμε για έναν γίγαντα των ΜΜΕ αξίας 7.6 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με ένα χρέος 12,97 εκ. δολαρίων. Εξωφρενικά ποσά, εξωφρενικά μεγάλοι οργανισμοί που λυγίζουν στο βάρος της πιστωτικής κρίσης και του ανταγωνισμού. Το νομισματικό σύστημα καταρρέει κάθε μέρα.

Στο international section του Reuters η Ελλάδα έχει την τιμητική της, καθότι η χώρα έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης.

Στην Ελλάδα η κατάσταση έχει ξεφύγει, τα γράφουν άλλοι bloggers πολύ πιο ενημερωμένοι. Το δίκαιο έχει χαθεί από καιρό σε αυτήν την υπόθεση. Στην πλατεία Δράμας, είδα περίπου 200+ παιδιά γυμνασίου να βρίζουν έναν τροχονόμο που προσπαθούσε απεγνωσμένα να ελέγξει την κίνηση.

Έχοντας φρέσκα τα χρόνια του λυκείου και γνωρίζοντας πως κάνει “κατάληψη” ένα σχολείο (υπό τις ευλογίες & την αυστηρή καθοδήγηση των καθηγητών) μπορώ να φανταστώ πως βρέθηκαν τα 14χρονα στην μέση της πλατείας, να βρίζουν μαζικά έναν τελείως άσχετο με το όλο συμβάν αστυνομικό. Προσωπικά, ένιωσα ντροπή, κι ευχήθηκα να μην είναι κάποια μέρα το δικό μου παιδί ανάμεσα σε αυτά, τα άβουλα θύματα των “καλοθελητών” της κάθε αντιπολίτευσης, του κάθε συνδικαλιστή-σωτήρα. Δεν ξέρω τι έγινε στις άλλες πόλεις αλλά στην Δράμα ακούστηκε ότι στελέχη του ΠΑΣΟΚ πήγαν στα σχολεία κι έκαναν “έβγαλαν λόγο”…

Στην ουσία πατάνε πάνω στον θάνατο του 16χρονου για να ρίξουν την κυβέρνηση. Το ΚΚΕ, το ΠΑΣΟΚ, ο Συνασπισμός… Για το ΛΑΟΣ δεν άκουσα κάτι σε “πορεία” σε “κίνημα”. Αυτοί είναι που ξευτελίζουν εντελώς το συμβάν.

Στο τέλος της 8ετίας διακυβέρνησης W. G. Bush ο κόσμος, όπως τον γνωρίζουμε είναι στο χείλος της καταστροφής. Προτείνω να δείτε το Zeitgeist: ADDENDUM. Τα δύο μέρη της φανταστικής ταινίας-ντοκυμαντέρ του Project Venus που πρέπει, κατά την άποψη μου, να δώσουν όλοι βάση είναι, το πρώτο κομμάτι που αναφέρεται στην νομισματική πολιτική των τραπεζών και στην πραγματικότητα του “χρέους”. Ο έλεγχος της ενέργειας, της πληροφορίας και της πολιτικής από τις ΗΠΑ και τις ελάχιστες πολυεθνικές εταιρίες. Όσο απόμακρο κι αν ακούγεται αυτό, αν δείτε το ρεπορτάζ, θα καταλάβετε ότι είναι συνδεδεμένα με όλα όσα γίνονται και στην χώρα μας, αλλά και σε άλλες χώρες.