Convalesco

At 2010 the German race Grand Prix Ferrari clearly ordered Massa to let Alonso pass through, in order to gain extra points for the pilots championship. It is not the first time that something like this happens, Hamilton, Vettel and other contenders have often been “gifted” by their managers on behalf to the so-called “second driver”. It’s a common practice in F1 since I can remember.

However, there are several issues raised from this kind of behavior. Why it is so important for the team the driver’s championship and not the “team” championship? Why should managers allow things the underly the sports credibility go through. When Alen Prost and Ayrton Senna were battling each other onboard of two McLaren’s the manager was stating that “inside competition is a positive thing, because it puts pressure the drivers and subsequently they improve the cars!”. Probably FIA should drop more attention on the so called “constructor’s championship” and less on the “driver’s championship“, but then again, it’s the team’s policy most of the times that makes the difference.

If we accept the fact that exist “second drivers” who drive just to allow the first driver to win the championship, then again Ferrari’s case is not easy to handle. Massa let Alonso pass through him in a non so convincing way. It was easy to understand that he did not accelerate the car as he usually do after the turn exit. Massa clearly was against this silly order. Probably Massa did not realize that he is a “second driver”, because Domenicalli, Ferrari’s team manager, did not make it clear enough.

Regarding the sport and Alonso’s team radio statement “This is ridiculous”, after Massa not letting him pass the first time, I have to say that this is “as it should”. If Alonso wants to win the F1 championship again, he must prove himself as a better driver even if this means having to surpass his team-driver. Why on earth should Massa stand away? If Alonso was faster he should be able to pass through anyway. However, I’m quite positive that Alonso would have finished second the race, because he was not driving faster then Massa on this race, he was at the same level but not faster.

Trying to punish the Ferrari team is silly because “common sense” on Ferrari’s headquarters states that Massa should allow the pass through. Of course it’s not clearly quoted, but words like: “The team comes first” mean that… Alonso comes first.

As a Ferrari fan I’m really disappointed by this decision and the policy of the team. F1 should be about the faster driver and wins like this one are silly. As for the other teams blaming Ferrari I have to say that they are no better: RedBul and McLaren did the same in similar occasions, not long ago.

The fact remains: If you want to see pure drivers sport with no excuses, try the MotoGP. I wouldn’t dare to ask Valentino Rossi to let Lorenzo pass… Even if they do ask… I’m not sure if the response will be adequate for a public broadcast.

Οι Ιταλοί το ονομάζουν “Settimana Bianca”. Σημαίνει “Λευκή Εβδομάδα”. Είναι η συνηθισμένη ονομασία για τις διακοπές μιας εβδομάδας σε χιονοδρομικό κέντρο. Είναι σχεδόν δεδομένο ότι οι οικογένειες σε Αυστρία, Βόρεια Ιταλία, Ελβετία και νότια Γερμανία θα περάσουν μια εβδομάδα στα χιόνια.

Αυτού του είδους οι διακοπές δεν όπως οι καλοκαιρινές. Είναι διακοπές με συγκεκριμένο σκοπό. Είσαι στο βουνό και κάνεις snowboard, Ski, Snowblades κλπ.

Το καλό είναι ότι ακόμη και οι αρχάριοι, σε οργανωμένα χιονοδρομικά θα έχουν την καλύτερη ευκαιρία να μάθουν σκι, γιατί υπάρχουν πολύ καλοί εκπαιδευτές και υποδομές που επιτρέπουν στον αρχάριο να κάνει πολλά χιλιόμετρα χωρίς να χρειάζεται να αναπτύξει μεγάλες ταχύτητες που θα τον κάνουν να πανικοβληθεί.

Παρόλα αυτά, αυτό το post είχε ως σκοπό την περιγραφή μιας από τις πιο διασκεδαστικές εβδομάδες που πέρασα ποτέ, μαζί με κάποια σχόλια για τις τοποθεσίες που επισκεφθήκαμε.

Αρχικά κατεβήκαμε στην Στουτγάρδη. Είδαμε μετά βίας το αεροδρόμιο και φύγαμε για την Κονστάντζα. Η “Konstanz” είναι μια μικρή όμορφη Γερμανική πόλη, που βρίσκεται στα σύνορα Γερμανίας-Ελβετίας. Κι όταν λέω στα «σύνορα» εννοώ πάνω σε αυτά. Η μισή πόλη είναι στην Γερμανική πλευρά και η άλλη μισή είναι στην Ελβετική. Φυσικά δεν μπορείς (πλέον) να καταλάβεις σε πια μεριά βρίσκεσαι με ευκολία, γιατί δεν υπάρχει κανενός είδους έλεγχος, όπως είναι φυσιολογικό ανάμεσα σε δύο εξελιγμένες δημοκρατίες όπως οι παραπάνω. Αξίζει να αναφέρω ότι έκανε υπερβολικό κρύο για τα γούστα μου στην Κονστάντζα κι ότι η πόλη φιλοξενεί τη μεγαλύτερη λίμνη στην Ευρώπη.

Μετά από λίγες ώρες φύγαμε για το Soelden. Ο δρόμος ήταν δύσβατος λόγο χιονοπτώσεων. Κάναμε περίπου 5 ώρες να φτάσουμε στον προορισμό μας.

Το Soelden είναι ένα μικρό χωριό των Αυστριακών Άλπεων. Παρόλα αυτά, μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν του λείπει τίποτε. Φυσικά αν δεν κάνεις Ski/Snowboard ή οτιδήποτε άλλο έχει άμεση σχέση με το βουνό τα πράγματα είναι σκούρα, το πρωί έως τις 14:30 τα περισσότερα καταστήματα δεν λειτουργούν, διότι όλοι είναι στο βουνό!

Το chalet που μείναμε ήταν περίπου 10 λεπτά με τα πόδια και 3 λεπτά με το λεωφορείο από τα teleferik. Το βουνό έχει πάρα πολλά km πίστα. Κάναμε όλες τις μπλε και κάποιες κόκκινες. Οι πίστες είναι εκπληκτικές και παρά τον τεράστιο αριθμό ανθρώπων που βλέπει κανείς να ανεβαίνουν πάνω στο βουνό δεν δημιουργείται συνωστισμός. Υπάρχουν δύο διαφορετικά μέρη από τα οποία μπορεί κάποιος να ανέβει στο βουνό, στην αρχή και στο τέλος του χωριού.

Οι εγκαταστάσεις στο βουνό είναι πολύ καλές, ενώ διοργανώνονται συναυλίες και διάφορα events πάνω. Δεν ξέρω πως αντέχουν τις θερμοκρασίες βέβαια, γιατί ως μεσογειακός τύπος, την «άκουσα» κανονικά από το κρύο. Κάθε φορά που κρυβόταν ο ήλιος μόνο με full face ήταν ανεκτή η κατάσταση. Ειδικά στα 3.000+ μέτρα.

Το snowpark είναι φανταστικό! Έμαθα να κάνω άλματα και να περνάω τα χαμηλά rails. Φυσικά θέλω πολύ δουλειά ακόμη, όμως το snowpark που έχει προσφέρεται για όποιους ενδιαφέρονται να μάθουν να κάνουν άλματα. Είναι διαβαθμισμένο σε τρία διαφορετικά επίπεδα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Το soelden θα σας ανταμείψει σαν προορισμός αν αγαπάτε το βουνό και θέλετε να ασχοληθείτε κυρίως με αυτό. Δεν υπάρχουν πολλών ειδών διασκεδάσεις και δεν υπάρχουν πολλές παρέες νεαρών. Οι περισσότερες είναι “κλειστές παρέες” ή οικογένειες. Οι τουρίστες είναι κυρίως από Ολλανδία και Γερμανία. Έχει και λίγους Άγγλους, Ιταλούς και Γάλλους. Έλληνες δύσκολα να δείτε εκεί.

Το Inssbruck απέχει περίπου 2,5 ώρες και αξίζει να το δείτε. Δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε, αλλά ούτε με άφησε αδιάφορο. Στο Inssbruck είχε αρκετά όμορφες γυναίκες αλλά και καλή αγορά για ψώνια.

Οι Αυστριακοί κάθε φορά που άκουγαν ότι ήμαστε από την Ελλάδα, μα ρωτούσαν τι κάνουμε εκεί, αφού στην Ελλάδα είναι όλοι φτωχοί. Δεν ξέρω πως το έβγαλαν το συμπέρασμα ή τι τους δείχνουν στις τηλεοράσεις αλλά έχουν την εντύπωση ότι η χώρα μας είναι τριτοκοσμική. Σε πολλά πράγματα είναι, πάντως από ευγένεια μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα, μάλλον το αντίθετο. Σε αντίθεση με τους Γερμανούς αλλά και τους Ελβετούς οι Αυστριακοί αλλά και πολλοί Ολλανδοί δεν ήταν ότι καλύτερο έχουμε δει. Έγιναν αρκετά σκηνικά, που έτυχαν σε διάφορα άτομα της παρέας σε διαφορετικές φάσεις, για τα οποία δεν αξίζει να γράψω εδώ, απλά το αναφέρω για να τονίσω ότι το συμπέρασμα δεν προέκυψε από μεμονωμένα συμπεράσματα.

Σε ότι αφορά τις τιμές δεν μπορώ να πω ότι είναι ιδιαίτερα φθηνά ούτε ακριβά. Το Σαλέ βγήκε περίπου 350 € το άτομα για 6 βράδια. Το Ski pass κόστισε198 € για 5 ημέρες με την δυνατότητα αυτές οι 5 ημέρες να μην είναι συνεχόμενες. Προσωπικά μου έδωσαν την εντύπωση ότι και τον αέρα που αναπνέω τον πληρώνω. Το φαγητό στο βουνό ήταν μέτριο και πανάκριβο. Προτιμήστε τις Αυστριακές ταβέρνες στο χωριό, έχουν πολύ νόστιμο φαγητό. Οι τιμές είναι τσουχτερές αλλά τουλάχιστον τρως καλά. Το Σαλέ έχει δική του κουζίνα, ψυγείο κλπ. Μπορείς εύκολα να αγοράσεις από το super market υλικά και να τρως σπίτι για να γλιτώσεις έξοδα. Αν είστε μεγάλη παρέα δεν είναι κακή ιδεά.

Το Soelden είναι καλός προορισμός για αρχάριους, μεσαίους αλλά κι έμπειρους Skier/Snowboarder. Το χωριό είναι τυπικό Αυστριακό. Το σημαντικότερο είναι η καλή παρέα, κι αυτήν την είχαμε, έτσι όλα τα άλλα έγιναν από μόνα τους ροζ

Two days I went for the first ride of the season. I wanted to buy a new board, although my current one is acceptable (I guess) since 2008. I always wanted the Burton 2008/09 Custom ICS model but since I found none in Blue-tomato’s online store the last season, I’ve lost every hope of getting that specific design.

However, I’ve found a 1.56 cm Burton Custom at Amazom.co.uk on-line store! I didn’t think of it twice and on Saturday, before going to mountain Falakro I ordered the board + bindings. I’ll post some pictures as soon as I get them! I can’t wait to ride a new board… I’m riding my old Oxygen board since 2002. Although I own the board 7 years or so, I started getting seriously interested in snowboarding after 2007 trip to Grindelwald.

Last year I start working at some simple “jibbing” exercises. The thing is that, at my level, I can easily get up and down on every single snow-track I’ve been. However it’s not funny, not even close getting up and down. Maybe for people in Austria/Italy/Swiss it’s fine… With these huge tracks all over their (amazing) Alpine mountains, but it’s not like that where I live.

So, when you own a snowboard and not a boring pair of Ski’s, first thing you can go out of the track for some powder. But again there’s nothing that hits my adrenaline so high as a couple of twists, turns and jumps!

This years first ride went really great. It seems that last season was not so far and I hold up to my improvements. When you start trying ground tricks with the snowboard, you realise after a while that your stability on the board along with the ability to absorb small shakes increases exponentially.

However, as with all things, if you want to do them correctly, there’s the “right way” order to learn things. So when you feel really comfortable with your front foot and your rear foot, and you’re able to stop in every way and go up and down to a black-level track, you are ready to try shifting feet. You don’t have to change your stance, you just have to learn how to ride with your “behind” foot in front. It’s almost a need, in order to do ground correctly. It helps enormously because when you do a trick you can’t always tell if you’re gonna need to ground the board with your “correct” foot in front or behind… It’s the most common problem most snowboarders that try jumps or small 180′s face.

I can’t wait for next weekend to ride on the snow again. Thank God we have two mountains near by, so I may go to Bansko for the weekend… Bigger mountain more interesting tracks and (probably) better snow. If it’s not possible, I’ll stick to Falakro.

Εχθές το βράδυ ένας από καλύτερους φίλους μου σημείωσε μια εξαιρετική επιτυχία. Τερμάτισε στον υπερ-μαραθώνιο Παρανεστίου. Ο Νίκος, τα κατάφερε και τερμάτισε τα (περίπου) 104 χιλιόμετρα σε 14 ώρες44 λεπτά και 2 δευτερόλεπτα. Δεν είναι κάτι απλό. Ο Νίκος έκανε περίπου έναν χρόνο προπόνηση και πήρε μέρος σε πολλούς μαραθώνιους πριν καταφέρει να κάνει αυτόν τον άθλο.

Πέρυσι τέτοια εποχή είχε μείνει εκτός στο 38 χιλιόμετρο, λόγο ενός τραυματισμού που είχε στο δεξί πόδι. Ήταν σε μεγάλο ποσοστό και η απειρία του, η αλλαγή ρυθμού είναι κακή σε τέτοιου είδους αγώνες, γιαυτό χρειάζεται εμπειρία πριν καταφέρεις να τερματίσεις σε μια τόσο μεγάλη διαδρομή.

Η διαδρομή αυτή καθεαυτή, από όσο έμαθα, είναι υπέροχη και τα τοπία φανταστικά. Περνάς μέσα από το δάσος Καράντερε. Το βράδυ όμως, μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνο αν είσαι μόνος. Υπάρχουν μέρη μέσα στο δάσος από τα οποία οι δρομείς περνούν μόνοι τους ένας ή δύο κάθε 40 λεπτά. Δεν είναι ευχάριστο πράγμα να είσαι μόνος σου στην μέση του πουθενά.

Από όσα μοιράστηκε ο Νίκος μαζί μας, μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση η συλλογή άγριων ζωών που είδε. Ανάμεσα στα άλλα είδε κι ένα πανέμορφο αρσενικό ζαρκάδι!

Στο τέλος της διαδρομής φαινόταν κουρασμένος, αλλά όχι τόσο όσο περιμέναμε να είναι. Ποιο πολύ έμοιαζε ζαλισμένος παρά κουρασμένος.

Πολύ καλά λόγια έχω ακούσει από όλους, για την δήμαρχο Παρανεστίου η οποία κρατάει τον θεσμό σε ψηλό επίπεδο. Δεν γνωρίζω προσωπικά, όμως η φήμη της είναι πολύ καλή. Δεν είναι λίγοι αυτοί που άκουσα να λένε τα καλύτερα για αυτήν. Σπάνια το ακούς αυτό για ένα πολιτικό πρόσωπο. Ευτυχώς υπάρχουν κι εξαιρέσεις που κρατούν την ελπίδα ζωντανή.

Εύχομαι καλή επιτυχία στον Νίκο & κάθε ευτυχία γιατί την αξίζει!

Well, a tribute to my favourite player. I am an AC Milan fan. I did not see Van Basten play, neither Ronaldo (the Brazilian). For me this is the best player I’ve seen so far playing. The best match I can remember, one of the many to tell the truth, is the defeat in Manchester, in the 2007 season. Kaka proved to be the best player in the world. Later he dismissed ManU in Milan by 3-0. United has annihilated by “Milan Giants”. That’s what our team was called at the time by the UK Media.

Oustanding Kaka! I’m quite positive you’ll be the No1 for long time…