Ευροεκλογές 2009
Πέρασαν κι αυτές οι Ευρωεκλογές Η αποχή έφτασε στο ιστορικό 47%, ένας στους δύο Έλληνες δεν ψήφισε, πράγμα που σημαίνει ότι ένα μεγάλο ποσοστό επέλεξε να διαλέξουν οι άλλοι, αυτοί που ξέρουν καλύτερα, την γνώμη του.
Ενδιαφέρων αποτέλεσμα, ειδικά αν πούμε ότι ήμαστε στα μισά μιας κρίσης. Τελικά, μόνο κρίση δεν βλέπω. Αν είχαμε πραγματική κρίση θα είχαν πάει στις κάλπες ένα ποσοστό 95-98%. Αυτό σημαίνει κρίση, το αποτέλεσμα αυτό δηλώνει απλή αδιαφορία. Εξαιρετικό το άρθρο στο blog G700. Η γενιά λοιπών των G700 ψήφισε φραπέ. Έχω φίλους που έχουν ισχυρή πολιτική άποψη και επέλεξαν διακοπές στην Χαλκιδική αντί μια ψήφο. Την επόμενη φορά που θα τους ακούσω να διαμαρτύρονται φυσικά, η αντιμετώπιση θα είναι χειρότερη από αυτήν της κακιάς πεθεράς.
Πρέπει να το χωνέψουμε τελικά, έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει. Δυστυχώς αυτοί που δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να ψηφίσουν είναι οι δύο τάξεις που δεν θα έπρεπε να ψηφίζουν: οι ηλικιωμένοι & οι διαπλεκόμενοι. Συνήθως πάνε μαζί αυτά τα δύο.
Διαπλεκόμενοι είναι αυτοί που έχουν άμεσο προσωπικό κέρδος, με την νίκη του ΧΥ κόμματος. Ισχύει για τα δύο πρώτα κόμματα που έχουν τα τσιράκια τους σε κάθε πόλη αλλά ισχύει και για το ΚΚΕ, το ΛΑΟΣ, κλπ. Είναι το Ελληνικό “σοσιαλιστικό” σύστημα. Δεν νομίζω ότι λέξεις όπως “Δεξιά“, “Αριστερά“, “Σοσιαλισμός” σημαίνουν κάτι. Γι αυτό ακριβώς θέλω να αλλάξω το σύστημα και να σταματήσω τον δικομματισμό. Δεν με ενδιαφέρει αν αυτός που θα έρθει από πίσω θα αλλάξει τα πράγματα ή θα είναι χειρότερος. Απλά δεν μου αρέσει καθόλου το τοπίο.
Οι ηλικιωμένοι είναι αυτοί που ψηφίζουν όχι με βάση το τι γίνεται, αλλά με βάση το τι έγινε το 1920, τι έπαθε η γιαγιά τους ή ο παππούς όταν ήταν μικροί. Ήταν αριστερός και του έκαναν την ζωή πατίνι οι δεξιοί; “Να μου κοπεί το χέρι αν ψηφίσω ποτέ δεξιά! Ξέρω τι έκανα οι δικοί σας!“, κι αντίστροφα φυσικά. Οι περισσότεροι αγνοούν ότι υπάρχουν κι άλλες επιλογές και δεν θα μάθουν ποτέ, αφού είναι τόσο πεπεισμένοι για τα ακλόνητα επιχειρήματα της πολιτικής τους πεποίθησης! Κανείς δεν μπήκε στην διαδικασία να τους πει ότι ο εμφύλιος τέλειωσε κάπου εκεί, όταν πέθανε ο παππούς τους… Γίνομαι κυνικός; Τότε αυτοί τι γίνονται; Απλά ηλίθιοι; Κι ως γνωστών οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι!
Αν συνέβαινε όμως μόνο στην Ελλάδα θα ήμουν ευχαριστημένος, αρκετά ευχαριστημένος, για να πω πως, εντάξει θα μας βάλουν φρένο οι Ευρωπαίοι. Δυστυχώς στην Γαλλία συνεχίζουν να στηρίζουν τον Σαρκοζί που είναι τσιράκι Αμερικανικών συμφερόντων. Από την μια του αρέσει να κοκορεύεται για το Γαλλικό μοντέλο τώρα που η Αγγλία και οι ΗΠΑ έπιασαν πάτο, ως οικονομικό μοντέλο, αλλά από την άλλη δεν χαλάει χατίρι στους κύριους χρηματοδότες τους και περνάει νόμους που καταπατούν βασικές ελευθερίες του πολίτη όπως το HADOPI.
Στην Ιταλία η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Στην πρώτη μορφή σύγχρονης δικτατορίας η χώρα-ντροπή της Ευρώπης με τον πρωθυπουργό-τσίρκο και το δικηγορικό του επιτελείο για βουλευτές, έδωσαν τέτοιο ρεσιτάλ δύναμης, που παρά τα γνωστά σκάνδαλα, οργίων στην βίλα του, λίγες μέρες μετά την ηθική στάση του απέναντι στο θέμα της Eleonora Englano, κατάφερε να αποσπάσει μεγάλο ποσοστό ασφαλείας, αρκετές μονάδες πάνω από τα άλλα κόμματα. Φυσικά εδώ και πολλά χρόνια, κανείς δεν γνωρίζει τον πολιτικό του αντίπαλο στις εκλογικές αναμετρήσεις. Οι άλλοι απλά δεν υπάρχουν στο Berlusconistan.
Οπότε ας δούμε και την θετική πλευρά των πραγμάτων. Ένα μικρό κόμμα στην Σουηδία και το αντίστοιχο του στην Γερμανία, τα πήγαν περίφημα. Να κι ένα κόμμα που πρεσβεύει κάτι ορθολογικό: την ελευθερία στο διαδίκτυο. Το Pirate Party κατάφερε να αποσπάσει 1 θέση για την ώρα, στο Ευρωκοινοβούλιο αν και το πιο λογικό είναι να πάρει δύο θέσεις έως το τέλος του 2009. Το αντίστοιχο κόμμα στην Γερμανία κέρδισε αρκετές ψήφους έτσι ώστε να χρηματοδοτηθεί από το κράτος για τις επόμενες εκλογές. Πράγμα που σημαίνει ότι θα είναι σαφώς ενισχυμένο στο μέλλον.
Αν υπήρχε δυνατότητα να ψηφίσω το συγκεκριμένο κόμμα από Ελλάδα, που λογικά θα έπρεπε να υπάρχει, αφού δεν υπάρχει κάτι που να με αντιπροσωπεύει σε μεγάλο ποσοστό εγχώρια, θα έπρεπε να μπορώ να ψηφίσω στο εξωτερικό.
Εν Ελλάδι υπάρχουν μικρά πολιτικά κόμματα όπως η Φ. Σ. του κ. Περλίκου, οι Οικολόγοι Πράσινοι του κ. Τρεμόπουλου και άλλα νέα κόμματα της Αριστεράς τα οποία δεν γνωρίζω, αλλά σίγουρο κάτι παραπάνω θα έχουν να πουν από την κ. Παπαρήγα και τον κ. Τσίπρα που προσγειώθηκε σαν πυροτέχνημα. Υπάρχουν κι άλλα μικρά κόμματα τα οποία θα μπορούσα να έρθουν στο προσκήνιο. Όχι όμως με το 47% της αποχής.
Θα προτιμούσα να είχαμε 5% ποσοστό αποχής κι ας ψήφιζαν όλοι ΠΑΣΟΚ η ΝΔ. Αλλά το να βλέπω αδιαφορία από τους νέους που υποτίθεται ότι βγαίνουν μόνο για να τα σπάσουν, να διαμαρτυρηθούν, είναι εξωφρενικό…
Το μήνυμα που πήραν τα ΜΜΕ ήταν μήνυμα διαμαρτυρίας. Προσωπικά, το μόνο μήνυμα που εξέλαβα ήταν αυτό του STAR Channel: “Ψηφίζω Μύκονο“. Ε ψήφισε Μύκονο, είναι δικαίωμα σου. Θα ήθελα να αναφέρω το εξής ποίημα του Martin Niemoller, διότι πιστεύω ότι έρχονται άσχημες ημέρες για την δική μου γενιά και οι περισσότεροι νέοι πλέουν σε πελάγη ανοησίας…
- “In Germany, they came first for the Communists, And I didn’t speak up because I wasn’t a Communist;
- And then they came for the trade unionists, And I didn’t speak up because I wasn’t a trade unionist;
- And then they came for the Jews, And I didn’t speak up because I wasn’t a Jew;
- And then… they came for me… And by that time there was no one left to speak up.”
Related posts:
- Υπερμαραθώνιος Παρανεστίου 2009 Εχθές το βράδυ ένας από καλύτερους φίλους μου σημείωσε μια...
Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.
Tweet
Τώρα αν σου πω ότι συμφωνώ με το 99% (για να μην είμαι και υπερβολικός
) όσων γράφεις; Ειδικά δε για τους ηλικιωμένους πρέπει κάτι να γίνει όντως: στο πολιτικό τους “σύμπαν” υπάρχουν μόνο η “δεξιά” (ΝΔ) και η “αριστερά” (ΠΑΣΟΚ). Αν τους μιλήσεις για κάτι άλλο θα ‘χεις…μπλε οθόνη!
Εγώ τα βάζω περισσότερο με τους “δικούς μας” όμως. Δε γίνεται για παράδειγμα να ‘σαι φοιτητής σε ΤΕΙ, να ‘χεις του κόσμου τα παράπονα για την ποιότητά του και όταν έρχεται η ώρα να κάνεις κάτι να λες “έλα μωρέ τώρα, και που θα ψηφίσω τί θα αλλάξει;”. Απλά δεν γίνεται.
Στην αρχαιότητα δεν ήταν μαγκιά το να μην ασχολείσαι με την πολιτική. Αν ήσουν δηλαδή απλά “ιδιώτης” γινόσουν αντικείμενο χλευασμού (εξ’ού και το αγγλικό “idiot” που σημαίνει “ηλίθιος” και όχι “γαμάτος”)…
Ελπίζω να γίνουν περισσότεροι αυτοί που έχουν το ίδιο σκεπτικό. Το τραγικό είναι ότι δεν ψήφισαν άτομα τα οποία πολιτικολογούν συχνά-πυκνά και καταριούνται το σύστημα.
Είναι τραγικό πραγματικά, είναι τραγικό να γυρίζει ο κόσμος ανάποδα και να πηγαίνει το 47% στις παραλίες για μπάνιο.
Μήπως κύριοι του ΚΚΕ, είναι καιρός πιά να πάρετε την πρωτοβουλία δημιουργίας ενός πανίσχυρου καταναλωτικού συνεταιρισμού, που να διαπραγματεύεται από θέση ισχύος – για τα μέλη του – τις τιμές των καταναλωτικών αγαθών με τους επιχειρηματίες, οι οποίοι θα αρχίσουν να κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο τώρα τις επιχειρήσεις τους;
Ωραία τα παχιά σας λόγια κυρία Παπαρήγα στη συγκέντρωση της 15 Μαϊου στο Πεδίο του Άρεως.
Συμφωνώ μαζί σας στο «να πληρώσει η πλουτοκρατία». Όμως δεν προτείνετε κάτι πρακτικό. Αφήνετε τους οπαδούς σας με συρρικνωμένους μισθούς, να διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας.
Εκτός από λόγια, γιατί δεν παίρνετε μέτρα;
Γιατί θέλετε να επαναλάβετε τα ίδια λάθη της μονολιθικότητας και της συνθηματολογικής απραξίας που κάνατε και την περίοδο του 1944-1947, που είχατε τη δύναμη να επιβάλετε τη λύση που θέλατε μέσω των πανίσχυρων συνδικάτων σας και επιμείνατε στη «μάχη εκ παρατάξεως» του Ζαχαριάδη;
Γιατί δεν δημιουργείτε ένα πανίσχυρο «Καταναλωτικό Συνεταιρισμό του ΚΚΕ» με κάρτα των μελών του που θα εξασφαλίζει – μετά από διαπραγμάτευση από θέση ισχύος του ΚΚΕ με τους επιχειρηματίες – στα μέλη του, δηλαδή όσους Έλληνες πολίτες θελήσουν να γραφτούν, φτηνότερης τιμές ή άτοκες δόσεις σε όλα τα βασικά αγαθά, που κινδυνεύουν να ανέβουν απελπιστικά και να καταστρέψουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό των μισθoσυντήρητων και χαμηλοσυνταξιούχων;
Ποιος επιχειρηματίας – τώρα που κινδυνεύει να βάλει λουκέτο – θα έλεγε «όχι» σε μια τέτοια δελεαστική πρόταση εκ μέρους του «Καταναλωτικού Συνεταιρισμού του ΚΚΕ», αφού θα προσήλκυε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες, μόνιμα ή έστω και ευκαιριακά μέλη του Καταναλωτικού Συνεταιρισμού;
Θα μπορούσε έτσι να υλοποιήσει το ΚΚΕ έστω και μέρος του προγράμματός του για «απάντηση του λαού στην πλουτοκρατία».
Θα έσωζε εκατοντάδες ή και χιλιάδες επιχειρήσεις από το λουκέτο.
Θα έδινε ελπίδα και λύση στο πρόβλημα των μισθοσυντήρητων που δεν έχουν φωνή (εκτός αν θεωρείτε ότι έχουν «φωνή» σαν και αυτή της διαδήλωσής σας στο Πεδίο του Άρεως – αραία, αραία για να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης).
Μήπως δεν φτάσαμε ακόμα στο χάλι της Αργεντινής (όπως φαίνεται στο βίντεο http://www.larisaportal.gr/diafora/argentina.php) για να πάρετε μια απόφαση προς την κατεύθυνση αυτή με τους «ευέλικτους μηχανισμούς της ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής και των λοιπών οργάνων του κόμματός σας.
Η ιστορία του Κ.Κ.Ε. ήταν μια ιστορία αποκλειστικά χαμένων ευκαιριών και λάθων επιλογών κυρία Παπαρήγα. Απλά δεν πρόκειται να το παραδεχτούν και να σας το εισηγηθούν αυτοί που είναι δίπλα σας, που νομίζουν ότι ζούν στο 1918. Αν δεν κουνηθείτε εσείς κυρία Παπαρήγα για να προστατέψετε τον απλό πολίτη που συνθλίβεται οικονομικά, μπορεί να κάνει την κίνηση αυτή κάποιο άλλο κόμμα, όπως το ΛΑÓΣ με τον πανέξυπνο Καρατζαφέρη και σκεφτείτε μετά τι ντροπή (Qué figura, qué figura!)
Κουνηθείτε κυρία Παπαρήγα (Move your head out of hour arse!).
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΕΔΩΣΕ:
• Παρακαλώ πέστε μου:
Πώς είναι δυνατόν να μετατραπεί ένας Σύλλογος Συνταξιούχων, λ.χ. ο Σύνδεσμος Συνταξιούχων Διπλωματικών Υπαλλήλων, σε καταναλωτικό Συνεταιρισμό, που να πετυχαίνει είτε άτοκες δόσεις σε αγαθά ή και ειδικές χαμηλές τιμές στα μέλη του;
Τι διαδικασία ακολουθείται; Τι σχετικά νομικά κείμενα υπάρχουν;
Με τι επιχειρήματα και με τι δεδομένα μπορεί κανείς να κάνει μια απόλυτα πειστική εισήγηση στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου;
•
baskin
Μαΐου 8th, 2010 on 19:59
Θέτετε ένα σύνθετο και σημαντικό θέμα. Δεν γνωρίζω τα νομικά κείμενα, αλλά πιστεύω ότι οι μηχανισμοί που αναφέρετε δεν χρειάζονται ιδιαίτερη νομική υπόσταση για να λειτουργήσουν.
Το θέμα είναι κατ’ εμένα η συνειδητοποίηση της ισχύος του καταναλωτή ειδικά όταν συνεταιρίζεται. Πιστεύω ότι απλά χρειάζεται απαγκίστρωση από τον διακοσμητικό ρόλο που έχουν όλοι οι σύλλογοι και απευθείας επαφή και διαπραγμάτευση με τις επιχειρήσεις. Επιβράβευση αυτών των επιχειρήσεων που συμμετέχουν και απομόνωση των καρτέλ με ταυτόχρονη ανάπτυξη καταναλωτικής κουλτούρας.
Πολύ καλά τα λες, αλλά δεν νομίζω ότι η Παπαρήγα (η καλή) διαβάζει αυτό το blog