HADOPI: το δώρο του Sarkozy
Πριν από λίγες ώρες πέρασε το χειρότερο νομοσχέδιο στην Ευρωπαϊκή ιστορία του διαδικτύου, στην Γαλλία. Ο νόμος HADOPI πήρε σάρκα και οστά. Πλέον όλοι οι πολίτες της Γαλλίας θα είναι υπό στενή παρακολούθηση, δεν θα έχουν το δικαίωμα του προσωπικού απορρήτου στις συνδέσεις internet. Πλέον ο ISP στην Γαλλία είναι αυτός που αποφασίζει πότε και ποιος έχει το δικαίωμα να μείνει on-line και ποιος όχι. Όποιος κριθεί από την ομάδα HADOPI ότι κατεβάζει παράνομα, θα δεχθεί 3 emails, ένα για κάθε φορά που κατεβάζει κάτι παράνομο. Μετά την τρίτη φορά, θα πηγαίνει στο δικαστήριο ενώ θα κόβεται αυτόματα η σύνδεση Internet. Δεν υπάρχει ανάγκη από ένταλμα. Το Three Strikes του Sarkozy είναι πλέον πραγματικότητα.
Αυτό που απομένει να δούμε, είναι πως θα αντιδράσει η Γαλλική διαδικτυακή κοινότητα. Δεν εννοώ απαραίτητα με απεργίες. Έως σήμερα, ο διαδικτυακός πολίτης, δεν ανησυχούσε πολύ για την ασφάλεια του, αν και τα εργαλεία υπήρχαν. Οι μόνοι χρήστες με τους οποίους έχω ανταλλάξει PGP κλειδιά είναι, κάποιοι φίλοι που έχουν GNULinux ή BSD συστήματα. Είναι άνθρωποι που ανησυχούν για την ασφάλεια τους. Πόσοι όμως από αυτούς που χρησιμοποιούν το διαδίκτυο ανησυχούν πραγματικά;
Ο Jérôme Bourreau Guggenheim, το πρώτο κατά-λάθος θύμα του HADOPI, πλήρωσε με την εργασία του την διαφορετική άποψη του, επί του θέματος. Αν είχε κάνει χρήση ενός αλγόριθμου κρυπτογράφησης όμως, θα είχε ακόμη την δουλειά του! Το ισχύει για τις επικοινωνίες www και p2p. Αν γίνει σωστή χρήση της κρυπτογραφίας είναι δύσκολο να ξέρει κάποιος τι ακριβώς περνάει από την γραμμή του χρήστη.
Αν την κρυπτογραφία την χρησιμοποιεί ένας χρήστης και μόνο, τότε αποτελεί τον μεγαλύτερο στόχο. Εάν την χρησιμοποιεί όμως η πλειοψηφία των χρηστών του διαδικτύου όμως, και γίνει το standard στις επικοινωνίες, τότε θα έχουν πολύ δύσκολο έργο όλοι όσοι μας “παρακολουθούν”. Οπότε, ίσως τελικά, ο Sarkozy χωρίς να το θέλει έσπρωξε τους Γάλλους προς την σωστή κατεύθυνση.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι αυτοί οι νόμοι είναι απλά λάθος. Η νοοτροπία και οι νόμοι του copyright που ίσχυαν του 1970 δεν μπορούν να ισχύουν στην κοινωνία του 2010. Απλά οι εταιρίες μουσικής παραγωγής δεν θέλουν να χάσουν την πίτα, και σκαρφίζονται ότι μπορούν για να αυξήσουν τα υπερκέρδη. Αισχρό να συμβαίνει αυτό σε περίοδο κρίσης. Αλλά ίσως είναι το καλύτερο, και ίσως ξέρετε είναι η καλύτερη δυνατή χώρα για να πολεμήσει – να τα σπάσει όλα αν χρειαστεί – κάτι τέτοιο. Αρχικά, πολλοί δεν θα καταλάβουν τι συμβαίνει. Αργότερα όμως, όσο η υπόθεση θα αρχίσει να ενοχλεί τους νέους, και να παίρνει δημοτικότητα, δεν νομίζω ότι θα το ανεχτούν οι Γάλλοι. Άλλωστε το πρώτο θύμα του HADOPI δεν ήταν ένας νεαρός που κατέβαζε και πουλούσε παράνομα μουσική, ήταν ένας άνθρωπος που είχε αντίθετη άποψη με το σύστημα.
Αναρωτιέμαι αν έχει σκεφτεί ο Sarkozy τι θα γίνει αν χάσει τις εκλογές κι ο επόμενος πρωθυπουργός χρησιμοποιήσει αυτό το σύστημα για να του κάνει την ζωή κόλαση και δημοσιοποιεί “κατά λάθος” πάντα, την αλληλογραφία του.
Οπότε ίσως πρέπει να ευχαριστήσουμε τον κ. Sarkozy που θα ξυπνήσει τον κόσμο για να αρχίσει να χρησιμοποιεί τεχνολογίες που είδη υπάρχουν και τις αγνοούν οι περισσότεροι επειδή “βαριούνται“.
No related posts.
Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.
Tweet
Το θέμα δεν είναι οτι βαριόμαστε αλλά οτι δεν έχουμε το know-how για να κρυπτογραφούμε τα emails και τα downloads μας. Αν θέλεις γράψε μας ένα άρθρο για το πως γίνεται.
Μάλλον έχεις δίκιο Γρηγόρη. Θα γράψω ένα howto μόλις έχω χρόνο, για όλα τα λειτουργικά συστήματα. Επειδή, θεωρώ αυτονόητα τα θετικά που προσφέρει η κρυπτογράφηση, δεν έχω μπει ποτέ στην διαδικασία να γράψω ένα αναλυτικό άρθρο.
Τώρα όμως, θα το κάνω, μόλις βρω ελεύθερο χρόνο.
μπορεί οι εταιρίες να έκαναν υπερκέρδη αλλά αυτό δεν είναι άλλοθι για την κατά συρροή κλοπή των καλλιτεχνικών καρπών χιλιάδων ανθρώπων ούτε άλλοθι γιά τους providers που χρησιμοποιούν την πειρατία σαν δόλωμα γιά να μαζεύουν πελάτες.
Παναγιώτη έχεις απόλυτο δίκαιο. Μόνο που το θέμα με την βιομηχανία διασκέδασης είναι ότι θέλει να κρατήσει πάση θυσία ένα status quo το οποίο αρμόζει περισσότερο στο 1980 κι όχι στο 2009.
Θα σε παραπέμψω σε κάποια άρθρα που έχει γράψει ο Cosmix.
One in Ten Thousand
Πολιτιστική Κληρονομιά, ‘Πειρατεία’ και ΟΠΙ
Those idiots
Copyright in public domain
Μην σταθείς στα άρθρα του, ακολούθησε τα links στα οποία αναφέρεται. Αν έχεις παραπάνω χρόνο ρίξε μια γενικότερη ματιά στο search music από το Blog του.
Βλέπεις, το ζήτημα είναι να πάρει η μουσική, οι ταινίες την αξία που τους αναλογούν για το διάστημα που τους αναλογεί, με τα σημερινά δεδομένα.
Επίσης κάποια ζητήματα δεν πρέπει να λύνονται μονόπλευρα, όπως κάνει χρόνια η RIAA και η MPAA.
Η πειρατία δεν πρόκυται να σταματήσει με αυτόν τον τρόπο. Να είσαι σίγουρος ότι οι πειρατές, κατέχουν τις γνώσεις για να αποφύγουν τις αρχές. Μόνο τα μικρά ψάρια πιάνονται.
Πάντως προσωπικά, το θέμα μου είναι ότι στον βωμό της καταπολέμησης οποιασδήποτε μορφής πειρατίας ή παρανομίας δεν δέχομαι να μου στερούν την ελευθερία. Θα είμαστε όλοι παράνομοι δηλαδή μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, επειδή οι αρχές είναι ανίκανες (ή δεν θέλουν) να κάνουν σωστά την δουλειά τους;
Όσο για την διαχείριση ενός τέτοιου εργαλείου, οι Γάλλοι μας απάντησαν είδη με την υπόθεση του Jerome.