Σκοπέτο και iPod = L.F.E.
Wednesday, February 27th, 2008Disclaimer: Δηλώνω ρητά ότι, οτιδήποτε διαβάσετε σε αυτό το post δεν έχει καμιά σχέση με τον κάτοχο της ιστοσελίδας ο οποίος είναι φαντάρος και δεν έχει ουδέποτε, μα ουδέποτε παραβεί τα καθήκοντά του για οποιονδήποτε λόγο όσο “διέγαγε σαν πιστός και τίμιος στρατιώτης”! οεο!
Δεν θέλει και πολύ, ένα iPod μια καλή playlist και η σκοπιά γίνεται ανεκτή. Τα δίωρα φαίνονται αστεία μπροστά στα τρίωρα που έκανα για πολλούς μήνες. Υπάρχει σύστημα, δεν σκέφτεσαι ποτέ την επόμενη ώρα, την ώρα που πέρασε, δεν μετράς ποτέ σε λεπτά… Η ακόμη καλύτερα δεν μετράς. Απλά υπολογίζεις τα μισάωρα. Έτσι έλεγε ένας φίλος μου στο κέντρο. Δεν είχε άδικο, αν κι ακούγεται ανόητο για έναν φαντάρο έχει νόημα. Τόσες ώρες που θα λιώσει το κορμί σου, κοιτώντας στην περίπτωση μου βαρέλια, δέντρα, την Κομοτηνή εξ αποστάσεως 14 χιλιομέτρων παλιότερα… Δεν είναι καθόλου κακή ιδέα να μετράς τα μισάωρα. Αν μπορούσα να σταματήσω και το μυαλό μου. Να το βάλω σε idle mode σαν τους επεξεργαστές θα ήταν υπέροχο.
Η μουσική στην σκοπιά απαγορεύεται δια ροπάλου. Περνάς στρατοδικείο αν σε πιάσουν, αλλά αν δεν σε πιάσουν περνάς πολύ όμορφα. Ειδικότερα τις κρύες νύχτες, που έχει ξαστεριά. Λίγο οι U2, λίγο το ολόγιομο φεγγάρι και η φαντασία σου οργιάζει. Αναμνήσεις, πολλές αναμνήσεις χωρίς αρχή και τέλος, κι όλες έχουν την δική σου εκδοχή, την ευχάριστη, την ρομαντική, την άγρια… Ο Bono τραγουδάει:
It’s no secret that the stars are falling from the sky…
It’s no secret that our world is in darkness tonight…
κι έχεις την εντύπωση ότι φιλούσε κι αυτός σκοπιά κοιτώντας το ίδιο φεγγάρι. Σκοπιά δεν φιλούσε σίγουρα, αλλά ευτυχώς αναφέρεται στο ίδιο φεγγάρι με αυτό που βλέπεις… Οι στίχοι που ακούς και σου αρέσουν είναι μόνο η αρχή, μετά το μυαλό ξεφεύγει, ταξιδεύει και δεν μπορείς να το μαζέψεις, τόσο που όταν καταλάβεις ότι έχει το τραγούδι, θέλεις να γυρίσεις τον χρόνο πάλι πίσω… Απίθανο κι όμως…
Θυμάμαι τον πρώτο καιρό που ήμουν στην Κομοτηνή, στην μονάδα που μετατέθηκα μετά το κέντρο, ότι έχει ένα φυλάκιο κάπου 10 λεπτά με τα πόδια από τον θάλαμο. Ήταν καλοκαίρι όταν πήρα την μετάθεση, τέλη Ιουνίου. Μετά από δύο μήνες είχα γνωριστεί με παιδιά και στελέχοι. Ήξερα που έπρεπε να είμαι χύμα και που όχι, είχα μάθει τις συνήθειες του Διοικητή και των στελεχών πολύ γρήγορα. Ήμουν αρκετά δημοφιλής λόγο του επιθέτου μου έτσι κι αλλιώς… Στο φυλάκιο λοιπόν, οι σκοπιές αρχίζανε από τις 12:00 το βράδυ, τρίωρα. Τον πρώτο καιρό, ένιωθα πραγματικά πολύ άσχημα εκεί πάνω μόνος μου. Αν και ήταν ένα μέρος που μπορούσες να χαλαρώσεις μόνος σου, τρεις ώρες είναι πάρα πολλές. Το φυλάκιο ήταν σε ένα πολύ ψηλό σημείο, από την μια μεριά έβλεπες όλο το στρατόπεδο χαμηλά και ψηλά το πόρτο Λάγος ενώ από την πίσω μεριά φαινόταν απομακρυσμένα αλλά καθαρά τα φώτα της Κομοτηνής. Είχα την άνεση της καρέκλας και του iPod. Έτσι κι αλλιώς ήσουν τέρμα Θεού ξεχασμένος. Αν ερχόταν ο οποιοσδήποτε μέσα στην νύχτα θα τον έβλεπες από χιλιόμετρα. Ακόμη και την πύλη την έβλεπες πολύ καθαρά, ειδικά όταν είχε φεγγάρι, ήταν σχεδόν ημέρα. Μετά τις 12:30 στην μονάδα δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα. Το πολύ να άκουγες από μακρυά τις συζητήσεις της εφόδου… Τίποτε άλλο. Εγώ λοιπόν κι ο φίλος μου Αστέρης αρχίζαμε την συναυλία. Δεν ξέρω τι ακριβώς έκανε ο Αστέρης αλλά εγώ, γυρνούσα το όπλο ανάποδα, για να μοιάζει περισσότερο με μικρόφωνο, κι άρχιζα, μονάχους-μονάχους:
Oh, Hi! I just died in your arms tonight, it must have been something you said…
εννοείτε ότι έπαιζα πολύ Depeche Mode και 60’s σαν το Runnaway, πάρα πολύ Frank Sinatra… Ξέρετε μωρέ.. “My Way” κτλ… Τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να το κλείνω το κομμάτι με το “I sing it, my way…” γιατί είναι σίγουρο, ότι ήταν εντελώς “my way”
