Straight Story [Movie] and Gay stories

Σήμερα είχα την τύχη να παρακολουθήσω μια πολύ ενδιαφέρουσα Ελληνική ρομαντική κομεντί, “Straight Story”. Η ταινία είναι λίγο ιδιόμορφη, εξ αρχής. Θα σας ξενίσει λίγο στην αρχή, μέχρι να συνηθίσεις την εναλλακτική πραγματικότητα της! Η ιδέα είναι ιδιοφυέστατη γιατί έτσι, ο θεατής μπαίνει απευθείας στον ρόλο του πρωταγωνιστή, ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα ήταν δύσκολο για τους περισσότερους να την απολαύσουν. Βάζω εμένα πρώτο από όλους! Η πρωταγωνίστρια είναι φανταστική. Βέβαια, αυτό το λέω όχι μόνο γιατί είναι πανέμορφη σαν γυναίκα, αλλά γιατί είναι ακριβώς στο στυλ γυναίκας που μου αρέσει. Και ο Άνθιμος Ανανιάδης είναι πολύ καλός στον ρόλο του πρωταγωνιστή.

Πέρα από τις κωμικές καταστάσεις που εμφανίζει, η ταινία δίνει τροφή για σκέψη. Αγγίζει ένα θέμα ηθικής το οποίο είναι πραγματικά δύσκολο να κρίνει κανείς, το σίγουρο είναι ότι, δεν είναι σωστό να σε κρίνουν οι άλλοι με βάση την θρησκεία ή τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις, αλλά είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις. Κι αυτό οφείλετε αποκλειστικά στο που και πως μεγαλώνεις.

Πριν πάω στο Μιλάνο για σπουδές, δεν μπορούσα ούτε να φάω από την αηδία, όταν έβλεπα έναν Gay στο διπλανό τραπέζι. Δεν είναι παράδειγμα, είναι κάτι που έχει γίνει. Από τότε που πήγα Μιλάνο, με τον καιρό έπαθα ανοσία σε οποιασδήποτε φύση ανωμαλίας. Δεν σοκάρομαι εύκολα πλέον.

Ένα περιστατικό που είχε γίνει στην Βαρκελώνη δείχνει το πόσο άλλαξα. Είχα πάει στην Ισπανία μόνος μου, με τον ΣΥ.ΦΑ. Δράμας. Ένα βράδυ, βγήκαμε με τα άλλα παιδιά. Όταν μπήκαμε στο club, φανταστικό μπορώ να πω, είδαμε δύο γυναίκες να χορεύουν γυμνές σε δύο κελιά, ο DJ ήταν ψηλό κι έπαιζε κάτι σε Latin με ηλεκτρονικές επιρροές, πολύ όμορφη μουσική. Όλοι χόρευαν (σε αντίθεση με την Δράμα όπου δεν κουνιέται φύλο στα clubs). Τα παιδιά δίπλα μου, ήταν φοιτητές Ιατρικής και Φαρμακευτικής στην Θεσσαλονίκη. Πρώτο, δεύτερο, τρίτο έτος κι ένας πιο μεγάλος από όλους μας. Σε μια φάση, ενώ χορεύαμε, είδα ότι οι δύο σταμάτησα και κοιτούσαν με το στόμα ανοιχτό. Τους μίλησα δύο φορές αλλά δεν μου έδωσαν σημασία στην αρχή, ενώ στην συνέχεια με έπιασαν και οι δύο από το χέρι για να μου δείξουν ένα πρωτόγνωρο για αυτούς θέαμα: Δύο άντρες να φιλιούνται, ένα τραβεστί να τους χουφτώνει κι από πίσω δύο γυναίκες (η μία ήταν A Class) σε λεσβιακό χορό. Μιλάμε για 100% λεσβιακό. Εγώ χαμογέλασα, έγνεψα και συνέχισα να χορεύω. Μετά από λίγο κατάλαβα ότι τα παιδιά είχαν κολλήσει και κοιτούσαν τόσο έντονα που μας πήρε γραμμή το τραβεστί. Αυτό που είδα στο πρόσωπο τους ήταν ο εαυτός μου την πρώτη φορά που πήγα στο Plastic. Όχι δεν πέρασα καθόλου καλά εκείνο το βράδυ. Έπρεπε να συνηθίσω. Αυτό το mix φωτομοντέλων, Gay, φοιτητριών που χόρευαν έξαλα, ανθρώπων που φιλιούνται, κι όχι μόνο στους πέτρινους «καναπέδες» το trash style του μαγαζιού, η δυνατή μουσική τα χαμηλά φώτα, ο έξαλλος χορός, τα κορμιά που τρίβονται έτσι ήταν too much. Είχα αράξει σε μια γωνία ντυμένος σαν Μαλάκας με το πουκάμισο και το all time classic παντελονάκι. Απορώ πως δεν έφαγα πόρτα, πως δεν φάγαμε όλοι μαζί πόρτα. Αλλά οι Ιταλοί οι φίλοι ήταν πιο προετοιμασμένοι για το θέαμα. Ήταν δεύτερο έτος. Το πρώτο έτος δεν είχα βγει σχεδόν καθόλου.

Τέταρτο έτος. Είμαστε στο G-Lounge, είναι το στέκι τους τελευταίους 4 μήνες. Πάμε τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα αν όχι τέσσερις. Στο μαγαζί έχει πάρα πολλούς Gay, μερικοί είναι φίλοι μας, άλλοι μας κολλάνε γιατί δεν ξέρουν αν είμαστε straight, γνωρίζουμε συνεχώς γυναίκες, άλλες άσχημες, άλλες όμορφες, άλλες τις ξέρουμε από το πανεπιστήμιο κι άλλες από διαφημίσεις ρούχων. Είναι φοβερό περιβάλλον. Μετά από καιρό μαθαίνω ότι G-Lounge σημαίνει Gay Lounge. So what? Who cares anymore?

Όσο δεν είναι «λούγκρες», δεν ουρλιάζουν δεν φωνάζουν, δεν προκαλούν και σέβονται τις επιλογές σου (you know I’m straight), είναι όλα καλά. Θα πιούμε και θα του γνωρίσω και τους φίλους μου. Εάν γίνει ενοχλητικός τότε είναι «ζόρικα» τα πράγματα. Αυτό που με ενοχλεί προσωπικά περισσότερο είναι ότι αλλάζουν πολύ συχνά partner, οι περισσότεροι, κι έτσι μεταδίδονται πολύ γρήγορα οι ασθένειες τύπου AIDS. Δεν είναι αστείο, γνώρισα άτομο που αργότερα κόλλησε HIV. Τον είχα δει μόνο μια φορά κι όμως, όταν το έμαθα έμεινα κάγκελο.

Γυρίζοντας στην ταινία να σας πω ότι, η σκηνή με τους C-Real και το «Επικίνδυνα σε θέλω» είναι ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. Θα πλήρωνα για την γυρίσω εγώ! Μπράβο στον σκηνοθέτη, φανταστική σκηνή, όπως θα έπρεπε να είναι με ένα τέτοιο κομμάτι στο background.

update: Watch the Video Clip at YouTube 

No related posts.