Convalesco

    Επειδή έχω βαρεθεί να ακούω ανοησίες σχετικά με το άρθρο 16, το ξεπούλημα της παιδείας και τις λοιπές ασυναρτησίες ότι τα “πτυχία θα μοιράζονται τζάμπα”, είπα να κάτσω να γράψω αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε αλλά κανείς δεν λέει. Η τουλάχιστον έτσι τα αντιλαμβάνομαι εγώ τα πράγματα, για να μην σας πέρνω και στον λαιμό μου.
    Όλα βλέπεις, στο Ελλαδιστάν, ξεκινούν από το κεντρο-κρατικό μοντέλο σοσιαλισμού που έχουμε. Γιατί καπιταλισμό, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχουμε. Αυτό το μοντέλο οικονομίας λοιπόν, έχει ως κύριο οικονομικό παίκτη το κράτος. Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις είναι κρατικές. Υπάρχει μονοπώλειο για να προστατεύει “τον καταναλωτή”. Το κρατικό μονοπώλειο, θεωρητικά, πουλάει τα προϊόντα του, στις τιμές που θα είχε το προϊών υπό κατάσταση πλήρους ανταγωνισμού (Microeconomics) αν όχι καλύτερες, γιατί φορολογήτε έτσι κι αλλιώς γι αυτό το αγαθό. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι έτσι, ο πολίτης πληρώνει το προϊόν σε τιμή μονοπωλείου αλλά και μέσω φόρων. Παράδειγματα έχουμε πολλά, το πιο εύχρηστο είναι η κινητή τηλεφωνία και ο ΟΤΕ. Παρόλαυτα, αυτό το μοντέλο οικονομίας, έχει θεωρητικά πάντα ως κεντρικό παίκτη το κράτος. Οπότε το κράτος, ελέγχει την οικονομίας μέσω των τραπεζών, την ενέργεια μέσω της ΔΕΗ, κτλ. Όλες οι μεγάλες Εταιρίες της χώρας είναι κρατικές. Επειδή η σπατάλη του δημόσιου χρήματος, είναι hobby της πληοψηφίας των σύγχρωνων πολιτικών ανά τον πλανήτη, όπου υπάρχει άφθονο, γίνονται κι άφθονες σπατάλες. Στην Ελλάδα λοιπόν, υπάρχει άφθονο λόγο του ότι όλες οι μεγάλες εταιρίες είναι κρατικές, κι υπάρχει μονοπώλειο. Η σπατάλη, δεν παίρνει μορφή μόνο άμμεσα μέσω της υπερτιμολόγησης ή της μίζας, αλλά και μέσω των πολύ ψηλών αδικαιολόγητων μισθών που έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ένας δημόσιος υπάλληλος στην Ελλάδα απολαμβάνει πολλά προνόμια που ο ιδιωτικός υπάλληλος τα ονειρεύετε. Το πιο σημαντικό, είναι η μονημότητα, αλλά δεν είναι το μόνο. Συνήθως έχει ένα περιβάλλων εργασίας χωρίς καμιά πίεση, κανένα απολύτος ανταγωνισμό, η λέξη “στοχοθέτηση” είναι άγνωστη, τα οράρια συνήθως είναι χαλαρά κτλ. Εν ολίγης ο έλεγχος είναι ημιτελής για να μην πω ανύπαρκτος. Με όλα αυτά τα προνόμια λοιπόν, είναι λογικό το όνειρο του κάθε Έλληνα να είναι μια θέση στο δημόσιο. Κι όταν λέω στο δημόσιο, εννόω σε δημόσια τράπεζά, ταμείο, υπηρεσία, κτλ. Το δημόσιο έχει καθορίσει κάποια κριτήρια, με βάση τα οποία επιλέγει τους εργαζόμενους του. Αυτά τα κριτήρ
ια είναι το ΔΙΚΑΤΣΑ, ο ΑΣΕΠ, κτλ. Είναι λογικό η αφρόκρεμα της Ελληνικής πανεπιστημιακής κοινότητας να κυνηγά μια θέση στον δημόσιο τομέα κι όχι στον ιδιωτικό. Έτσι οι καλύτεροι μαθητές μέσω ΑΣΕΠ μπαίνουν στις δημόσιες επιχειρήσεις.
    Δεδομένου της κατάστασης που περιγράφω πιο πάνω, είναι λογικό κάποιος να θέλει να προστατέψει την είσοδο του στο δημόσιο. Εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Το Ελληνικό δημόσιο, σε μια ανόητη πρωσπάθεια να κάνει (κι εγώ δεν ξέρω τι σκατά) [...] έχει θέσει όρους στην είσοδο των διαγωνιζόμενων του ΑΣΕΠ για κάποιες θέσεις. Οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να έχουν τελιώσει Ελληνικό πανεπιστήμιο κι όχι ξένο, αν είναι ξένο αλλά 3τους φοίτησης “δεν πίανετε” ενώ αν είναι 4ετούς θέλει ΔΙΚΑΤΣΑ, κτλ. Λίγο πολύ τα γνωρίζουμε όλοι. Σε περίπτωση λοιπόν που αναγνωριστούν τα ιδιοτικά πανεπιστήμια, θα έχουμε αυτο το τεράστιο πρόβλημα.. Θα πρέπει το κράτος να επιτρέψει μέσω ΑΣΕΠ την είσοδο σε φοιτητές αυτών των σχολών! Ντροπή, αίσχος! Για τον ιδιωτικό τομέα, χέστηκε η φοράδα στ’αλόνι, τι είχαμε τι χάσαμε! Τίποτα! Ολά είναι ρευστά, το ότι έχεις τελιώσει το ΑΠΘ ή το Μετσόβιο δηλώνει, ότι, θεωρητικά, έχεις πιο πολλές γνώσεις από κάποιον άλλο, αλλά πρέπει να το αποδήξεις. Το πρόβλημα είναι ότι πρέπει να αποδυκνύεις κάθε μέρα! Στο δημόσιο θα περάσεις τις “εισαγωγικές” και τέλος, είσαι καβατζομένος για μια ζωή. Βλέπετε, υπάρχει μια σημαντική διαφορά! Γιατί να μην κυνηγάμε όλοι λοιπόν, μια θέση στο δημόσιο;
    Η αγορά, κρίνει τις διάφορες σχολές, την αξία που έχουν τα πτυχία και οι σχολές κάθε μέρα. Μπορείς να πάρεις 4 πτυχία και να μην είσαι κατάλληλος για διευθύνων σύμβουλος, αν είσαι στον ελεύθερο ανταγωνισμό, η πίεση για αποτέλεσμα είναι μεγάλη. Μόνο οι ικανοί επιβιώνουν. Υπάρχουν κι αυτοί που ζουν στον αφρό, αλλά ποτέ δεν ξεπερνούν κάποιο επίπεδο, κι εν πάση περιπτώση είναι ελάχιστοι. Αν αναλογιστούμε πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι ζούνε στον αφρό θα δούμε ότι πρόκειτε για πλειοψηφία. Μα δεν είναι δική τους ευθύνη, το κράτος δημιουργεί τις συνθήκες για κάτι τέτοιο, κι είναι γνωστό πως ο άνθρωπος έχει τάση για αδράνεια.
    Οπότε πιο είναι το πραγματικό πρόβλημα ποÏ
… έχουν οι τραμπούκοι που αναφέρω σε άλλο άρθρο; Όχι τα χουλιγκανάκια, αυτοί είναι κάφροι, απλώς καταστρέφουν, είναι τα εκτελεστικά όργανα του κάθε τραμπούκου, βολεμένου. Που είναι το ξεπούλημα λοιπόν; Τι φοβούνται, τα “δωρεάν πτυχία”; Στην Αγγλία δεν υποτίθετε ότι τα δίνουν δωρεάν τα πτυχία; Θα γίνει κάτι διαφορετικό στην Ελλάδα που θα φέρει τα πάνω κάτω; Όχι. Όλα είναι στο μυαλο τους.
    Όπως είπαν και οι Doors “Your 4 room days are over baby..”, το κράτος δεν έχει πλέον χρήματα για ξόδεμα. Οι έλεγχοι από το υπουργείο οικονομίας έχουν ενταθεί στις ιδιοτικές επιχειρήσεις, για να ταίσουν τα λαμόγια του δημοσίου. Μόνο που αυτήν την φορά, δεν φτάνουν τα χρήματα, εξού και τα “καινούρια νομοσχέδια”, οι “ιδιοτικοποιήσεις” και οι λοιπές μπούρδες που αντί να γίνουν με σταθερά και γοργά βήματα, γίνονται κουτσένοντας για να μπορέσει ο “Λαός” (η εκάστοτε ομάδα τραμπούκων δηλαδή), να τα καταπιεί. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν έκανε τίποτε παραπάνω από αυτά που θα έκανε το ΠΑΣΟΚ αν βρισκόταν στην θέση της. Δεν είναι καν θέμα πολιτικής πορίας, κανένα κόμα στην Ελλάδα δεν έχει σαφή πολιτικό προσανατολισμό εκτός από κάτι τελειωμένα εξωπραγματικά κόμματα στυλ ΚΚΕ, όπου αυτά που λεν δεν τα πιστεύουν ούτε οι ίδιοι (βλέπε υπόθεση, ιδιωτικά πανεπιστήμια, κι επιλογή πανεπιστημίων για τα παιδιά των βουλευτών του ΚΚΕ). Δεν διαγράφει πορεία λοιπόν η Ν.Δ. απλώς, κάνει ότι μπορεί για να μην γίνει απότομα κανένα κρακ και γίνουμε Αργεντινή. Διότι, όταν δεν υπάρχουν χρήματα.. Έτσι πήγε η Ολυμπιακή, έτσι πάει ο ΟΤΕ, έτσι θα πάρουν πόδι όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις.. κι όσο πιο σύντομα τόσο καλύτερα.